The Quality of Education in Schools: A Review with Household Opinions in the Turkstat Life Satisfaction Research

Öz

The qualified human capital required to reach a society with a high level of welfare can be provided through quality education. Different indicators and methods can be used to determine the quality of education. One of these approaches is the opinions of families, who are stakeholders in education. The study aims to determine the factors related to the opinions of households with members in education at any level, from preschool to high school or an equivalent educational institution, regarding the quality of education their members receive. For this purpose, the Turkish Statistical Institute Life Satisfaction Research Micro Data Set 2021 was utilized. In the analyzes carried out with the Binary Logistic Regression Model, the household's opinion regarding the quality of education its individual receives is the dependent variable in the model. The analysis was carried out with two different models, separately for households with members in public and private schools. 67.9% of the 8,847,428 households with students in public schools and 78.3% of 1,447,676 households with students in private schools stated that they liked the quality of education. The excellent approach of the teacher and the administration to the students and the good physical conditions of the school ensure that the household appreciates the quality of education. Households without individuals pursuing higher education are more satisfied with the quality of education.

Anahtar Kelimeler

• Quality of Education
• public school
• private school
• binary logistic regression model

Okullarda Eğitimin Kalitesi: Türkiye İstatistik Kurumu Yaşam Memnuniyeti Araştırması’ndaki Hanehalkı Görüşleri ile Bir İnceleme

Öz

Refah seviyesi yüksek bir topluma ulaşmak için gerekli olan nitelikli beşerî sermaye kaliteli bir eğitimle sağlanabilir. Eğitimin kalitesinin belirlenebilmesi amacıyla farklı göstergeler ve yöntemler kullanılabilir. Bu yaklaşımlardan bir tanesi de eğitimin paydaşlarından olan ailelerin görüşleridir. Çalışmada, okul öncesinden lise veya dengi bir eğitim kurumuna kadar herhangi bir kademede eğitimde ferdi bulunan hanehalkının, fertlerinin aldığı eğitimin kalitesine yönelik görüşlerine ilişkin faktörlerin belirlenmesi amaçlanmaktadır. Bu amaçla, Türkiye İstatistik Kurumu Yaşam Memnuniyeti Araştırması Mikro Veri Seti 2021’den yararlanılmıştır. İkili Lojistik Regresyon Modeli ile yapılan incelemelerde ferdinin aldığı eğitimin kalitesine ilişkin hanehalkının görüşü modeldeki bağımlı değişkendir. Devlet ve özel okulda ferdi bulunan hanehalkı için ayrı ayrı olmak üzere iki farklı model ile inceleme yapılmıştır. Devlet okulunda öğrencisi olan 8.847.428 hanenin % 67,9’u ve özel okulda öğrencisi olan 1.447.676 hanenin % 78,3’ü eğitimin kalitesini beğendiklerini belirtmiştir. Öğrencilere öğretmenin ve idarenin yaklaşımının iyi olması, okulun fiziksel koşullarının iyiliği hanehalkının eğitimin kalitesini beğenmesini sağlamaktadır. Hane içinde yükseköğrenim gören ferdi olmayan haneler eğitimin kalitesini daha yüksek oranda beğenmektedir.

Anahtar Kelimeler

• eğitimin kalitesi
• devlet okulu
• özel okul
• ikili lojistik regresyon modeli

Kaynakça

1. Acharya, N., & Joshi, S. (2009). Influence of parents' education on achievement motivation of adolescents. Indian Journal Social Science Researches, 6(1), 72-79.
2. Adams, D. (1993). Defining educational quality. Improving Educational Quality Project, Institute for International Research. https://pdf.usaid.gov/pdf_docs/Pnaca245.pdf.
