Review

Gagauzlar’da Oyun Kültürü ve “Gergi” Ritüeli

Volume: 15 Number: 22 February 29, 2020
EN TR

Gagauzlar’da Oyun Kültürü ve “Gergi” Ritüeli

Öz

Günümüzde daha çok çocuk eylemliliği ile ilişkilendirilen oyun, öznesi yetişkinler olduğunda yine bu duruma atıfla geçici bir çocuksuluk durumu olarak değerlendirilir. Oysa oyun olgusunu yetişkinler dünyasının yarattığı kültürel bağlam içinde ele almak daha işlevsel gözükmektedir. Çünkü oyun, tarih boyunca yetişkinlerin; ibadet, ayin, ritüel gibi son derece ciddiyet içeren kültürel edimlerinin farklı bir boyutuna işaret eder. Gerçekliğin olduğundan daha farklı muhtemelen daha kolay ve daha olumlu kavranışına yardımcı olduğu gibi topluluk bağının, dayanışmanın ve bütünleşmenin güçlü bir destekçisi olan ritüelistik edimler ile oyun arasında yapısal olarak bir geçişkenlik ilişkisi vardır. Özellikle gele-nekçi toplumlarda iç içe geçmiş olan bu süreçleri ayrıştırmak oldukça zordur. Gagauzlar, geleneksel kimliğini önemli ölçüde koruyan ve ritüelle ilişkisi oldukça taze olan bir topluluktur. Topluluğun bu yapısı oyunu, gündelik yaşam içerisinde çerçevesi oldukça geniş bir pratiğe dönüştürmektedir. Bu çalışmada, Gagauzlar’da oyun kültürü, ritüelle ilişkisi çerçevesinde ele alınacak, oyunsu bir ritüel örneği olan Gergi geleneği ile somutlaştırılacaktır. Çalışma, bir derleme makalesi olmakla birlikte Gagauz Özerk Yeri’nde yaşayan 7 kadınla [K1; P.Y. (İşçi), K2; S.K. (İşçi), K3; S.M. (İşçi), K4; M.D. (İşçi), K5; P.N. (İşçi), K6; L.M. (Müze Müdürü), K7; M.K. (Müzeograf)] yüz yüze yapılan görüşmelerden elde edilen bilgiler ile desteklenmiştir.

Anahtar Kelimeler

Gagauzlar,Oyun,Ritüel,Gergi

References

  1. Acıpayamlı, O. (1963). Türkiye’de yağmur duası ve psiko–sosyal metodla incelenmesi – I. Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih – Coğrafya Fakültesi Dergisi, 21 (1-2), 1-39.
  2. Alptekin, A.B. (2000), Hatay / Erzin’de anlatılmakta olan Yağmur Dede Efsanesi ve Türk Dünyasındaki benzerlikleri. Türk Dünyası Dil ve Edebiyat Dergisi, 9, 25-37.
  3. And, M. (2012). Oyun ve bügün Türk kültüründe oyun kavramı, (5.bs), İstanbul: YKY.
  4. Araz, R. (1995). Harput’ta eski Türk inançları ve halk hekimliği. Ankara: Atatürk Kültür Dil ve Tarih Yüksek Kurumu.
  5. Başaran, H. (1993). 50 Yıl öncesinin elazığ çocuk oyunları. Ankara: Yorum Matbaacılık.
  6. Boratav, P.N. (2015). 100 soruda Türk Folkloru. (2.bs), Ankara: Bilgesu Yayıncılık.
  7. Durkheim, E. (2005). Dini Hayatın İlkel Biçimleri. (Çev. F. Aydın), İstanbul: Ataç Yayınları.
  8. Eliade, M. (2009). Dinler Tarihine giriş. (2. Bs), (Çev. L. Arslan), İstanbul: Kabalcı Yayınevi.
  9. Harari, Y. N. (2015). Hayvanlardan tanrılara – sapiens. (Çev. E. Genç), İstanbul: Kolektif Yayınları.
  10. Huizinga, J. (2017) Homo Ludens. (6.bs), (Çev. M. A. Kılıçbay), İstanbul: Ayrıntı Yayınları.
APA
Güneş, H. N. (2020). Gagauzlar’da Oyun Kültürü ve “Gergi” Ritüeli. OPUS International Journal of Society Researches, 15(22), 1408-1434. https://doi.org/10.26466/opus.618127