Distance Education: Student, Teacher, Technology, Institution and Pedagogy

Abstract

Birçok eğitim kurumu COVID-19 pandemi döneminde zorunlu olarak örgün eğitim faaliyetlerini uzaktan eğitim yoluyla yürütmeye başlamıştır. Bu durum özellikle uzaktan eğitim hazırlık süreçlerinin göz ardı edilmesine, zengin içerik ve materyale sahip olması gereken uzaktan eğitim ortamlarının sadece çevrimiçi derslerle yürütülmesine sebep olmuştur. Bu çalışmada acil çözüm olarak düşünülen uzaktan eğitim ortamlarının kurum, öğretmen, öğrenci ve pedagoji açısından değerlendirilmesi ve süreçte yer alan bileşenlere bir yol haritası belirlenmesi amaçlanmıştır. Uzaktan eğitim bileşeni olarak tanımlanan öğreten, öğrenen ve teknoloji bileşenlerine bu süreçte kurum bileşeninin de dahil edilerek tüm bu bileşenlerin rollerine ilişkin bilgiler verilmeye çalışılmıştır. Ayrıca birçok öğretmen ve öğrencinin eğitim hayatları boyunca ilk defa deneyimledikleri uzaktan eğitime pratik bir şekilde uyum sağlayabilmeleri için izlemeleri gereken adımlar önerilmiştir. Alan yazında yer alan bilgiler doğrultusunda kurum, öğretmen, öğrenci, teknoloji ve pedagoji kavramlarının uzaktan eğitimin ayrılmaz bir parçası olduğu ve uzaktan eğitimin başarıya ulaşmasında ayrı ayrı etkiye sahip oldukları belirtilmiştir. Bu doğrultuda geleneksel eğitim faaliyetlerini yürüttüğümüz pedagojik bilgimizin uzaktan eğitimde de kullanılabilir olduğu belirtilmeye çalışılmıştır

Keywords

• Distance Education
• Pedagogic
• Teacher
• Institution
• Student
• Teknoloji

Uzaktan Eğitim: Öğrenci, Öğretmen, Teknoloji, Kurum ve Pedagoji

Öz

Birçok eğitim kurumu COVID-19 pandemi döneminde zorunlu olarak örgün eğitim faaliyetlerini uzaktan eğitim yoluyla yürütmeye başlamıştır. Bu durum özellikle uzaktan eğitim hazırlık süreçlerinin göz ardı edilmesine, zengin içerik ve materyale sahip olması gereken uzaktan eğitim ortamlarının sadece çevrimiçi derslerle yürütülmesine sebep olmuştur. Bu çalışmada acil çözüm olarak düşünülen uzaktan eğitim ortamlarının kurum, öğretmen, öğrenci ve pedagoji açısından değerlendirilmesi ve süreçte yer alan bileşenlere bir yol haritası belirlenmesi amaçlanmıştır. Uzaktan eğitim bileşeni olarak tanımlanan öğreten, öğrenen ve teknoloji bileşenlerine bu süreçte kurum bileşeninin de dahil edilerek tüm bu bileşenlerin rollerine ilişkin bilgiler verilmeye çalışılmıştır. Ayrıca birçok öğretmen ve öğrencinin eğitim hayatları boyunca ilk defa deneyimledikleri uzaktan eğitime pratik bir şekilde uyum sağlayabilmeleri için izlemeleri gereken adımlar önerilmiştir. Alan yazında yer alan bilgiler doğrultusunda kurum, öğretmen, öğrenci, teknoloji ve pedagoji kavramlarının uzaktan eğitimin ayrılmaz bir parçası olduğu ve uzaktan eğitimin başarıya ulaşmasında ayrı ayrı etkiye sahip oldukları belirtilmiştir. Bu doğrultuda geleneksel eğitim faaliyetlerini yürüttüğümüz pedagojik bilgimizin uzaktan eğitimde de kullanılabilir olduğu belirtilmeye çalışılmıştır

Anahtar Kelimeler

• Uzaktan Eğitim
• Pedagoji
• Öğretmen
• Kurum
• Öğrenci
• Teknoloji

References

1. Akınoğlu, O. (2019). Yapılandırmacılık. B. Oral (Ed.), Öğrenme öğretme kuram ve yaklışımları (5. bs.) Ankara: Pegem Akademi
2. Alkan, C. (1987). Açıköğretim. Ankara: Ankara üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Yay. No:157
3. Allen, S., Gower, K., & Allen, D. K. (2020). A context for teaching with technology in management, leadership, and business (pp. 5–11). https://doi.org/10.4337/9781789901658.00009
4. Anderson, T. & Dron, J. (2011). Three Generations of Distance Education Pedagogy. International Review of Research in Open and Distributed Learning, 12(3), 80–97.
5. Ascough, R., S. (2002). Disagning for Online Distance Education: Putting Pedagogy Before Technology Teaching Theology and Religion, 5(1):17-29
6. Cannell, L. (1999). A Review of Literature on Distance Education. Theological Studies, 36(1)
7. Demirel, Ö. (2011), Eğitimde Yeni Yönelimler. Ankara: Pegem Akademi Yayıncılık
8. Ertürk, S. (1993). Eğitimde Program Geliştirme. Ankara: Meteksan Yayınları