3. Agresti, A. (2007). An introduction to categorical data analysis (2nd ed.). New Jersey, USA: John Wiley & Sons. Inc.
4. Albiz, Ü. (2022). Habitusu, kültürel ve sembolik sermayesiyle eleştirmen-yazar ve çevirmen: Nurullah ATAÇ. Erdem İnsan ve Toplum Bilimleri Dergisi , (82), 1-24.
5. Alpaykut, S. (2017). Öğrenci velilerinin özel okullardan memnuniyet düzeylerinin yapısal eşitlik modeli ile değerlendirilmesi. Dokuz Eylül Üniversitesi İktisadi İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 32(2), 355-368.
6. Anh, T.S., Knodel, J., Lam, D., & Friedman, J. (1998). Family size and children’s education in Vietnam. Demography, 35(1), 57–70. https://doi.org/10.2307/3004027.
7. Arı, A. (2018). Beşeri sermayenin kalkınma üzerine etkisi. Uluslararası Ekonomi Siyaset İnsan ve Toplum Bilimleri Dergisi, 1(1), 28-34.
8. Arıkboğa, F.Ş. (2003). Yüksek öğrenimde toplam kalite yönetimi ve bir araştırma. İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi Mecmuası, 53(2), 57-85.

9. Arslan, Z., Emre, O., Ulutaş Keskinkılıç, A., & Özyazıcı, K. (2022). Okul öncesi eğitim kurumlarının ebeveynlerin beklentilerini karşılamadaki hizmet ve kalite düzeyinin değerlendirilmesi. Cukurova University Faculty of Education Journal, 51(1), 42-75.
10. Atik, H. (2006). Beşeri sermaye, dış ticaret ve ekonomik büyüme (1. baskı). Bursa: Ekin Kitabevi. Ayaydın, Y., & Katılmış, A. (2018). Ortaokullardaki fiziki koşullara ilişkin veli görüş ve beklentilerinin incelenmesi. Trakya Eğitim Dergisi, 8(4), 790-807.
11. Aydoğan, İ. (2012). Okul binalarının özellikleri ve öğrenciler üzerine etkileri. Milli Eğitim Dergisi, 42(193), 29-43. Azam, M., & Ahmed, A. M. (2015). Role of human capital and foreign direct investment in promoting economic growth. International Journal of Social Economics, 42(2), 98-111.
12. Bakioğlu, A., & Bahçeci, M. (2010). Velilerin okul imajına ilişkin görüşlerinin incelenmesi. Marmara Üniversitesi Atatürk Eğitim Fakültesi Eğitim Bilimleri Dergisi, 31(31), 25-55.
13. Barro, R.J. (1991). Economic growth in a cross-section of countries. Quarterly Journal of Economics, 106(2), 407-443.
14. Bayrak, B. (2007). Yükseköğretim kurumlarından beklenen hizmet kalitesi ve hizmet kalitesinin algılanmasına yönelik bir araştırma (Yayımlanmamış doktora tezi). Marmara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul.
15. Bayraktar, B., & Kazancıgil, D. (2020). Türkiye’de beşeri sermaye ve iktisadi büyüme arasındaki ilişki. Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi Uluslararası Sosyal Bilimler Dergisi, 5(2), 9-34.
16. Becker, G. S. (1964). Human capital: A theoretical and empirical analysis with special reference to education. New York: National Bureau of Economic Research.
17. Berber, M., Baday Yıldız, E., & Atasoy Dindaroğlu, Y. (2013). Bölgesel Beşeri Sermaye Yeterliliğinin Ölçülmesi: Piramit Model. Kocaeli Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, (25), 1-18.
18. Berkman, K. (2008). Beşeri sermayenin ekonomik büyüme üzerindeki etkisi: Türkiye örneği (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Pamukkale Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Denizli.
19. Blake, J. (1981). Family size and the quality of children. Demography, 18, 421–442. https://doi.org/10.2307/2060941
20. Blake, J. (1989). Family size and achievement. Berkeley, USA: University of California Press.
21. Bourdieu, P. (1984). Distinction (cursive). London: Routledge.
22. Bourdieu, P. (1986). The forms of capital. In J. G. Richardson (Ed.), Handbook of theory and research for the sociology of education (pp. 241–258). New York: Greenwood Press.
