İnsan Hakları Bağlamında Suçluların Geri Verilmesi

Extradition is one of the most important instruments of international judicial assistance. In our study, human rights discusses the relation between extradition . Extradition and human rights are closely related. After World War II, the foundation human rights has been adopted in many international documents and  conventions. European Convention on Extradition is an important one of these contracts in which we are a party. If offender’s human rights at risk  in the country which he will be extradited, such a request is no longer acceptable. The European Court of Human Rights, the United Nations Commission on Human Rights decided in favor of this many times.The issue is inadequately  addressed in Turkish Penal Code 5238 (Article 18) . Turkish Penal Code, addresses the subject only within the framework of the “ Non-discrimination principle “ and “ prohibition of torture” . “ Right to an effective remedy “, “ Right of individual communication,” “Right to liberty and security”,  “the right to a fair trial”, “right to respect for family life” and other foundation human rights issues are not included in the article. Conventions related to human rights is part of our national law .(Constitution 90/end).  Primarily the above items are the reasons why we study this issue

Suçluların geri verilmesi uluslararası adli yardımlaşmada en önemli araçlardan biridir. Suçluların geri verilmesi ile insan hakları arasında günümüzde çok ciddi bağlantı mevcuttur. 2. Dünya Savaşından sonra, temel insan hakları ile ilgili birçok uluslararası belge ve sözleşme kabul edilmiştir. SİDAS (Suçluların İadesina Dair Avrupa Sözleşmesi), içerisinde insan hakları konularını da barındıran taraf olduğumuz önemli bir uluslararası sözleşmedir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, Birleşmiş Milletler İnsan Hakları Komisyonu birçok kararında, suçlunun geri verileceği ülkede insan hakları riski mevcut ise, geri verme talebinin kabul edilmemesi gerektiğini bildirmektedir. Konu 5238 sayılı Türk Ceza Kanununda (madde 18) yetersiz şekilde düzenlenerek sadece “ayrımcılık yasağı, “işkence yasağı”çerçevesinde yer almıştır. “Etkili başvuru hakkı”, “bireysel başvuru hakkı”, “özgürlük ve güvenlik hakkı”, “adil yargılanma hakkı”,“aile yaşamına saygı hakkı” ve diğer temel insan hakları konuları yer almamıştır. İnsan hakları ile ilgili sözleşmeler artık ulusal hukukumuzun bir parçasıdır. (Anayasa 90/son)  Bu gibi sebeplerden dolayı konu incelenmiştir