9. Gagne, R. M. (1965). The conditions of learning. New York, NY: Holt, Rinehart and Winston.
10. Garrison, D. R. (1985). Three Generations of Technological İnnovations in Distance Education. Distance Education, 6(2), 235–241
11. Girginer, N. ve Özkul, A., E. (2002). Uzaktan Eğitimde Teknoloji Seçimi. The Turkish Online Journal of Educational Technology. 3(3):155-164
12. Gürbüz, H., Kışoğlu, M. & Erkol, M. (2007). Biyoloji Öğretmen Adaylarının Çevreye Yönelik Tutumlarının İnformal Ve Formal Eğitim Ortamları Açısından Değerlendirilmesi. Bayburt Eğitim Fakültesi Dergisi, 2 (2), 74-84
13. Holmes, G. ve Abington-Cooper, M. (2000). Pedagogy vs. Andragogy: A False Dichotomy?. Journal of Technology Studies. 26(2)
14. İşman, A. (2011). Uzaktan Eğitim. Ankara : Pegem Akademi Yayıncılık
15. King, F. B. (2001) Asynchronous Distance Education Employing Web-based Instruction: Implications of student study skills self-efficacy and self-regulated learning (Doctoral Dissertation, University of Connecticut, 2001).
16. Klesius, J., P., Homan, S. & Thompson, T. (1997) Distance Education Compared to Traditional Instruction: The Students’ view. International Journal of Instructional Media. 24(3)
17. Knowles, M. (1977). The Adult Education Movement in the United States (Revised Edition). Malabar, FL: Krieger.
18. Lamb, A. C. (2000) Ten Facts of Life for Distance Learning Courses. Tech Trends, 44(1), 12–15
19. Markel, M. (1999) Distance Education and Myth of The New Pedagogy. Journal of Business and Technical Communication, 13(2) 208-222
20. Moore, M., G. & Kearsley, G. (1996). Distance Education: A Systems View. Calif.: Wadsworth Publishing Company
21. Muirhead, B. (2000) Enhancing Social Interaction in Computer-Mediated Distance Education. Educational Technology and Society, 3(4). 1–11.
22. Nipper, S. (1989). Third Generation Distance Learning and Computer Conferencing. In R. Mason & A. Kaye (Eds.), Mindweave: Communication, Computers and Distance Education. Oxford, UK: Permagon
23. Özden, Y. (2002), Eğitimde Yeni Değerler. Ankara: Pegem Akademi Yayıncılık
24. Palloff, R. M. & Pratt, K. (2001) Lesson From the Cyberspace Classroom: The realities of online teaching (San Francisco: Jossey-Bass)
25. Ross, C. (2010). Engaging Distance Students in Learning: What Matters to Students, What Motivates Them and How Can Engagement in Learning be Fostered? Lower Hutt, New Zealand: The Open Polytechnic of New Zealand. 16-01-2021 tarihinde https://www.researchgate.net adresinden alınmıştır.
26. Seferoğlu, S. S. (2004). Öğretmen Yeterlikleri ve Mesleki Gelişim. Bilim ve Aklın Aydınlığında Eğitim, 58, 40-45
27. Simonson, M. (1999) Equivalency Theory and Distance Education. Tech Trends, 43(5), 5–8
28. Spitzer, D. R. (1998) Rediscovering the Social Context of Distance Learning. Educational Technology, 38(2), 52–56
29. Stokes, S. (2000) Preparing Student to Take Online Interactive Courses. The Internet and Higher Education, 2(2–3), 161–169.
30. Şahin, A. (2011). Öğretmen Algılarına göre Etkili Öğretmen Davranışları. Ahi Evran Üniversitesi Kırşehir Eğitim Fakültesi Dergisi. 12 (1): 239-259
31. Şahin, Ç, & Kaya, G. (2020). Alternatif Ölçme Değerlendirme ile İlgili Yapılan Araştırmaların İncelenmesi: Bir İçerik Analizi. Nevşehir Hacı Bektaş Veli Üniversitesi SBE Dergisi, 10 (2), 798-812.
32. TDK, (2021). Pedagoji Nedir? (Erişim Tarihi: 10.01.2021), https://sozluk.gov.tr/
33. Terhart, E. (2003). Constructivism and Teaching: A New Paradigm in General Didactics? Journal of Curriculum Studies, 35(1), 25-44
34. Tezcan, M. (1991), Eğitim Sosyolojisi, Ankara:Yargıçoğlu Matbaası
35. Thomas Miller & Frederick King (2003) Distance Education: Pedagogy and Best Practices in The New Millennium, Int. Leadership in Education, 6(3), 283-297
36. Thistoll, T. & Yates, A. (2016). Improving Course Completions in Distance Education: An Institutional Case Study, Distance Education, 37(2), 180-195.
37. Ulusoy, A., vd. (2008). Eğitim psikolojisi, Ankara: Anı Yayınları.
38. Vrasidas, C. (2004) Issues of Pedagogy and Design in E-learning Systems. In Proceedings of the 2004 ACM symposium on Applied computing (SAC '04). Association for Computing Machinery, New York, NY, USA, 911–915. DOI:https://doi.org/10.1145/967900.968086
39. Wellington, J. (1990). Formal and Informal Learning in Scince: The Role of The Interactive Science Centres. Physics Education, 25, 247-252
40. Wiesenberg, F., & Hutton S. (1996). Teaching a Graduate Program Using Computer-Mediated Conferencing Software. Journal of Distance Education 11: 83-100
41. Yıldırım, F. & Amaç, Z. (2020). Sınıf Öğretmeni Adaylarının Birleştirilmiş Sınıf Uygulamaları: Görüş ve Öneriler. Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 30 (2):203-220
42. Yurdigül, A. (2014). Eğitim olgusunun sinematografik anlatıdaki yeri üzerine bir yaklaşım denemesi (“Bal” filmi örneği) EKEV Akademi Dergisi. 60:487-502