23. Bozkurt, K., & Balmumcu, Ö. (2018). Beşeri sermaye ve ekonomik büyüme: Gelişmekte olan ülkeler için bir panel veri analizi. Uluslararası İktisadi ve İdari İncelemeler Dergisi, Prof. Dr. Harun Terzi Özel Sayısı, 391-406.
24. Bozkurt, R., & Odaman, A. (1995). ISO 9000 kalite güvence sistemleri. Yayın No:549, Ankara: MPM Yayınları.
25. Bozyiğit, S. (2017, 17-22 Mayıs). Özel okulların eğitim hizmetlerine ilişkin veli beklentisi ve algısı: Nitel bir araştırma. Sözlü Bildiri, 2. Uluslararası Politik, Ekonomik ve Sosyal Araştırmalar Kongresi, Politik, Ekonomik ve Sosyal Araştırmalar Merkezi (PESA), Saraybosna.
26. Brunello, G., & Checchi, D. (2005). School quality and family background in Italy. Economics of Education Review, 24(5), 563-577. https://doi.org/10.1016/j.econedurev.2004.09.001
27. Büyükşahin, Y., & Şahin, A. E. (2017). Öğretmenlerin gözünden eğitimde kalite sorunsalı. Bartın Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 6(3), 1134-1152.
28. Cansız, M., Özbaylanlı, B., & Çolakoğlu, M.H. (2018). Türkiye’de kültürel sermayenin öğrenim başarısı üzerine etkisi. Journal of Economy Culture and Society, 58, 127-152.
29. Canbeldek, M. (2015). Okul öncesi eğitim kurumlarında kalite ile okul öncesi dönem çocuklarının gelişim düzeyleri arasındaki ilişkinin belirlenmesi (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Pamukkale Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Denizli.
30. Carro, J.M., & Gallorda, P. (2021). Effect size on student achievement in the covid-19 new normal. UC3M Working papers. Economics 33445, Universidad Carlos III de Madrid. https://e-archivo.uc3m.es/handle/10016/33445.
31. Charles, G.W. (2011).  Parental perceptions of school quality in public and private schools (Unpublished Doctoral Dissertation). Northcentral University, Graduate Faculty of the School of Education, Arizona.
32. Conley, D. (2004). What is the “true” effect of sibship size and birth order on education? Instrumental variable estimates from exogenous variation in fertility. Working Paper, New York University.
33. Crosby, P. B. (1980). Quality Is Free: The Art Of Making Quality Certain. New York: Mentor.
34. Çakmak, E. & Gümüş, S. (2005). Türkiye’de beşeri sermaye ve ekonomik büyüme: Ekonometrik bir analiz (1960-2002). Ankara Üniversitesi SBF Dergisi, 60(1), 59-72.
35. Çalık, T. (2007). Okul çevre ilişkisinin okul geliştirmedeki rolü: Kavramsal bir çözümleme. Gazi Üniversitesi Gazi Eğitim Fakültesi Dergisi, 27(3), 123-139.
36. Çalık, T., Tabak, H., & Yavuz Tabak, B. (2019). Eğitim sisteminde sınıf büyüklüğünün planlama açısından değerlendirmesi: Ankara örneği. Gazi Üniversitesi Gazi Eğitim Fakültesi Dergisi, 39(3), 1581-1599.
37. Çamlıca, C. (2016). KKTC ilkokullarında okul-veli memnuniyeti (Yedidalga örneği). International Journal of New Trends in Arts, Sports &Science Education, 5(3), 40-49.
38. Çetiner, S., & Çelik, O. (2021). Türkiye ekonomisinde ekonomik büyüme ve beşeri sermaye arasındaki ilişkinin ampirik analizi: 1980-2017. Sosyal Politika Çalışmaları Dergisi, 21(51), 540-558.
