TEKİRDAĞ İLİNDEKİ HEKİMLERİN ADLİ TIP UYGULAMALARINA YAKLAŞIMLARININ DEĞERLENDİRİLMESİ

Öz

Amaç: Adli rapor hazırlama, acil teşhis ve tedavi gibi hekimlerin asli görevlerindendir ve büyük önem arz etmektedir. Çalışmamızın amacı hekimlerin, adli tıp uygulamalarına yaklaşımları değerlendirilerek mevcut olan eksiklikleri saptamak ve bu eksikliklerin nasıl giderilebileceği ile ilgili tartışma yapılarak öneriler sunulmasıdır. Yöntemler: Mayıs-Temmuz 2013 tarihleri arasında Tekirdağ ili bünyesinde görevli üniversite ve özel hastaneler hariç tıp doktoru ve diş hekimleri arasında çalışmaya katılmak için onam vermiş 410 kişiye anket uygulanmıştır. Sonuçlar istatistiksel olarak değerlendirilmiştir. Bulgular: Çalışmaya katılan hekimlerin yaşları 23 ile 63 arasında değişmekte olup, ortalama 38,49±8,75’tir. Hekimlerin %64,6’sı n=265 erkek, %35,4’ü n=145 kadındır. Hekimlerin %52,7’si n=216 pratisyen hekim iken, %29,8’i n=122 uzman hekim, %17,5’i n=72 diş hekim olarak gözlenmiştir. Anket sonuçlarımıza göre çalışmamıza katılan hekimlerin ölüm, otopsi, defin ruhsatı düzenlenmesi, bilirkişilik, adli olgu ve adli raporlar gibi hususların bazılarında kısıtlı bilgiye sahip oldukları tespit edilmiştir. Sonuç: Çalışmamızda elde edilen verilere göre hekimlerimizin bir kısmının mezuniyet öncesi yeterli sürede ve içerik olarak bilgilendirici tarzda adli tıp eğitimi alamaması, bir kısım hekimin ise adli tıp eğitimi alsa bile bilgilerin zamanla unutulabileceği için mezuniyet sonrası belirli aralıklarla eğitim verilmesi gerektiğini düşünmekteyiz.

Anahtar Kelimeler

• hekim
• adli tıp
• adli rapor
• eğitim

ASSESSMENT OF PHYSICIANS’ APPROACHES TO THE APPLICATIONS OF FORENSIC MEDICINE IN TEKIRDAG PROVINCE

Öz

Objective: Forensic report arrangement is among fundamental duties of the physicians like emergency diagnosis and emergency treatment and it has great importance. The aim of our study was to determine the inadequacies by evaluating the physicians’ approaches to the applications of forensic medicine and to offer suggestions about how to determine these inadequacies by discussing this issue. Methods: A questionnaire was applied to 410 individuals among physicians and dentists in charge except for university and private hospitals between May and July 2013 in Tekirdag province and who gave consent to participate in the study. The results were evaluated statistically. Results: The ages of the individuals participating in the study ranged between 23 and 63 years and mean age was 38.49±8.75 years. Among the total of 64.6% of cases were males n=265 and %35.4 n=145 were females. While 52.7% n=216 of the participants were general practitioners, 29.8% n=122 were specialists and 17.5% n=72 were dentists. Our study show that the physicians participating in our study have limited information in some subjects such as arrangement of death report, autopsy report, certificate of death, expertness, forensic case and forensic reports. Conclusion: Our obtained datas; since some of the physicians can not receive forensic medicine training at undergraduate level in an informative manner as content in sufficient time and some of the physicians can forget the knowledge in due course even though they receive forensic medicine training at undergraduate level, it is necessary to provide postgraduate training at certain intervals.

Anahtar Kelimeler

• physician
• forensic medicine
• forensic report
• training

Kaynakça

1. Altun G, Azmak D, Yılmaz A, Yılmaz G. Trakya Üniversitesi Tıp Fakültesi Acil Servisi’ne başvuran adli olguların özel- likleri. Adli Tıp Bülteni 1997;2 2 :62-6.
2. Karagöz YM, Akman R, Karagöz S, Atılgan M. Adli tıp uzmanları dışında verilmiş adli raporların adli yargı üzerindeki etkileri Poster . 3. Adli Bilimler Kongresi, Kongre Kitapçığı, Kuşadası, 13-16 Mayıs 1998:247-50.
3. Gürpınar S, Çakmakçı T, Özoran Y. Yargının işlemesinde doktorun rolü. 7. Ulusal Adli Tıp Günleri, Poster Sunuları Kitabı, Antalya, 1-5 Kasım 1993:59-62.
4. Çınar T, Elçioğlu Ö, Ünlüoğlu İ. Osmangazi Üniversitesi Tıp Fakül- tesi acil servisine 1994-1995 yıllarında başvuran adli vakaların istatistiksel değerlendirilmesi. 2. Adli Bilimler Kon- gresi, Sözel ve Poster Bildirileri Özet Kitabı, Kirazlıyayla-Bursa, 13-16 Mayıs 1996:66.
5. Çoltu M A, Durak D, Fedekar R. Uludağ Üniversitesi Tıp Fakültesi Acil Servisi’nde düzenlenen adli rapor formlarının değerlendirilmesi. 3. Adli Bilimler Kongresi Poster Kitabı, Kuşadası, 14-14 Nisan 1998:36-40.
6. Tüzün B, Elmas İ, Akkay E. Adli rapor düzenleme zorunluluğuna hek- imlerin yaklaşımı: anket çalışması. Adli Tıp Bülteni 1998;3 1 :27-31.
7. Akan O, Günay Balcı Y, Tolgay E. Adli rapor düzenlenmesinde kullanılması öngörülen muayene ve rapor formlarının etkinliği Poster . 9. Ulusal Adli Tıp Günleri, 18-21 Ekim 2001:142-7.
8. Özdemir Ç, Mıstık S. Erciyes Üniversitesi Tıp Fakültesi İntörn Hekimlerinin Adli Tıp Hizmetlerine Bakışı. Tıp Eğitimi Dünyası 2004;15:3-8.

9. Ocak S, İnanıcı MA. Marmara Üniver - sitesi Hastanesi acil servisinde düzen - lenen adli raporların değerlendirilmesi Sözel Bildiri . Yıllık Adli Tıp Toplantıları, 2002:152-6.
10. Yemişçigil A, Özkara E. Adli tıp eğitimi ve uygulamadaki etkileri: bir anket çalışması. Klinik Adli Tıp 2001;1:37-42.
11. Salaçin S, Tuncer İ, Erkoçak EU. Türkiye’de mezuniyet öncesi ve mezuniyet sonrası adli tıp eğitiminin sorunları. Adli Tıp Dergisi 1993;9 1 :17-22.
12. Çolak B, Biçer Ü, Gündoğmuş NG, Etil - er N. Kocaeli ilinde adli görev ve pratisyen hekimler. Adli Tıp Dergisi 2001;15 2 :36- 45.
13. Büken B, Erkol Z, Büken E. Bolu ve Düzce bölgesindeki hekimlerin adli rapor tanzimi ve standart adli rapor formlarına yaklaşımı. Adli Bilimler Dergisi 2004;3 2 :45-52.
14. Demirci Ş, Günaydın G, Doğan KH, Aynacı Y, Deniz İ. Adli rapor düzenlemede uygulamalı eğitimin önemi. Adli Tıp Der - gisi 2007;21 1 :10-14.