Presentation of Political Advertising through Digital Media in Türkiye: A Review on Türkiye Yüzyılı Advertisements

Abstract

Politics, communication and advertising are concepts that have been closely related to each other for a long time. While political communication activities were carried out in a one-way manner in the past, today they are realized in a two-way interaction with voters. Digital media has become an important tool used in political activities, especially by political parties and voters, and its importance in this area is increasing. In line with these developments, individuals have become more active in the field of politics in today's media environment. The main purpose of political communication is built on influencing and persuading voter groups. In this direction, the discipline called "political advertising" has emerged in order to plan and implement these communication processes. This study examines the digital media strategies and political advertising approaches of Recep Tayyip ERDOĞAN and the AK Parti. The scope of the research consists of 29 “Century of Türkiye” political advertisement videos shared on the official Instagram account of Recep Tayyip ERDOĞAN and the AK Parti up until the Presidential Elections on May 28, 2023. Through the use of content analysis, both formal and thematic elements have been examined. Within the framework of the study, emotional bonds were established through logos, slogans, music, and texts, while the leader figure reinforced the party identity. National and religious symbols were employed in a balanced manner to appeal to broad audiences, and local elements enhanced regional engagement. While positive and performance-oriented communication reflected strategic choices, the use of space highlighted tangible achievements. In the future, researchers can further examine the role of digital media in political communication through research methods such as surveys or interviews. As a result, this study has attempted to make significant contributions to the literature in the field of political communication and advertising and has illuminated the forms of communication established by political actors with voters through digital media. These findings can provide a valuable reference for more effective planning and execution of future election campaigns.

Keywords

• Political Advertising
• Political Communication
• Digital Media
• Social Media
• Century of Türkiye

Türkiye'de Siyasal Reklamların Dijital Medya Üzerinden Sunumu: Türkiye Yüzyılı Reklamları Üzerine Bir İnceleme

Abstract

Siyaset, iletişim ve reklam uzun süredir birbirleriyle yakın ilişki içinde olan kavramlardır. Geçmişte siyasal iletişim faaliyetleri tek yönlü olarak yürütülürken, günümüzde seçmenlerle iki yönlü etkileşim biçiminde gerçekleşmektedir. Dijital medya, özellikle siyasi partiler ve seçmenler tarafından siyasi faaliyetlerde kullanılan önemli bir araç haline gelmiş ve bu alandaki önemi giderek artmaktadır. Bu gelişmeler doğrultusunda, günümüz medya ortamında bireyler siyaset alanında daha aktif bir konuma gelmiştir. Siyasal iletişimin temel amacı, seçmen gruplarını etkilemek ve onları ikna etmek üzerine inşa edilmiştir. Bu doğrultuda, söz konusu iletişim süreçlerini planlamak ve uygulamak amacıyla “siyasal reklamcılık” adı verilen disiplin ortaya çıkmıştır. Bu çalışma, Recep Tayyip ERDOĞAN ve AK Parti’nin dijital medya stratejilerini ve siyasal reklamcılık yaklaşımlarını incelemektedir. Araştırmanın kapsamını Recep Tayyip ERDOĞAN ve AK Parti’nin resmi Instagram hesabında 28 Mayıs 2023 Cumhurbaşkanlığı Seçimleri sürecine kadar yayınladığı 29 adet “Türkiye Yüzyılı” siyasal reklam videoları oluşturmaktadır. Araştırma yöntemlerinden biri olan içerik analizi ile biçim ve içerik incelemesi yapılmıştır. Araştırma çerçevesinde, logolar, sloganlar, müzik ve metinlerle duygusal bağ kurulmuş; lider figürü aracılığıyla parti kimliği güçlendirilmiştir. Milli ve dini semboller dengeli kullanılarak geniş kitlelere ulaşılmış, yöresel öğelerle yerel etkileşim artırılmıştır. Olumlu ve icraat odaklı iletişim stratejik tercihleri yansıtılırken, mekân kullanımı somut başarıları vurgulamıştır. Gelecekte araştırmacılar, dijital medyanın siyasal iletişimdeki rolünü anket veya mülakat/görüşme tekniği gibi araştırma yöntemleriyle daha da derinlemesine inceleyebilirler. Sonuç itibarıyla bu çalışmada, siyasal iletişim ve reklamcılık alanındaki literatüre önemli katkılarda bulunulmaya çalışılmış ve dijital medya üzerinden siyasal aktörlerin seçmenlerle kurduğu iletişim biçimlerini aydınlatmıştır. Bu bulgular, gelecek seçim kampanyalarının daha etkili bir şekilde planlanması ve yürütülmesi için değerli bir referans oluşturabilmektedir.

Keywords

• Siyasal İletişim
• Dijital Medya
• Siyasal reklamcılık
• Sosyal medya
• Türkiye Yüzyılı

References

1. Atabek, Ü. (2005). İletişim Teknolojileri ve Yerel Medya İçin Olanaklar (S. Alankuş, Ed.). Yeni İletişim Teknolojileri ve Medya İçinde. IPS İletişim Vakfı Yayınları.
2. Aziz, A. (2003). Siyasal İletişim. Nobel Yayınevi.
3. Bekiroğlu, O. ve Bal, E. (2014). Siyasal Reklamcılık. Literatürk Academia.
4. Biçer, E. M. (2012). Sosyal Medya Pazarlaması ve Marka İmajı (320196). (Yüksek Lisans Tezi, Karadeniz Teknik Üniversitesi). YÖK Ulusal Tez Merkezi.
5. Bongrand, M. (1992). Politikada Pazarlama. (F. Ersoy, Çev.). İletişim Yayınları.
6. Chang, C. (2001). The Impact of Emotion Elicited by Print Political Advertising on Candidate Evaluation. Media Psychology, 3(2), 91-118. https://doi.org/10.1207/S1532785XMEP0302_01
7. Devran, Y. (2004). Siyasal Kampanya Yönetimi: Mesaj, Strateji ve Taktikler (2. Bs.). Odak Yayınları.
8. Dilmen, N. (2007). Yeni Medya Kavramı Çerçevesinde İnternet Günlükleri-Bloglar ve Gazeteciliğe Yansımaları. Marmara İletişim Dergisi, 12(12), 113-122.