39. Çolak, M. (2010). Eğitim ve beşeri sermayenin kalkınma üzerine etkisi. Kamu-İş, 11(3), 109-125.
40. Denison, E.F. (1962). Sources of economic growth in the United States and the alternatives before us. New York: Committee for Economic Development.
41. Doğan, S. (2020). İlkokullarda görev yapan öğretmenlerin örgütsel destek algısı. Gazi Eğitim Bilimleri Dergisi, 6(3), 361-379. https://dx.doi.org/110.30855/gjes.2020.06.03.006.
42. Eigbiremolen, G. O., & Anaduaka, U. S. (2014). Human capital development and economic growth: The Nigeria Experience. International Journal of Academic Research in Business and Social Sciences, 4(4), 25-35.
43. Emirkadı, Ö. (2020). Türkiye’nin kalkınma süreci ve beşeri sermaye performansının değerlendirilmesi. Journal of Emerging Economies and Policy, 5(2), 121-131.
44. Erişkin, S., & Yılmaz, K. G. (2022). Özel okul öncesi eğitim kurumlarının hizmet kalitesinin servqual yöntemiyle incelenmesi. Sosyal, Beşeri ve İdari Bilimler Dergisi, 5(1), 11–27.
45. Ertem, H.Y., & Gökalp, G. (2020). Velilerin okul iklimi ve veli katılımı algılarının velilerin eğitim durumu ve çocuklarının öğrenim kademesine göre incelenmesi. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 35(1), 78-91.
46. Feigenbaum, A.V. (1991). Total Quality Control. New York: McGraw-Hill.
47. Genç, M. F. (2018). İmam hatip okulları ve ilahiyat fakülteleri örneğinde din eğitiminde kalite sorunu. Türkiye Din Eğitimi Araştırmaları Dergisi, 7, 145-166.
48. Gül Kır, S., & Yavuz, A. (2015). Eğitim öğretimi teşvik etmeye yönelik vergi politikaları: Avrupa Birliği ve Türkiye uygulaması. Uluslararası Alanya İşletme Fakültesi Dergisi, 7(2), 109-121.
49. Güney, S. (2010). Eğitim hizmetlerinin pazarlanması ve Nevşehir’deki özel okullarda bir araştırma (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Nevşehir Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Nevşehir.
50. Gürbüz, E. (2005). Devlet ve özel ilköğretim okullarında hizmet kalitesinin karşılaştırılmasına ilişkin bir araştırma. Gazi Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 7(1), 97-119.
51. Hanushek, E. A., Kain, J. F., Rivkin, S. G., & Branch, G. F. (2007). Charter school quality and parental decision making with school choice. Journal of Public Economics, 91(5-6), 823-848.
52. Hanushek, E., & Wößmann, L. (2007). The role of education quality in economic growth. Working Paper No: 4122, World Bank Policy Research. https://ssrn.com/abstract=960379.
53. Hawley, W.D., Rosenholtz, S., Goodstein, H.J. & Hasselbring, T. (1984). Good schools: What research says about improving student achievement. Peabody Journal of Education, 61(4), 1-178.
54. Işık, H. (2004). Öğrenme ortamlarının fiziksel düzeni. Şişman M. ve Turan, S. (Ed.), Sınıf Yönetimi, içinde (11-24). Ankara: Pegem A Yayıncılık.
55. İlhan Uryan, H. (2021). Okulların fiziki ve donatım yeterliklerine yönelik okul yöneticilerinin görüşleri (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Pamukkale Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Denizli.
56. Kadılar, C., & Şimşek, M. (2010). Türkiye’de beşeri sermaye, ihracat ve ekonomik büyüme arasındaki nedensellik analizi. Ç.Ü. İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, 11(1), 115-140.
