Comparative Analysis of Two Turkish Translations of Shakespeare’s "Sonnet 66" in View of Semiotics of Translation

This study focusing on the poem Sonnet 66 of William Shakespeare aims to analyze its translations by Can Yücel and Talat Sait Halman based on systematics of designification in translation propounded by Sündüz Öztürk Kasar. In this context, when the translations have been evaluated within the framework of systematics of designification, all the tendencies except for opposition of the meaning have been seen. It can be said that the translators conveyed the meaning universe of the source poem to the target language in some way; however, it seems that they tended towards designificative tendencies especially because the source text is a poem which is a more resistant genre to translation. Thus, it has been concluded that both translators employed designificative tendencies owing to the fact that each language possesses its own unique cultural, structural, and sociological characteristics and especially when it comes to poetry, some other factors take part in the process such as symbols, connotations, rhythm, musicality and measure. Therefore, in the translation of poetry which is more influenced by literary devices and directly targeting the imagination of readers, accurately conveying the text’s meaning universe is particularly important. Thus, in a domain shaped by signs, symbols and connotations, translators are required to make conscious attempts and thoughtful decisions in the translation process in regard to designification. Therefore, the study concludes that an awareness of systematics of designification will lead translators to be more prudent about designificative tendencies during the translation process. Keywords: Shakespeare, Sonnet 66, comparative literature, translation studies, semiotics, semiotics of translation, systematics of designification in translation

Bu çalışma, William Shakespeare'in Sonnet 66 şiirinden hareketle, Sündüz Öztürk Kasar tarafından ortaya konulan çeviride anlam evrilmesi dizgeselliği temelinde, şiirin, Can Yücel ve Talat Sait Halman tarafından yapılan çevirilerini incelemeyi amaçlamaktadır. Bu bağlamda, çeviriler, çeviride anlam evrilmesi dizgeselliği çerçevesinde değerlendirildiğinde, çevirilerde, anlamın çarpıtılması haricindeki tüm eğilimlerin yer aldığı görülür. Çevirmenlerin, kaynak şiirin anlam evrenini bir şekilde hedef dile aktardıkları söylenebilir; ancak, özellikle kaynak metnin çeviriye daha dirençli bir tür olan şiir olmasının, çevirmenleri, anlam bozucu eğilimlere yönelttiği görülmektedir. Bu durumda, her dilin kendine özgü kültürel, yapısal ve sosyolojik özelliklere sahip olması ve özellikle şiir söz konusu olduğunda semboller, çağrışımlar, ritim, müzikalite ve ölçü gibi unsurların da sürece dahil olması nedeniyle her iki çevirmenin de anlam bozucu eğilimlere başvurduğu sonucuna varılmıştır. Bu doğrultuda, edebi sanatlarla daha fazla şekillenen ve doğrudan okuyucunun hayal gücünü hedefleyen şiir çevirisinde, metnin anlam evrenini doğru bir şekilde aktarmak özellikle önemlidir. Bu nedenle, işaretler, semboller ve çağrışımlarla şekillenen bir alanda, anlam evrilmesi noktasında, çevirmenlerin, çeviri sürecinde bilinçli çaba göstermeleri ve doğru karar almaları gerekmektedir. Bu doğrultuda, çalışma, çeviride anlam evrilmesi dizgeselliği farkındalığının, çevirmenleri, çeviri sürecinde anlam bozucu eğilimlere karşı daha ihtiyatlı davranmaya yönlendireceği sonucuna varmaktadır. Anahtar Sözcükler: Shakespeare, 66. Sone, karşılaştırmalı edebiyat, çeviribilim, göstergebilim, çeviri göstergebilimi, çeviride anlam evrilmesi dizgeselliği