Necip Fazıl Şiirinde Ses ve Sesin Metafiziği Üzerine Bir Değerlendirme

Necip Fazıl Kısakürek, Türk şiirine yeni bir ses getiren şairdir. O, sese estetik bir değer yüklemenin yanında kendisinden önce beliren ses şiirine yeni bir duyarlılık katar. İnsanın iç dünyasının dalgalanışlarıyla dış dünya arasında kuvvetli bağlar kurar. Bunu yaparken de sese çeşitli işlevler yükler. Başlangıçta ontolojik düzlemde iç dünyanın çelişkiler ve çatışmalar ağını ifadeye yarayan ses, zamanla bu alanı aşarak fiziki sahada genişlemeye yönelir. Daha sonra bu ses, nesneler dünyasını da aşarak metafizik bir derinlik kazanır. Sesin özneye yönelik kıstırılmış benlik üzerindeki tahribatı metafizik alanda derinleşip genişledikçe şairin monologdan diyaloga doğru geçtiği, aşkınlaşan sesle birlikte kendi varlığını da aşmaya, trajik sıkışmışlıktan kurtulmaya, enerjisini akıtacağı alanı bulmaya başladığı görülür.

Necip Fazıl Kısakürek is a poet who brought a new voice to Turkish poetry. In addition to giving an aesthetic value to sound, he adds a new sensitivity to the sound poetry that appeared before him. He establishes strong links between the fluctuations of human’s inner world and outer world. To do this, he loads various functions to the sound. In the beginning, on the ontological plane, the sound that is useful to express the network of contradictions and conflicts of inner world, in time, passes over this area and tends to expand on the physical plane. Over time, this sound acquires a metaphysical depth by overcoming the world of objects. As the destruction of the sound towards agent on trapped personality deepens and widens in metaphysical field, it is seen that the poet leaps from monologue to dialogue, and he begins to transcend his own existence with the transcending sound, escape from tragic press and find the field to drain his energy.