57. Kaplan, M., & Yardımcıoğlu, M. (2020). Alan, habitus ve sermaye kavramlarıyla Pierre Bourdieu. Habitus Toplumbilim Dergisi. 1, 23-37.
58. Karadağ, E. (2010). İlköğretim okullarında hizmet kalitesi: Veli algılarına dayalı bir araştırma. Eğitim ve İnsani Bilimler Dergisi: Teori ve Uygulama, 1, 19-52.
59. Karagöz, Y., Kıngır, S., & Yıldız, M. S. (2010). İş tatminini etkileyen faktörlerin kriz ortamındaki etkisinin lojistik regresyon analizi ile belirlenmesi. Sosyal ve Ekonomik Araştırmalar Dergisi, 10(19), 341-362.
60. Karakurt, H.D. (2021). Velilerin özel okul seçim kriterleri ve bu kriterlerin dayandığı kişisel değerleri: Bir karma yöntem araştırması (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Marmara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, İstanbul.
61. Kaya, Y. K. (2009). İnsan yetiştirme düzenimiz: Politika, eğitim, kalkınma (5. baskı). Ankara: Pegem Akademi.
62. Kayadibi, F. (2012). Eğitim kalitesine etki eden faktörler ve kaliteli eğitimin üretime katkısı. İstanbul Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 0(3), 71-94.
63. Kırıkçı, M. B., & Yanar, R. (2020). Kurumsal yapı, beşeri sermaye ve ekonomik büyüme ilişkisi: Gelişmiş ve gelişmekte olan ülkeler için panel veri analizi. Gaziantep University Journal Of Social Sciences, 19(2), 311-331.
64. Knodel, J., Havanon, N., & Sittitrai, W. (1990). Family size and the education of children in the context of rapid fertility decline. Population and Development Review, 16(1), 31–62.
65. Knodel, J., & Wongsith, M. (1991). Family size and children’s education in Thailand: Evidence from a national sample. Demography, 28(1), 119–131. https://doi.org/10.2307/2061339.
66. Kocaağa, A. (2010). Hizmet pazarlaması açısından eğitim hizmetlerinde kalite ve bir uygulama (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Kütahya.
67. Koç, N., & Çelik, B. (2015). The impact of number of students per teacher on student achievement, Procedia-Social and Behavioral Sciences, 177, 65-70. https://doi.org/10.1016/j.sbspro.2015.02.335.
68. Köksel, B., & Yılmaz, H. (2021). Beşerî sermaye ve ekonomik büyüme ilişkisi: Farklı gelire sahip ülkeler grubu üzerine bir inceleme. Journal of Life Economics, 8(2):157-171.
69. Kulak, R. (2020). Okul-veli işbirliği, sorunları ve çözüm önerileri. Journal Of Social, Humanities and Administrative Sciences, 6(31), 1628-1640. http://dx.doi.org/10.31589/JOSHAS.416.
70. Kumar, S. (2006). Total Quality Management. Laxmi Publications.
71. Kurt, İ. (2017). Velilerin 4-6 yaş grubu Kur’an kurslarından memnuniyet düzeyleri ve beklentileri üzerine bir araştırma (Ankara örneği) (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Hitit Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Çorum.
72. Lin, T.-C. (2003). Education, technical progress, and economic growth: The case of Taiwan. Economics of Education Review, 22, 213–220.
73. Lucas, R. E. (1988). On the mechanics of economic development. Journal of Monetary Economics, 22(1), 3-42.
74. Maxwell, L.E. (2016). School building condition, social climate, student attendance and academic achievement: A mediation model. Journal of Environmental Psychology, 46, 206-216. https://doi.org/10.1016/j.jenvp.2016.04.009.
75. MEB (2019). Pisa 2018 Türkiye ön raporu. Milli Eğitim Bakanlığı. http://pisa.meb.gov.tr/eski%20dosyalar/wp-content/uploads/2020/01/PISA_2018_Turkiye_On_Raporu.pdf.
