Erken çocukluk bakım ve eğitim kurumlarında kriz yönetimi deneyimleri: Grup sorumluları ve yöneticilerin görüşlerine dayalı nitel bir araştırma

The purpose of this study is to examine the views and experiences of group leaders and administrators regarding crises that arise in early childhood education institutions. Additionally, the study aims to identify the crisis management approaches applied during crisis processes. A phenomenological approach from qualitative research designs was adopted in the study. Data were obtained through semi-structured interviews with group leaders and administrators working in different early childhood education institutions. The data were analyzed using the thematic analysis method. The analysis revealed that crisis management processes in early childhood care and education institutions largely rely on individual experiences, while institutional-level planning, coordination, and learning mechanisms are insufficiently structured. The findings show that teachers take on roles that provide quick reflexes and emotional support in times of crisis, while managers carry out communication and coordination tasks, but these processes are not linked to a written system. The lack of planned preparation before crises, the uncertainty of roles during crises, and the failure to establish institutional memory after crises reveal that early childhood institutions do not have a comprehensive crisis management culture. This research shows that crisis management in early childhood institutions must evolve from individual reflexes to an institutional structure, and that this transformation is only possible through education-based awareness, systematic planning, and comprehensive communication strategies.

Bu araştırmanın amacı erken çocukluk bakım ve eğitim kurumlarında ortaya çıkan krizler ile ilgili grup sorumlusu ve yöneticilerin görüş ve deneyimlerini incelemektir. Ayrıca araştırma doğrultusunda kriz süreçlerinde uygulanan kriz yönetimi yaklaşımlarını tespit etmek de amaçlanmaktadır. Araştırmada nitel araştırma desenlerinden fenomenolojik yaklaşım benimsenmiştir. Veriler, üç farklı erken çocukluk bakım ve eğitim kurumlarında görev yapan eğitimci ve yöneticiler ile yapılan yarı yapılandırılmış görüşmeler vasıtasıyla elde edilmiştir. Elde edilen veriler tematik analiz metodu kullanılarak analiz edilmiştir. Yapılan analiz sonucunda, erken çocukluk bakım ve eğitim kurumlarında kriz yönetimi süreçlerinin büyük ölçüde bireysel deneyimlere dayandığı, kurumsal düzeyde planlama, koordinasyon ve öğrenme mekanizmalarının ise yeterince yapılandırılmadığı tespit edilmiştir. Bulgular, öğretmenlerin kriz anında hızlı refleks ve duygusal destek sağlayıcı roller üstlendiğini; yöneticilerin ise iletişim ve koordinasyon görevlerini yürütmekle birlikte bu süreçlerin yazılı bir sistematiğe bağlanmadığını göstermektedir. Kriz öncesi hazırlıkların planlı bir biçimde yürütülmemesi, kriz anında rollerin belirsizliği ve kriz sonrasında kurumsal hafıza oluşturulamaması, erken çocukluk kurumlarının bütüncül bir kriz yönetim kültürüne sahip olmadığını ortaya koymaktadır. Bu araştırma erken çocukluk kurumlarında kriz yönetiminin bireysel reflekslerden kurumsal bir yapıya evrilmesi gerektiğini, bu dönüşümün ise ancak eğitim temelli farkındalık, sistematik planlama ve bütüncül iletişim stratejileriyle mümkün olabileceğini göstermektedir.