Although rhetoric is a deeply rooted discipline, it has been criticized in the modern period for failing to respond adequately to contemporary literary and intellectual needs. This study examines the theoretical approach developed by Prof. Dr. Muhammad Abdulmuttalib, a prominent figure in modern Arabic rhetoric, through his work al-Balāghatu’l-ʿArabiyye: Qirāʾatun Ukhrā. Abdulmuttalib conceptualizes rhetoric not merely as the transmission of a classical heritage, but as a dynamic discipline that explains the production of meaning and offers methods applicable to contemporary textual analysis. The study reconsiders criticisms directed at classical rhetoric -such as fragmentariness, formalization, and stagnation- and explains the relationship between text and meaning through the concepts of surface structure, deep structure, and transformational structure. Employing descriptive analysis and text-centered reading, the study evaluates Abdulmuttalib’s approach comparatively within classical rhetorical sources and contemporary linguistic theories. It concludes that classical rhetoric can be reinterpreted as a dynamic field capable of engaging with modern linguistic and literary approaches through specific theoretical transformations.
Belâgat köklü bir ilim dalı olmakla birlikte, modern dönemde çağın edebî ve fikrî ihtiyaçlarına cevap veremediği gerekçesiyle eleştirilmiştir. Bu çalışma, modern Arap belâgatının önemli isimlerinden Prof. Dr. Muhammed Abdülmuttalib’in el-Belâğatu’l-ʿArabiyye: Kırâetün Uhrâ adlı eserini merkeze alarak, klasik belâgata yöneltilen eleştirilere verdiği kuramsal cevapları ve geliştirdiği yaklaşımı incelemektedir. Abdülmuttalib, belâgatı yalnızca geçmişe ait bir birikimin aktarımı olarak değil; anlam üretimini açıklayan ve çağdaş metin çözümlemelerinde uygulanabilir yöntemler sunan dinamik bir disiplin olarak ele almaktadır. Eserde, klasik belâgata yöneltilen parçacılık, kurallaşma ve durağanlık eleştirileri yeniden değerlendirilmekte; yüzey yapı, derin yapı ve dönüşüm yapısı kavramları aracılığıyla metin-anlam ilişkisi açıklanmaktadır. Çalışma, betimsel analiz, kavramsal çözümleme ve metin merkezli okuma yöntemleriyle yürütülmüş; Abdülmuttalib’in yaklaşımı klasik belâgat kaynakları ile çağdaş dilbilim yaklaşımları arasında karşılaştırmalı biçimde ele alınmıştır. Literatürde bu kuramsal modelin belâgatın yeniden değerlendirilmesi bağlamında sistematik olarak incelenmediği görülmüş; araştırma bu boşluğu gidermeyi amaçlamıştır. Sonuç olarak çalışma, klasik belâgatın durağan bir gelenek olarak değil, belirli kuramsal dönüşümler yoluyla günümüz dilbilimsel ve edebî yaklaşımlarıyla ilişkilendirilebilecek dinamik bir alan olarak yeniden ele alınabileceğini ortaya koymaktadır.
| Primary Language | Turkish |
|---|---|
| Subjects | Arabic Language and Rhetoric |
| Journal Section | Research Article |
| Authors | |
| Submission Date | July 15, 2025 |
| Acceptance Date | November 24, 2025 |
| Publication Date | December 31, 2025 |
| DOI | https://doi.org/10.32711/tiad.1742675 |
| IZ | https://izlik.org/JA92WB43RE |
| Published in Issue | Year 2025 Volume: 9 Issue: 4 |
Türkiye Journal of Theological Studies is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License (CC BY NC).