Amsterdam’daki Türkiye Kökenli Göçmenlerin Güvenlik Algısı ve Suç Korkusu

Öz

Bu araştırmanın amacı, Amsterdam’da yaşayan Türkiye kökenli göçmenlerin suç korkusu ve güvenlik algılarını şekillendiren unsurları incelemektir. Araştırma, Ocak-Mayıs 2025 tarihleri arasında Amsterdam’da etnografik desen doğrultusunda yürütülen nitel saha çalışmasına dayanmaktadır. Araştırma kapsamında 22 erkek ve 17 kadın olmak üzere toplam 39 katılımcıyla yarı yapılandırılmış görüşmeler gerçekleştirilmiş, elde edilen veriler tematik analiz yöntemiyle incelenmiştir. Ayrıca, Türkiye kökenli sivil toplum kuruluşlarında ve bu nüfusun yoğun olarak yaşadığı bölgelerde gerçekleştirilen saha gözlemleri, görüşme verilerini bağlamsallaştırmak amacıyla kullanılmıştır. Bulgular, katılımcıların Amsterdam’daki güvenlik algılarının yalnızca suç mağduru olma olasılığı üzerinden şekillenmediğini, yaşanılan çevrenin fiziksel ve sosyal özellikleri, kamusal alanda hareket özgürlüğü, sosyal ağlar ve Türkiye ile Hollanda arasında yapılan karşılaştırmaların da bu algının oluşumunda etkili olduğunu göstermektedir. Katılımcıların önemli bir bölümü Amsterdam’ı genel olarak güvenli bir kent olarak değerlendirirken belirli mahalleler, mekânlar ve zaman dilimleri söz konusu olduğunda daha temkinli davranmaktadır. Kadın katılımcıların güvenlik algıları özellikle Türkiye ile yapılan karşılaştırmalar ve gece saatlerinde tek başına hareket edebilme özgürlüğü öne çıkarken, erkek katılımcıların söylemleri belirli bölgelere ve etnik gruplara ilişkin risk algılarının daha belirgin olduğu görülmüştür. Ayrımcılık deneyimlerinin ise doğrudan suç korkusundan ziyade eşitlik, adalet, toplumsal kabul ve aidiyet değerlendirmeleriyle ilişkili olduğu belirlenmiştir. Polisle doğrudan temasın sınırlı olmasına karşın, polise yönelik değerlendirmelerin yalnızca bireysel deneyimlere değil sosyal çevreden aktarılan deneyimlere ve kurumların olaylara müdahale ve takip biçimine ilişkin algılara da dayandığı görülmüştür. Sonuç olarak araştırma, Türkiye kökenli göçmenlerin güvenlik deneyimlerinin suç riski algısının ötesinde, aidiyet, sosyal ilişkiler, ayrımcılık, hareket özgürlüğü ve kurumsal güven gibi birbiriyle ilişkili ancak farklı boyutların kesişiminde şekillendiğini ortaya koymaktadır.

Anahtar Kelimeler

• Suç Korkusu
• Güvenlik Algısı
• Türkiye Kökenli Göçmenler
• Aidiyet
• Ayrımcılık.

Destekleyen Kurum

TÜBİTAK 2219 Yurt Dışı Doktora Sonrası Araştırma Burs Programı

Etik Beyan

Araştırma öncesinde Utrecht Üniversitesinden Etik Onayı alınmıştır.

Teşekkür

Bu çalışma, Türkiye Bilimsel ve Teknolojik Araştırma Kurumu (TÜBİTAK) 2219 Yurt Dışı Doktora Sonrası Araştırma Burs Programı kapsamında desteklenmiştir. Araştırmanın gerçekleştirilmesine sağladığı mali destek nedeniyle TÜBİTAK’a teşekkür ederim. Araştırma süresince sunduğu akademik çalışma ortamı ve kurumsal imkanlar için Utrecht Üniversitesi Willem Pompe Ceza Hukuku ve Kriminoloji Enstitüsü de teşekkür ederim.

Perceptions of Safety and Fear of Crime among Migrants of Turkish Origin in Amsterdam

Öz

This study aims to examine the factors shaping perceptions of fear of crime and safety among migrants of Turkish origin living in Amsterdam. The study is based on qualitative fieldwork conducted in Amsterdam between January and May 2025, following an ethnographic research design. Semi- structured interviews were conducted with a total of 39 participants, including 22 men and 17 women, and the data were analyzed using thematic analysis. In addition, field observations conducted within Turkish-origin civil society organizations and in areas with high concentrations of the Turkish-origin population were used to contextualize the interview data. The findings indicate that participants’ perceptions of safety in Amsterdam are shaped not solely by the perceived likelihood of victimization, but also by the physical and social characteristics of the environment, freedom of movement in public spaces, social networks, and comparisons between Türkiye and the Netherlands. While a substantial proportion of participants generally perceived Amsterdam as a safe city, they reported greater caution in relation to particular neighborhoods, places, and times of day. In women participants’ accounts, comparisons with Türkiye and the freedom to move alone at night were particularly salient, whereas men’s accounts more prominently reflected perceptions of risk associated with specific areas and ethnic groups. Experiences of discrimination were found to be associated less directly with fear of crime than with perceptions of equality, justice, social acceptance, and belonging. Although direct contact with the police was limited, participants’ evaluations of the police were found to be based not only on personal experiences but also on experiences conveyed through social networks and perceptions of how institutions respond to and follow up on incidents. Overall, the study demonstrates that the safety experiences of migrants of Turkish origin extend beyond perceptions of crime risk, at the intersection of interrelated yet analytically distinct dimensions, including belonging, social relationships, discrimination, freedom of movement, and institutional trust.

