İlişki Niteliği ve Bağışlamanın Mutluluk Üzerindeki Etkisi
Abstract
Mutluluk, kişinin olumlu duyguları daha fazla, negatif duyguları daha az yaşaması ve yaşamından yüksek doyum alması olarak tanımlanır. İlişki niteliği, bir bireyin diğer bir bireye ya da bireylere karşı sergilediği davranışların bütünü olarak tanımlanmaktadır. Bağışlama ise, insanların, rasyonel olarak haksızlığa uğradıklarını düşündüklerinde, öfke duymaktan ve karşı tepkilerden vazgeçerek, haksızlık yapan kişiye karşı merhamet, koşulsuz değer verme, cömertlik ve yardımseverlik temelinde tepki vermeleridir.
Bu araştırmanın amacı, ilişki kalitesinin ve bağışlamanın ayrı ayrı ve birlikte mutluluğu ne derecede açıklayabildiğini saptamaktır. İlişkisel tarama modelinde gerçekleştirilen araştırmanın evreni 18-60 yaş arası yetişkinlerdir. Araştırmada, Pierce Vd. (1991) tarafından geliştirilen “İlişki Niteliği Ölçeği, Thompson Vd. (2005) tarafından geliştirilen “Heartland Bağışlama Ölçeği” ve Hills ve Argyle (2002) tarafından geliştirilen Oxford Mutluluk Ölçeği kullanılmıştır.
Araştırmada sonunda, mutluluğun yaklaşık yarısının ilişki kalitesi ile açıklanabildiği tespit edilmiştir. İlişki kalitesini oluşturan üç faktör mutluluğu açıklama gücü açısından değerlendirildiğinde, çatışma boyutunun ilk sırayı, derinlik boyutunun ise ikinci sırayı aldığı saptanmıştır. Bağışlama ise mutluluğun dörtte birini açıklayabilmektedir. Ayrıca ilişki niteliği ve bağışlamanın birlikte, mutluluğun yüzde 55’ini açıklayabildiği saptanmıştır. Sonuç olarak araştırma; insanların, ilişkilerinin kalitesi oranında mutlu olabileceğini ortaya koymuştur.
Keywords
References
- Ainsworth, M. D. S. (1989). Attachments beyond infancy. American Psychologist, 44, 709-716.
- Argyle, M., ve Martin, M. (1991). The psychological causes of happiness. In F. Strack, M. Argyle, ve N. Schwarz (Eds.), International series in experimental social psychology, 21. Subjective well-being: An interdisciplinary perspective ,77-100. Elmsford, NY, US: Pergamon Press.
- Bao, K. (2012). The course of well-being in romantic relationships: Predicting positive affect in dating participants. Psychology, 3(12A), 1091–1099. http://doi.org/10.4236/psych.2012.312A161
- Bartholomew, K ve Horowitz, L. M. (1991). Attachment Styles Among Young adults: A Test of a Four-Category Model. J Pers Soc Psychol. 61 (2), 226–244.
- Baumeister, R. F. ve Leary, M. R. (1995). The need to belong: Desire for interpersonal attachments as a fundamental human motivation. Psychological Bulletin, 117(3), 497-529.http://dx.doi.org/10.1037/0033-2909.117.3.497
- Baumeister, R. F., Exline, J. J. ve Sommer, K. L. (1998). The victim role, grudge theory, ve two dimensions of forgiveness. In Dimensions of forgiveness: Psychological research ve theological forgiveness, ed. Everett L. Worthington, Jr., 79-104. Philadelphia: Templeton Foundation Press.
- Bergsma, A. (2008). Do self-help books help? Journal of Happiness Studies, 9, 341-360. http://dx.doi.org/10.1007/s10902-006-9041-2
- Berscheid, E., Snyder, M., ve Omoto, A. M. (1989). The Relationship Closeness Inventory: Assessing the closeness of interpersonal relationships. Journal of Personality ve Social Psychology, 57(5), 792-807. http://dx.doi.org/10.1037/0022-3514.57.5.792
Details
Primary Language
Turkish
Subjects
-
Journal Section
Research Article
Authors
Hasan Yılmaz
*
0000-0002-9069-1524
Türkiye
Publication Date
February 22, 2019
Submission Date
November 2, 2018
Acceptance Date
December 10, 2018
Published in Issue
Year 2019 Volume: 8 Number: 1