ÇOCUK İSTİSMARI VE İHMALİ KONUSUNDA GELİŞTİRİLEN MODELLERE SOSYOLOJİK BİR YAKLAŞIM: İSTİSMAR EDİLEN SOSYALLEŞME

The concept of abuse describes relationships that develop when two or more people engage in bad faith and gain benefit from this intent. Child abuse is defined as maltreatment of children by adults. Abuse occurs as a result of social interaction. When the studies on child abuse emerged as a result of social interaction are examined; It is seen that the majority of studies that deal with the problems experienced by individuals from the psychological aspect and the effects of self on the individual are in the majority. Child abuse and neglect is a social problem that arises in the family and during the socialization process and causes negative effects on the child at the psychological level. It is known that there are cases that are not reflected in the statistics as well as the cases that are known due to some dynamics in the nature of child abuse abuse. In this respect, there is a dark area between what actually happened and the cases reflected in the statistics. Since the existence of this dark area is at a level that will pose a problem in the society, the phenomenon of abuse emerges as a social phenomenon that should be examined in sociological terms. This study develops a sociological approach to the subject of abuse and evaluates the subject with the basic dynamics of social interaction. It deals with the social trajectories of abuse by addressing the addiction process and the dynamics of socialization, in which the individual adopts the values and norms of the society, within the framework of the models developed on child abuse and neglect. In this context, the study tries to highlight the social phenomenon of abuse within the framework of socialization by dealing with the issue of abuse with cultural, social, economic and developmental models.

İstismar kavramı, iki ya da daha fazla kişinin etkileşiminde bir tarafın kötü niyet beslemesi ve bu niyetten çıkar elde etmesiyle gelişen ilişkileri tanımlamaktadır. Çocuk istismarı ise yetişkin tarafından çocuklara yönelik kötü muamele olarak tanımlanmaktadır. İstismar sosyal etkileşimin sonucu olarak ortaya çıkmaktadır. Sosyal etkileşim sonucu otaya çıkan çocuk istismarıyla ilgili yapılan çalışmalar incelendiğinde; bireylerin yaşadıkları sorunları psikolojik yönüyle ele alan ve birey üzerinde oluşturduğu benlik etkilerini konu edinen araştırmaların çoğunlukta olduğu görülmektedir. Çocuk istismarı ve ihmali aile içerisinde ve sosyalleşme sürecinde ortaya çıkan, psikolojik düzeyde çocukta olumsuzluklara neden olan toplumsal bir sorundur. Çocuk istismarı istismarın doğasında bulunan bazı dinamikler nedeniyle bilinen vakalar kadar, istatistiklere yansımayan vakaların olduğu da bilinmektedir. Bu bakımdan gerçekte olanla istatistiklere yansıyan vakalar arasında karanlık bir alan bulunmaktadır. Bu karanlık alanın varlığının, toplumda sorun teşkil edecek düzeyde olması nedeniyle istismar olgusu sosyolojik boyutta incelenmesi gereken sosyal bir olgu olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu çalışma istismar konusuna sosyolojik bir yaklaşım geliştirerek sosyal etkileşimin temel dinamikleri ile konuyu değerlendirmektedir. Çocuk istismarı ve ihmali konusunda geliştirilen modeller çerçevesinde bağımlılık sürecini ve bireyin topluma ait değer ve normları benimsediği sosyalleşmenin dinamiklerini ele alınarak istismarın toplumsal yörüngelerine değinmektedir. Bu bağlamda çalışma, istismar konusunu kültürel, sosyal, ekonomik ve gelişimsel modellerle ele alarak sosyalleşme çerçevesinde istismarın sosyal olgu özelliğini ön plana çıkarmaya çalışmaktadır.