1950–2002 Döneminde Filistin Sorunu ve Türk Dış Politikası: Çıkar, Kimlik ve Egemenlik Arasında Bir Denge Arayışı

The Palestine question has long held a significant position in Turkish foreign policy, carrying strategic importance for policymakers. This study aims to analyze Turkey’s policy on Palestine between 1950 and 2002 through the lenses of pragmatism and territorial nationalism. It argues that during this period, Turkish policy was largely shaped by national interests and security concerns, adopting a pragmatic orientation in response to shifting international dynamics. Territorial nationalism provided the ideological foundation for this pragmatic stance, integrating a foreign policy approach that prioritized concerns over borders, sovereignty, and national security. The study employs a document analysis method, evaluating political discourses, media reflections, and academic sources relevant to the period. The findings reveal that, prior to 2002, Turkey’s Palestine policy was characterized by a fusion of pragmatism and territorial nationalism. Rather than being ideologically driven, this orientation was grounded in strategic imperatives.

Filistin meselesi, Türkiye’nin dış politikasında uzun süredir etkili olan ve karar alıcılar açısından stratejik öneme sahip bir konudur. Bu çalışma, 1950–2002 yılları arasında Türkiye’nin Filistin politikasını, pragmatizm ve teritoryal milliyetçilik kavramları çerçevesinde analiz etmeyi amaçlamaktadır. Bu dönemdeki politikaların, büyük ölçüde ulusal çıkarlar ve güvenlik öncelikleri doğrultusunda şekillendiği; değişen uluslararası dengelere bağlı olarak da pragmatik bir yönelim kazandığı görülmüştür. Teritoryal milliyetçilik ise bu pragmatik yaklaşımın ideolojik temelini oluşturmuş; dış politikada sınır, egemenlik ve güvenlik hassasiyetlerini önceleyen bir tutumla bütünleşmiştir. Araştırmada doküman analizi yöntemi benimsenmiş; dönemsel siyasi söylemler, medya yansımaları ve akademik kaynaklar değerlendirilmiştir. Bulgular, 2002 öncesi dönemde Türkiye’nin Filistin politikasında teritoryal milliyetçilik ile pragmatizmin birlikte işlediğini ve bu yönelimin, ideolojik saiklerden ziyade stratejik zorunluluklarla bütünleştiğini ortaya koymaktadır.