ÖZ
Bu çalışma, Abdülkâdir Merâgî’nin Rast makamındaki eserlerinde ortaya koyduğu makam anlayışını, Hüseyin Saadettin Arel’in nazari sistemiyle karşılaştırarak Türk müziğinde geleneksel yapıdan modern teoriye geçiş sürecini incelemeyi amaçlamaktadır. Araştırma, nitel yöntemlerle yürütülmüş ve betimsel analiz modeli kullanılmıştır. Abdülkâdir Merâgî’ye ait Rast makamında bestelenmiş on eser, dizi, seyir, ses alanı ve kullanılan çeşniler bakımından analiz edilmiştir. Bulgulara göre Abdülkâdir Merâgî, Rast makamı dizisini Rast beşlisine Nevâ’da Bûselik dörtlüsü ekleyerek oluşturmuş; eserlerinde en sık Yegâh–Gerdâniye aralığını tercih etmiştir. Arel’in “Türk Musikisi Nazariyatı Dersleri” adlı eserinde tanımladığı Rast dizisinin de benzer şekilde Rast–Nevâ ekseninde şekillendiği görülmektedir. Ancak Arel’in makamın dizisini Nevâ perdesi üzerinde Rast çeşnisi ekleyerek oluşturmasının Rast makamının kimliğinde bir değişim yaratmadığı sadece yapısal farklılıklar kullandığını göstermektedir. Çeşni dağılımında Segâh’ta Segâh ve Dügâh’ta Uşşak en yüksek oranlara sahiptir. Bu durum, bestecinin Rast makamı anlayışında bu iki çeşniyi merkezî öğeler olarak kullandığını göstermektedir. Abdülkâdir Merâgî’nin eserleri vasıtasıyla ortaya çıkan makam algısı ile Arel’in Rast makamına dair ifadeleri göz önünde bulundurulduğunda, Türk müziğinde süreklilik arz eden bir makamsal kimliğin iki farklı tarihsel yansıması ortaya çıkmaktadır.
ABSTRACT
This study aims to examine the transition from traditional structures to modern theory in Turkish music by comparing Abdülkâdir Merâgî’s conception of the Rast makam in his compositions with Hüseyin Saadettin Arel’s theoretical system. The research was conducted using qualitative methods and employed a descriptive analysis model. Ten Rast makam compositions by Abdülkâdir Merâgî were analyzed in terms of scale structure (dizi), melodic progression (seyir), pitch range, and used flavors (çeşni). According to the findings, Merâgî constructed the Rast scale by adding a Bûselik tetrachord on Nevâ to the Rast pentachord and frequently preferred the Yegâh–Gerdâniye range in his works. The Rast scale defined by Arel in his “Türk Musikisi Nazariyatı Dersleri” also follows a similar Rast–Nevâ axis. However, Arel’s addition of a Rast flavor on the Nevâ degree does not alter the essential identity of the makam but rather reflects structural differences. In the distribution of flavors, Segâh on Segâh and Uşşak on Dügâh appear with the highest frequency, indicating that these two flavors occupy a central position in Merâgî’s understanding of the Rast makam. Considering the modal perception emerging through Merâgî’s works and Arel’s theoretical definitions, it can be concluded that a continuous modal identity in Turkish music manifests itself in two distinct historical reflections.
| Primary Language | Turkish |
|---|---|
| Subjects | Theories of Music, Composition in Turkish Classical Music |
| Journal Section | Research Article |
| Authors | |
| Submission Date | November 1, 2025 |
| Acceptance Date | December 4, 2025 |
| Early Pub Date | December 10, 2025 |
| Publication Date | December 31, 2025 |
| Published in Issue | Year 2025 Volume: 8 Issue: 4 |