76. MEB (2022a, 12 Aralık). Timss-Uluslararası Matematik ve Fen Eğilimleri Araştırması. https://timss.meb.gov.tr/www/timss-nedir/icerik/4.
77. MEB (2022b). 2022 Ortaöğretim Kurumlarına İlişkin Merkezi Sınav. Ankara: Milli Eğitim Bakanlığı. https://cdn.eba.gov.tr/icerik/2022/06/2022_LGS_rapor.pdf.
78. Nargeleçekenler, M. (2005). Suç veritabanının lojistik regresyon analizi ile tahmini: Bursa örneği. Polis Bilimleri Dergisi, 7(2), 31-49.
79. Nartgün, Ş., & Kaya, A. (2016). Özel okul velilerinin beklentileri doğrultusunda okul imajı oluşturma. Eğitim ve Öğretim Araştırmaları Dergisi, 5(2),153-167.
80. Nazlı, K., Özer, N., & Şad, S. N. (2022). Veli toplantılarının süreç ve sonuçlarına İlişkin bir olgubilim çalışması. İnönü Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 23(2), 703-728. https://doi.org/10.17679/inuefd.1070125.
81. Nikolic, N., Zarkic-Joksimovic, N., Stojanovski, D., & Joksimovic, I. (2013). The application of brute force logistic regression to corporate credit scoring model: Evidence from Serbian financial statements. Expert Systems with Applications, 40(15), 5932-5944.
82. OECD (2000). The appraisal of investments in educational facilities. Paris: OECD Publications. https://doi.org/10.1787/9789264180604-en.
83. Okumuş, A., & Duygun, A. (2008). Eğitim hizmetlerinin pazarlanmasında hizmet kalitesinin ölçümü ve algılanan hizmet kalitesi ile öğrenci memnuniyeti arasındaki ilişki. Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 8(2), 17–38.
84. Önder, E., & Önder, K. (2022). Düşük ve yüksek gelirli ailelerin okul tercihi ve memnuniyeti: Nested logit model uygulaması. Eğitim ve Bilim, 47(209), 443-466. http://dx.doi.org/10.15390/EB.2022.10560.
85. ÖSYM (2022). 2022 Yükseköğretim Kurumları Sınavı (YKS) Kılavuzu. Ankara: ÖSYM. https://dokuman.osym.gov.tr/pdfdokuman/2022/YKS/kilavuz_11022022.pdf.
86. Özgan, H., & Akgül, Ö.S. (2018). Moral sermayeye ilişkin kavram analizi. EKEV Akademi Dergisi, 73, 451-468. Park, J. (2006). Dispersion of human capital and economic growth. Journal of Macroeconomics, 28 520-539. Parmaksız, A. (2013). Özel bir okulun veli memnuniyetinin yapısal eşitlik modeliyle incelenmesi (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Yıldız Teknik Üniversitesi, Fen Bilimleri Enstitüsü, İstanbul.
87. Pohlman, J.T., & Leitner, D. W. (2003). A comparison of crdinary least squares and logistic regression, Ohio Journal of Science, 103(5), 118-125.
88. Polat, A. (2022). Özel program ve proje uygulayan ortaokullarda öğrenim gören öğrenci velileri memnuniyet durumları ve etkileyen etmenler (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Maltepe Üniversitesi, Lisansüstü Eğitim Enstitüsü, İstanbul.
89. Ponzini, A. (2020). Educating the new Chinese middle-class youth: The role of quality education on ideas of class and status. The Journal of Chinese Sociology, 7(1). https://doi.org/10.1186/s40711-019-0113-1.
90. Pulat, A. (2019). İlkokul velilerinin özel okul tercihlerine etki eden faktörlerin incelenmesi (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Marmara Üniversitesi-İstanbul Sabahattin Zaim Üniversitesi, Eğitim Yönetimi ve Denetimi Ortak Yüksek Lisans Programı, İstanbul.
