Öğretmenlerin Bireysel Hesap Verebilirlik Eğilimlerinin Bireysel ve Kurumsal Bağlam Özellikleri Açısından Karşılaştırılması
Öz
Bu çalışma, Türkiye’de öğretmenlerin hesap
verebilirliklerine ilişkin eğilimlerini
betimlemeyi ve bu eğilimlerin
bireysel ve kurumsal özelliklere göre farklılaşma düzeylerini belirlemeyi amaçlamaktadır. Aksaray merkez ilçe
sınırları içinde görev yapan ilk, orta ve lise okullarında görevli
öğretmenlerden rastgele belirlenen örneklem grubuna 'Öğretmenlerin Bireysel
Hesap Verebilirlikleri Ölçeği’ uyarlanmış, uygulama sonrası elde edilen ölçek
puanları önce betimlenmiş, arkasından da cinsiyet, kıdem, eğitim düzeyi, branş,
yerleşim yeri, okul türü, sınıf mevcudu gibi bireysel ve kurumsal faktörlere
göre fark analizleri yapılmıştır. Çalışma sonucunda, öğretmenlerin dış
paydaşların beklentilerini karşılama, bunun sonucunda ödül elde etme veya
mevcut yaptırımlardan kurtulma eğilimlerinin orta düzeyde olduğu, buna karşın,
meslek etiğine uygun davranma, yeni şeyler öğrenme ve bu sayede kendini
geliştirme ile en etkili ve doğru davranışı gösterme eğilimlerinin ise daha
güçlü olduğu görülmüştür. Yerleşim yeri, sınıf mevcudu, branş, eğitim düzeyi ve
kıdemden farklı olarak, öğretmenlerin hesap verebilirlik eğilimlerinin
cinsiyetleri ve görev yapılan okul türüne göre farklılaştığı tespit edilmiştir.
Erkek öğretmenler bayanlara kıyasla daha
çok dış performans değerlendirmelerine uygun davranarak belirlenen ödüllere ulaşma ve yaptırımlardan
kurtulma eğilimi gösterirken, Anadolu liselerinde çalışan öğretmenler ise
diğerlerine kıyasla daha çok meslek etiğine uygun davranmayı, mesleki yeterlik
ve gelişimlerini sağlama eğiliminde oldukları tespit edilmiştir
Anahtar Kelimeler
Öğretmen hesap verebilirliği,içsel hesap verebilirlik,dışsal hesap verebilirlik,Cinsiyet,Okul Türü
References
- Altun, T. ve Vural, S. (2012). Bilim ve sanat merkezinde (Bilsem) görev yapan öğretmen ve yöneticilerin mesleki gelişim ve okul gelişimine yönelik görüşlerinin değerlendirilmesi. Elektronik Sosyal Bilimler Dergisi, 11 (42), 152-177
- Bakioğlu, A. ve Salduz, E . (2014). Öğretmenlerin hesap verebilirliklerini öğrencilerin akademik başarısı açısından değerlendirmeleri. Marmara Üniversitesi Atatürk Eğitim Fakültesi Eğitim Bilimleri Dergisi, 40 (40), 13-29. http://dergipark.org.tr/maruaebd/issue/389/2703 adresinden erişilmiştir.
- Boydak Ö. M. Polat, H. ve Şener, G. (2014). Sınıf öğretmenlerinin mesleki gelişim eğitimlerine ilişkin görüşlerinin belirlenmesi. Uşak Ün-iversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 20(20), 167-180.
- Bülbül, M. (2011). Türk Milli Eğitim Sisteminde hesap verebilirlik. Doktora tezi, Gazi Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Ankara.
- Ceylan, M. ve Özdemir, S. (2016). Türkiye Ve İngiltere’deki öğretmenlerin sürekli mesleki gelişime ilişkin görüşlerinin ve katılım durumlarının incelenmesi. Kırıkkale Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 6 (1), 397-417.
- Cheng, Y. C. ve Tsui, K. T.. (1999). Multimodels of teacher effectiveness: Implications for research. Journal of Educational Research, 92 (3), 141-150.
- Çiçekli, A. (2016). Kamu yönetiminde hesap verebilirlik ve BİMER'in hesap verebilir yönetime etkisi: Van sağlık hizmetleri örneği. Yüksek lisans tezi, Yüzüncü Yıl Üniversitesi, Van.
- De Dreu, C. K., ve van Knippenberg, D. (2005). The possessive self as a barrier to conflict resolution: Effects of mere ownership, process accountability, and self-concept clarity on competitive cognitions and behavior. Journal of Personality and Social Psychology, 89, 345–357.
- Ekici, G. (2014). Öğretmenin öğrencilerin akademik başarı ve başarısızlığından sorumluluk algısı konusunda görüşler: Biyoloji öğretmen adayları örneği. İlköğretim Online, 13(4), 1414-1448.
- Erdağ, C. (2017). Accountability at schools: A study of path analysis. Educational Sciences: Theory and Practice, 17 (4), 1405-1432.