Biomedical Research and Ethics Committees

Öz

The development of new treatments for patients of the future is an admirable objective and it is admirable if patients participate as subjects in biomedical research. For this objective, researchers have to obtain an informed consent of patients/subjects. Doctors have no right to assume the consent of their patients to participate in research designed to benefit others. Unfortunately autonomy, informed consent, rights of the patient, respect for persons-all these concepts still do not play a sufficiently significant role in our research ethics. Ethics committees have been designed to protect all these concepts. Ethics committees serve the needs of patients/subjects. They also help doctors and nurses, providing collegial assistance in resolving ethical dilemmas.

Anahtar Kelimeler

• Biomedical research,Ethics committees

Biyomedikal Araştırmalar ve Etik Kurullar

Öz

Geleceğin hastaları için yeni tedaviler geliştirmek arzu edilen bir amaçtır. Özellikle biyomedikal araştırmalara hastaların denek olarak katılması tercih edilmektedir. Bu amaçla araştırmacılar hastaların/deneklerin aydınlatılmış onamlarını elde etmek zorundadırlar. Doktorlar, başkalarının yararı adına tasarlanmış araştırmaya katılmak üzere hastalarının onamını varsayma hakkına sahip değildirler. Ne yazık ki, bizim araştırma etiğimizde özerklik, aydınlatılmış onam, hasta hakları ve bireye saygı gibi kavramlar henüz yeterince anlamlı rol oynamamaktadır. Etik kurullar bu kavramları korumak için oluşturulmuştur. Hastaların, deneklerin ihtiyaçlarına hizmet ettiği gibi, doktorların, hemşirelerin de etik ikilemlerini çözmelerine mesleki yardım sağlar.

Anahtar Kelimeler

• Biyomedikal araştırmalar,Etik kurullar

Kaynakça

1. Kıyak Y. Medical Ethics. İstanbul: Marmara Üniversitesi; 1987;447:46-48.
2. Annas GJ. The Rights of Patients. 2nd Edition. New Jersey: Humana Press; 1992:141-158.
3. Ersoy N. İnsanlar üzerinde deney ve aydınlatılmış onam. Toplum ve Hekim. 1992;51:45-47.
4. Arda B. Bilimsel araştırmalar ve etik. Tıbbi Etik. 1994;2(3):141-143.
5. Terzioğlu A. İnsanlar üzerinde yapılan bilimsel denemelerin son yıllarda deontolojik açıdan değerlendirilmesi ve bununla ilgili bildirgeler. İçinde: Terzioğlu A, ed. Tıbbi Etik Yıllığı V. İstanbul; 1996:82-89.
6. Veach R. Case Studies in Medical Ethics. Cambridge: Harvard University Press; 1977:267-367.
7. British Medical Association. The Handbook of Medical Ethics. Cambridge: University Press; 1986:30-31.
8. Grand RM: Human experimentation and informed consent. Can Med Accta J. 1984;131:932-933.

9. Uzel İ. Hayvan deneyleri etik yasası. Tıbbi Etik. 1994;2(2):75-79.
10. Gillon R. Medical treatment, medical research and informed consent. J Med Ethics. 1989;15:3-5.
11. Eroğlu L. İlaç ve tıbbi etik. İçinde: Terzioğlu A, ed. Tıbbi Etik Yıllığı I. İstanbul; 1996:30-39.
12. Cohen CB. The social transformation of some American ethics committees. Hasting center Report. 1989;19(5):21.
13. Wikder D. Institutional agendas and ethics committees. Hosting Center Report. 1989;19:21-23.
14. Annas GJ. Ethics Committees: from ethical comfort to ethical cover. Hasting Center Report. 1991;21:18-21.
15. Riis P. What a national research ethics committee does. Bull Med Eth. 1992;84:13-18.
16. Szawarski Z. Research ethics in Eastern Europe. Bull Med Eth. 1992;82:13-18.
17. Terzioğlu A. Dünyada ve ülkemizde tıbbi etik kurulların değerlendirilmesi ışığında bu konuda ileriye dönük düşünceler. İçinde: Terzioğlu A, ed. Tıbbi Etik Yıllığı IV. İstanbul; 1995:9-18.
18. Resmi Gazete: İlaç Araştırmaları Hakkında Yönetmelik. Sayı: 21480. Tarih: 29 Ocak 1993.
19. Brody BA. The president's commission: the need to be more philosophical. J Philosophy and Medicine. 1987;12:369-383.
20. Agich GJ, Youngner SJ. Access to hospital ethics committees. Hasting Center Report. 1991;21:17-25.
21. Judicial Council: Guidelines for ethics committees in health care institutions. JAMA. 1985;253(18):2698-2699.
22. Rosner F. Hospital medical ethics committees. a review of their development. JAMA. 1985;253(18);2693-2697.
23. Bayraktar K. Hekimin Tedavi Nedeniyle Cezai Sorumluluğu. İstanbul: Sermet Matbaası; 1972:159-165.
24. Aşçıoğlu Ç. Doktorların Hukuki ve Cezai Sorumluluğu. Ankara: Olgaç Matbaası; 1982:55-57.
25. Cihan E. Ceza hukuku ve çağdaş biyomedikal işlemler. İçinde: Terzioğlu A, ed. Tıbbi Etik Yıllığı V. İstanbul; 1996:74-78.