91. Qadri, F. S., & Waheed, A. (2013). Human capital and economic growth: Cross-country evidence from low-, middle- and high-income countries. Progress in Development Studies, 13, 89–104.
92. Qian, N. (2017). The effect of China’s one child policy on sex selection, family size, and the school enrolment of daughters. WIDER Working Paper 2017/159, The United Nations University World Institute for Development Economics Research. https://doi.org/10.35188/UNU-WIDER/2017/385-1.
93. Reeves, C.A., & Bednar, D.A. (1994). Defining quality: alternatives and implications. Academy of Management Review, 19(3), 419-445.
94. Rosenzweig, M.R., & Zhang, J. (2006). Do population control policies induce more human capital investment? Twins, birthweight, and china's 'one child' policy. IZA Discussion Papers, No. 2082, Bonn: Institute for the Study of Labor (IZA). https://www.econstor.eu/bitstream/10419/33430/1/510931529.pdf.
95. Sarı, M. (2021). İmam-hatip liselerini tercih eden öğrenci ve velilerin beklentileri ve bu beklentilerin karşılanma düzeyi. Gümüşhane Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 10(19), 98-120.
96. Sarı, M. C. (2008). Öğrenci ve velilerin okul memnuniyeti (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Afyon Kocatepe Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Afyonkarahisar.
97. Savcı Sulhan, S. (2019). İşitme engelliler ilköğretim okullarında veli memnuniyeti: Ankara ili örneği (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Gaziantep Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Gaziantep.
98. Schuller, T., & Field, J. (1998). Social capital, human capital and the learning society. International Journal of Lifelong Education, 17(4), 226-235.
99. Schultz, T. W. (1961). Investment in human capital. The American Economic Review, 51, 1–17.
100. Shen, Y. (2017). The effect of family size on children's education: Evidence from the fertility control policy in China. Frontiers of Economics in China, 12(1), 37– 65. https://doi.org/10.3868/s060-006-017-0003-3
101. Sheridan, S. (2001). Pedagogical quality in preschool: An issue of perspectives. Göteborg Studies In Educational Sciences 160, Göteborg: Acta Universitatis Gothoburgensis. https://gupea.ub.gu.se/bitstream/handle/2077/10307/gupea_2077_10307_1.pdf?sequence=1&isAllowed=y. Sönmez Karapınar, E., & Akgül, H. (2021). Okul öncesi eğitim kurumlarında algılanan hizmet kalitesi ve kurumsal imajın birbirine etkisi. İşletme Araştırmaları Dergisi, 7(4), 225–250.
102. Şimşek, Z. C., & İvrendi, A. (2014). Ebeveynlerin okul öncesi eğitim kurumlarından beklentileri. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 29(2), 240-254.
103. Tansel, A. (1993). School attainment, parental education and gender in Côte d'Ivoire and Ghana, Center Discussion Paper No. 692, New Haven: Economic Growth Center, Yale University.
104. Taşdemir, M., Taşdemir, F., Dağdelen, S., Kılıç, E., Şahin, C., & Dağıstan, A. (2018). Veli algısı ve beklentisi. Eğitim ve Öğretim Araştırmaları Dergisi, 7(3), 27-39.
105. Tatlıdil, H. (1996). Uygulamalı çok değişkenli istatistiksel analiz. Ankara: Cem Web Ofset.
106. TDK (2022, 12 Aralık). Güncel Türkçe sözlük. https://sozluk.gov.tr.
107. TÜİK (2022a). Yaşam memnuniyeti araştırması mikro veri seti 2021. Yayın No: 4658, Ankara: Türkiye İstatistik Kurumu.
108. TÜİK (2022b). Yaşam Memnuniyeti Araştırması, 2021. Yayın No: 4647, Ankara: Türkiye İstatistik Kurumu.
109. TÜİK (2022c, 13 Aralık). Yaşam memnuniyeti araştırması, 2021. Türkiye İstatistik Kurumu. https://data.tuik.gov.tr/Bulten/Index?p=Yasam-Memnuniyeti-Arastirmasi-2021-45832.