Anahtar Kelimeler

• Fear of Crime
• Perceived Safety
• Migrants of Turkish Origin
• Belonging
• Discrimination.

Destekleyen Kurum

TÜBİTAK 2219 International Postdoctoral Research Fellowship Program for Turkish Citizens

Etik Beyan

Ethical approval was obtained from Utrecht University prior to the commencement of the study.

Teşekkür

This study was supported by the Scientific and Technological Research Council of Türkiye (TÜBİTAK) under the 2219 International Postdoctoral Research Fellowship Program for Turkish Citizens. I would like to thank TÜBİTAK for the financial support provided for the conduct of this research. I would also like to thank the Willem Pompe Institute for Criminal Law and Criminology at Utrecht University for the academic environment and institutional facilities it provided during the research process.

Kaynakça

1. Anthias, F. (2002). Where do I belong? Narrating collective identity and translocational positionality. Ethnicities, 2(4), 491–514. https://doi.org/10.1177/14687968020020040301
2. Braun, V. ve Clarke, V. (2006). Using thematic analysis in psychology. Qualitative Research in Psychology, 3(2), 77–101. https://doi.org/10.1191/1478088706qp063oa
3. Braun, V. ve Clarke, V. (2019). Reflecting on reflexive thematic analysis. Qualitative Research in Sport, Exercise and Health, 11(4), 589–597. https://doi.org/10.1080/2159676X.2019.1628806
4. Creswell, J. W. (2013). Nitel araştırma yöntemleri: Beş yaklaşıma göre nitel araştırma ve araştırma deseni (M. Bütün ve S. B. Demir, Çev. Ed.; 3. bs.). Siyasal Kitabevi.
5. Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı. (2014). Uluslararası işgücü anlaşmaları (F. Aydın, Ed.; Yayın No. 07). Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı.
6. Denzin, N. K. ve Lincoln, Y. S. (Ed.). (2018). The SAGE handbook of qualitative research (5th ed.). SAGE Publications.
7. Emerson, R. M.; Fretz, R. I. ve Shaw, L. L. (2011). Writing ethnographic fieldnotes (2nd ed.). University of Chicago Press.
8. Geurts, N.; Davids, T. ve Spierings, N. (2021). The lived experience of an integration paradox: Why high-skilled migrants from Turkey experience little national belonging in the Netherlands. Journal of Ethnic and Migration Studies, 47(1), 69–87. https://doi.org/10.1080/1369183X.2020.1770062

9. Ghorashi, H. (2017). Negotiating belonging beyond rootedness: Unsettling the sedentary bias in the Dutch culturalist discourse. Ethnic and Racial Studies, 40(14), 2426–2443. https://doi.org/10.1080/01419870.2016.1248462
10. Hale, C. (1996). Fear of crime: A review of the literature. International Review of Victimology, 4(2), 79–150. https://doi.org/10.1177/026975809600400201
11. Hennink, M. M.; Kaiser, B. N. ve Marconi, V. C. (2017). Code saturation versus meaning saturation: How many interviews are enough? Qualitative Health Research, 27(4), 591–608. https://doi.org/10.1177/104973231666534
12. Jackson, J. ve Bradford, B. (2009). Crime, policing and social order: On the expressive nature of public confidence in policing. The British Journal of Sociology, 60(3), 493– 521. https://doi.org/10.1111/j.1468-4446.2009.01253.x
13. Morse, J. M. (2004). Theoretical saturation. M. S. Lewis-Beck, A. Bryman ve T. F. Liao (Ed.), The SAGE encyclopedia of social science research methods (C. 3, ss. 1122– 1123) içinde. SAGE Publications.
14. Neuman, W. L. (2020). Toplumsal araştırma yöntemleri: Nicel ve nitel yaklaşımlar (Ö. Akkaya, Çev.; Cilt 1). Siyasal Kitabevi.
15. Pain, R. (2000). Place, social relations and the fear of crime: A review. Progress in Human Geography, 24(3), 365–387. https://doi.org/10.1191/030913200701540474
16. Stephan, W. G. ve Stephan, C. W. (1996). Predicting prejudice. International Journal of Intercultural Relations, 20(3–4), 409–426. https://doi.org/10.1016/0147-1767(96)00026-0
17. Stephan, W. G.; Ybarra, O. ve Bachman, G. (1999). Prejudice toward immigrants. Journal of Applied Social Psychology, 29(11), 2221–2237. https://doi.org/10.1111/j.1559-1816.1999.tb00107.x
18. Tajfel, H. ve Turner, J. C. (1979). An integrative theory of intergroup conflict. W. G. Austin ve S. Worchel (Ed.), The social psychology of intergroup relations içinde (ss. 33–47). Brooks/Cole.
19. Warr, M. (1984). Fear of victimization: Why are women and the elderly more afraid? Social Science Quarterly, 65(3), 681–702.