9. Eraslan, M. C. (2022). Siyasal Reklam ve Sosyal Medya: Siyasi Partilerin Sosyal Medya Kullanımları Üzerine İnceleme. İletişim Çalışmaları Dergisi, 8(2), 191-206. Doi: 10.17932/IAU.ICD.2015.006/icd_v08i2003
10. Ergüder, Ü. (2000). “Türkiye’de Değişen Seçmen Davranışı Örüntüleri”, Türkiye’de Politik Değişim ve Modernleşme (E. Kalaycıoğlu ve A. Y. Sarıbay, Ed.). Alfa Yayınevi.
11. Gürbüz, G. ve Sayımer, İ. (2023). Türkiye’de Seçmenlerin Yeni Medya Ortamlarında Siyasal Katılım Pratikleri. Uluslararası İnsan Çalışmaları Dergisi, 6(12), 374-397. https://doi.org/10.35235/uicd.1307134
12. İnal, M. E. ve Karabağ, Ö. (2010). 29 Mart 2009 Yerel Seçimlerinde Siyasal Partilerin Niğde Yerel Basınında Yer Alan Reklamlarının Karşılaştırmalı Bir Analizi. Niğde Üniversitesi İİBF Dergisi, 3(1), 41-56.
13. Kılıçarslan Çakmak, E. (2008). Siyasal İletişim İdeoloji ve Medya İlişkisi. Kriter Yayınevi.
14. Lilleker, D. G. (2013). Siyasal İletişim Temel Kavramlar (Y. İspir, A. Nas, B. Ekşi, Y. Göksun, Ed.). Kaknüs Yayınları.
15. Liu, R. ve Suh, A. (2017). Self-Branding on Social Media: An Analysis of Style Bloggers on Instagram. Procedia Computer Science, 124(2), 12-20. https://doi.org/10.1016/j.procs.2017.12.124
16. Miles, J. (2014). Instagram Power – Build Your Brand And Reach More Customers With The Power Of Pictures. McGraw-Hill Education.
17. Morozov, E. (2019). Twitter'dan sonra bir tarih kaldı mı? Sanal ağ yanılsaması (M. Tekin, Çev.). Açılım Kitap Yayınevi.
18. Öğülmüş, S. (1991). İçerik Çözümlemesi. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Dergisi, 24(1), 213-228. https://doi.org/10.1501/Egifak_0000000729
19. Öncel, M. İ. (2023). Türkiye’de Siyasal Reklamcılık Uygulamaları: 31 Mart 2019 Yerel Seçimleri Örneği (777043). (Yüksek Lisans Tezi, Necmettin Erbakan Üniversitesi). YÖK Ulusal Tez Merkezi.
20. Özkan, N. (2002). Türkiye ve Dünyadan Örneklerle Seçim Kazandıran Kampanyalar. MediaCat Yayınları.
21. Şeker, T. ve İşliyen, M. (2012). 2011 CHP Seçim Reklamları Bağlamında Siyasal Reklamcılığın İzleyiciler Üzerindeki Etkilerine Yönelik Alımlama Analizi. Selçuk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Dergisi, (32), 327-349.
22. Tanyıldızı, N. (2012). Siyasal İletişimde Müzik Kullanımı: 2011 Genel Seçim Şarkılarının Seçmene Etkisi. Selçuk İletişim Dergisi, 7(2), 97-110. https://doi.org/10.18094/si.96587
23. Taşçıoğlu, R. (2009). Siyasetin Teknikleşmesi Bağlamında Türkiye’de Siyasal Reklamcılık. Siyasetin İletişimi (A. Özkan, Ed.). Tasam Yayınları.
24. Taş, O. ve Şahım, T. Z. (1996). Reklamcılık ve Siyasal Reklamcılık. Aydoğdu Ofset.
25. Tokgöz, O. (2010). Seçimler, Siyasal Reklamlar ve Siyasal İletişim. İmge Yayınları.
26. Topuz, H. (1977). Televizyon, Radyo, Basın ve Afişle Seçim Savaşları. Milliyet Yayınları.
27. Topuz, H. (1991). Seçimlerde İletişim Politikaları. Tüses Yayınları.
28. Tosun, N. B. (2003). Negatif Politik Reklamların Etkisinin Değerlendirilmesi. Atatürk Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, 17(3-4), 321-337.
29. Uysal, Z. (2021). Dijital Medyanın Topluma Etkileri (699538). (Yüksek Lisans Tezi, İstanbul Aydın Üniversitesi). YÖK Ulusal Tez Merkezi.
30. Ülküsayar, A. B. (2022). Dijital Medya ile Değişen Kültürün Görselleştirme Üzerindeki Etkilerinin Analizi (737917). (Yüksek Lisans Tezi, Kocaeli Üniversitesi). YÖK Ulusal Tez Merkezi.
31. Van Dijk, J. (2018). Ağ Toplumu (Ö. Sakin, Çev.). Epsilon Yayınevi.
32. Yavuz, C. N. (2017). Instagram'da Alışveriş ve Materyalizm. Pamukkale İşletme ve Bilişim Yönetimi Dergisi, 4(1), 1-11.
33. Zeybek, B. (2016). Siyasal Reklam İkna ve Retorik. Beta Yayınları.