110. TÜİK (2022d, 29 Aralık). Merkezi dağıtım sistemi. Türkiye İstatistik Kurumu. https://biruni.tuik.gov.tr/medas/?locale=tr.
111. Türkay, A. Toprak, M., & Tösten, R. (2021). Türkiye’de veliler üzerine yapılan araştırmalar: lisansüstü tezlerin bir meta sentez çalışması. Iğdır Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 27, 275-303.
112. Uludağ, Z., & Odacı, H. (2002). Eğitim öğretim faaliyetlerinde fiziksel mekan. Milli Eğitim Dergisi, 153-154. https://dhgm.meb.gov.tr/yayimlar/dergiler/Milli_Egitim_Dergisi/153-154/uludag.htm.
113. Ünal, S. (1999). Eğitim örgütlerinde toplam kalite yönetimi öğeleri ve uygulamalarda karşılaşılan engeller. Kuram ve Uygulamada Eğitim Yönetimi, 19(19), 341-351.
114. Vedder, P. (1994). Global measurement of the quality of education: A help to developing countries? International Review of Education. 40, 5–17. https://doi.org/10.1007/BF01103001.
115. Wang, Y., & Yao, Y. (2003). Sources of China's economic growth 1952–1999: Incorporating human capital accumulation. China Economic Review, 14(1), 32-52.
116. Yavuz, İ. (2022). Velilerin özel ilkokul tercihlerine etki eden etkenlerin incelenmesi (Denizli ili örneği) (Yayımlanmamış tezsiz yüksek lisans projesi). Pamukkale Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Denizli. https://gcris.pau.edu.tr/handle/11499/39000.
117. Yazıbaşı, M.A. (2020). Kur’an kursu öğreticilerine göre 4-6 yaş Kur’an kursu öğreticisi, öğrencisi ve öğrenci velisinin ihtiyaç ve beklentileri (Kırıkkale örneğ). Dini Araştırmalar, 23(57), 95-116. https://doi.org/10.15745/da.749609.
118. Yeten, G. (2012). İlköğretim 1. kademe veli memnuniyetinin sağlanmasında yöneticinin etkisi (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Yeditepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul.
119. Yıldırım, K. (2012). Pisa 2006 verilerine göre Türkiye’de eğitimin kalitesini belirleyen temel faktörler. Türk Eğitim Bilimleri Dergisi, 10(2), 229-255.
120. Yıldırım, G. (2017). Ortaokul din ve değerler alanı seçmeli dersler hakkında velilerin beklentileri ve memnuniyet düzeyleri (Ertuğrulgazi ortaokulu örneği) (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi), Necmettin Erbakan Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Konya.
121. Yıldırım, K. (2022). Eğitim Yönetimi: Bilimsel temelleri, kapsamı ve içeriği. Ankara: Anı Yayıncılık.
122. Yıldırım, K. (2023). Zorunlu öğretimde eğitimsel etkililik ve anne-babaların yaptığı eğitim yatırımlarının verimliliği. Anemon Muş Alparslan Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 11(3),731-750.
123. Yılmaz V., Filiz Z., & Yaprak B. (2007). Servqual yöntemiyle yüksek öğretimde hizmet kalitesinin ölçülmesi. Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 7(2), 299-315.
124. Yurtsever, İ. (2019). İmam hatip ortaokullarında okul ve velilerin birbirlerinden beklentilerinin karşılıklı olarak belirlenmesi (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Marmara Üniversitesi-İstanbul Sabahattin Zaim Üniversitesi, Eğitim Yönetimi ve Denetimi Ortak Yüksek Lisans Programı, İstanbul.
125. Yücetaş Artan, G. (2019). Eğitimde veli katılımı: Doküman incelemesi (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Gaziantep Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Gaziantep.