Aristoteles’te Tekhne Olarak Sanatın Epistemik Değeri

Aristoteles’te tekhne olarak sanat, sanatçıyı yapıtı ile buluşturan, ona o işi yapmasında rehberlik eden bir yaratma etkinliği ve gerçekliğin bir taklidi (mimessis) olarak tezahür etmektedir. Bu bağlamda sanatçı; doğa unsurlarını, insan ilişkilerini, hem olanı hem de gerçeklikten uzaklaşmaksızın olabilir olanı eserlerinde canlandıran bir yapı ustası olmaktadır. Bu durumda Aristoteles için sanat, sanatçının gördüğü nesneyi salt taklit etmesi değil, gerçekliğin yeniden yorumlanması veya var olanın, sanatçının kendi duygu ve düşünceleri çerçevesinde farklı bir biçimde yeniden dönüştürülmesidir ve bu yönüyle sanat, insana özgü bir etkinliktir. O halde bu etkinlik, hayali bir gerçekliği mi sunmaktadır?

Sanatı sadece gerçekliğin basit bir kopyası ve insanları gerçek hayattan uzaklaştıran bir yanılsama olarak gören, kendisinden önceki anlayışın aksine Aristoteles için sanat, insanlara hayali gerçekliği sunan ve böylece onları gerçeklikten uzaklaştıran değil, bilakis, bir sanatçının düşüncesinde anlam bulan hayatın kendisini, bütün çıplaklığı ile gözler önüne sermedir. Dolayısıyla bu çalışmadaki temel amacımız; düşünce, gerçeklik, bilgi ilişkisi açısından Aristoteles’te sanatın neliğini ve onun sanat anlayışının epistemik değerini ayrıntılı bir şekilde ortaya koymaktır.