Hegel’in Diyalektiği ve Fanon’un Tanınma Mücadelesi: Siyah Derilinin Beyaz Maskesi ya da İçselleştirilmiş Oryantalizm

Colonialism, which arose as a natural consequence of Western thought, which reduces "other" to "the same," has gained functionality especially with the process of modernisation. Non-Western societies subject to the process of modernisation had to fight for "recognition" against this "imperialism of the same". "Recognition" is also a "Hegelian idea" which is the core concept of Fanon 's thought as well. Recognition theoretical basis is based upon Hegelian thought. It is also possible to assume that Hegelian dialectical thinking took shape in the post-Hegelian world. Fanon, who is from an old colonial world where it was not yet commonplace to challenge slavery, thinks that by leaving the dialectical Hegelian circle it is possible to resist and speak for yourself. For, according to Fanon, the dialectic, which determines the necessity as the basis of its freedom, strips it from its own being from its own self. The other barrier to decolonization, which Fanon sees as a candidate for changing the world order, is that the slave, whom we see as an internalized orientalism, wants to look like the master, black skin wears a white mask in Fanon's terms. The article about Fanon's thought, in the sense of Black Skin and White Masks, aims to explore Hegel and his dialectics, Fanon and Fanon's critical dialog with Hegelian dialectics and phenomenology around the theme of internalized orientalism. The article attempts to demonstrate that by going beyond Hegelian dialectical thinking and attributing this to the necessity of removing the mask, it is possible to get rid of alienation and to speak for yourself, based on Fanon's black experience thanks to the deconstruction process.

“Başka”yı “Aynı”ya indirgeyen Batı düşüncesinin doğal sonucu olarak ortaya çıkan sömürgecilik özellikle modernleşme süreciyle birlikte işlerlik kazanmıştır. Modernleşme sürecine maruz kalan Batı-dışı toplum-lar ise bu “aynının emperyalizmi”ne karşı “tanınma” mücadelesi vermek durumunda kalmıştır. Fanon düşüncesinin de merkezi kavramı olan “tanınma”, aynı zamanda “Hegelci bir kavram”dır. Tanınmanın kuramsal temeli Hegelci düşünceye dayanmaktadır. Ayrıca Hegel-sonrası dünya için Hegelci diyalektik düşünce etrafında şekil aldığını söylemek mümkündür. Köleliği sorgulamanın henüz adet olmadığı eski bir sömürge dünyasından olan Fanon ise direnmenin ve kendi adına konuşmanın Hegelci diyalektik daire-nin dışına çıkmakla mümkün olduğunu düşünmektedir. Zira Fanon’a göre, zorunluluğu özgürlüğünün esası olarak belirleyen diyalektik, onu kendi varlığından, kendi benliğinden soyup çıkarmaktadır. Fanon açısından dünyanın düzenini değiştirmeye aday olarak gördüğü sömürgesizleştirmenin önündeki diğer engel ise bizim içselleştirilmiş oryantalizm olarak karşıladığımız kölenin efendiye benzemek istemesi, Fanon’un tabiriyle siyah derilinin beyaz maske takmasıdır. Siyah Deri Beyaz Maskeler’in çizdiği çerçevede Fanon düşüncesini konu edinen makale Hegel ve diyalektiği, Fanon ve Fanon’un Hegel diyalektiği ve fe-nomenolojisiyle girdiği eleştirel diyalogu içselleştirilmiş oryantalizm teması etrafında incelemeyi amaç-lamaktadır. Makale, yapısöküm metodu sayesinde Fanon’un siyah deneyiminden yola çıkarak yabancılaş-madan kurtulmanın ve kendi adına konuşmanın Hegelci diyalektik düşüncenin dışına çıkmakla mümkün olduğunu göstermeye çalışırken bunu maskenin çıkarılması ön şartına bağlamaktadır.