BİR ÜNİVERSİTE HASTANESİNDE GÖREVLİ SAĞLIK ÇALIŞANLARININ AİLE İÇİ ŞİDDETE MARUZİYETLERİ

Öz

Amaç: Şiddet hayatın her alanında ve dünyanın hemen her bölgesinde görülebilen önemli bir toplum sağlığı sorunudur. Bu çalışmanın amacı Dicle Üniversitesi Tıp Fakültesi’nde görev yapmakta olan sağlık çalışanlarının aile içi şiddete maruz kalıp kalmadıklarını değerlendirmektir. Yöntemler: Çalışmamız bir anket çalışması olup, 2013 yılında Dicle Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanelerinde akademik personel, asistan doktor, hemşire, ebe, sağlık teknisyeni ve laborant olan sağlık çalışanlarından 371 kişiye gönüllük esasına bağlı olarak uygulandı. Bulgular: Çalışmamıza katılan gönüllülerin 203 %54,7 tanesi erkek olup 168 %45,3 tanesi kadındı. Olgular yaş aralıklarına göre değerlendirildiğinde 18-30 yaş aralığında 188 olgu, 31-4 yaş aralığında 119 olgu, 41-50 yaş aralığında 37 olgu, 51-60 yaş aralığında 21 olgu ve 61 yaş ve üzerinde ise toplam 6 olgu bulunmakta idi. Olgularımızın 63’ünün %17 aile içi şiddete maruz kaldığını tespit ettik. Çalışmamızda hekimler arasında fiziksel ve psikolojik şiddetin daha fazla olduğu, cinsel ve ekonomik şiddetin ise hemşireler ve diğer sağlık çalışanları içerisinde daha fazla olduğu tespit edilmiştir. Sonuç: Hastalarında şiddet unsuru gördüğü anda hemen tanımlayacak ve gerekli destekleri sağlayacak olan sağlık çalışanlarının kendileri de şiddete maruz kalabilmektedirler. İnsanların acılarına bir yardım eli uzatması beklenen sağlık çalışanlarının şiddete kendilerinin maruz kalması çalışmamız sonucunda elde ettiğimiz üzücü bir sonuçtur.

Anahtar Kelimeler

• aile içi şiddet
• Diyarbakır
• sağlık çalışanları

EXPERIENCES OF HEALTH WORKERS WORKING IN AN UNIVERSITY HOSPITAL TO DOMESTIC VIOLENCE

Öz

Objective: Violence is an important public health issue which can be observed in every field of life all over the world. The aim of this study is to evaluate whether healthcare staff working in Dicle University, Faculty of Medicine were exposed to domestic violence. Methods: The present study is a questionnaire and such questionnaire was applied to 371 healthcare staff including academic personnel, residents, nurses, midwives, healthcare technician and laboratory staff in Dicle University, Faculty of Medicine on voluntary basis in 2013. Results: Volunteers participated into the present study included 203 54.7% men and 168 45.3% women. when the cases were assessed on age range basis, there were 188 cases within 18- 30 years, 119 cases within 31- 40 years, 37 cases within 41-50 age range, 21 cases within 51- 60 years and 6 cases were over 60. We detected that 63 17% cases were exposed to domestic violence. In the present study, it was detected that physical and psychological violence is more among physicians, sexual and economic violence is more among nurses and other healthcare staff. Conclusion: Healthcare staff who would define any fact of violence in the patients and provide the required support may also be exposed to violence. Healthcare staff exposure themselves to violence while they are expected to lend a helping hand is a sad outcome that were obtained as a result of the present study.

Anahtar Kelimeler

• domestic violence
• Diyarbakir
• health workers

Kaynakça

1. Elmalı F, Erten ZK, Zincir H, Özen B, Balcı E. Hemşire ve ebelerin aile içi fiziksel şiddete bakış açıları maruziyetleri. Sağlık Bilimleri Dergisi Journal of Health Sciences 2011;20 1 :39-47.
2. Dillon G, Hussain R, Loxton D, Rahman S. Mental and physical health and intimate partner violence against women: a review of the literature. Int J Family Med ;2013:313909.
3. Orhan AS, Gölbaşı Z. Birinci basamak sağlık kurumlarında çalışan sağlık personelinin kadına yönelik aile içi şiddet konusundaki görüş ve uygulamaları. Hemşirelikte Araştırma Geliştirme Dergisi ;13 2 :21-32.
4. Krug EG, Dahlberg LL, Mercy JA, Zwi AB, Lozano R. World report on violence and health. Geneva, Switzerland: World Health Organization. Available at: http:// whqlibdoc.who.int/hq/2002/9241545615. pdf Erişim tarihi: 01.10.2013.
5. Tel H. Gizli sağlık sorunu: ev içi şiddet ve hemşirelik yaklaşımları. Cumhuriyet Üniversitesi Hemşirelik Yüksekokulu Dergisi 2002;6 2 :1-9.
6. Eryılmaz G. Aile içi şiddet, kadın sağlığı ve hemşirelik. Cumhuriyet Üniversitesi Hemşirelik Yüksekokulu Dergisi 2001;5 2 :19-24.
7. http://tr.wikipedia.org/wiki/ Aile_i%C3%A7i_%C5%9Fiddet Erişim tarihi: 01.10.2013.
8. Moore ML, Zaccaro D, Parsons LH. Attitudes and practices of registered nurses toward women who have experienced abuse/domestic violence. J Obstet Gynecol Neonatal Nurs 1998;27 2 :175-82.

9. Meclis Araştırma Komisyonu. Töre ve namus cinayetleri ile kadınlara ve çocuklara yönelik şiddetin sebepleri araştırılarak alınması gereken önlemlerin belirlenmesi meclis araştırması komisyonu raporu. Ankara: TBMM, 2006. Erişim: http://www.tbmm.gov.tr/sirasayi/ donem22/yil01/ss1140_BOLUM%20I%20 0001-0153 .pdf Erişim tarihi: 01.10.2013.
10. Merrell J. Social support for victims of domestic violence. J Psychosoc Nurs Ment Health Serv 2001;39 11 :30-5.
11. Altınay AG, Arat Y. Türkiye’de kadına yönelik şiddet. İstanbul: Punto, 2007. Erişim: http://research.sabanciuniv.edu/ cgi/search/simple?screen=Public%3A% 3AEPrintSearch&q_merge=ALL&q=T%C 3%BCrkiye%E2%80%99de+Kad%C4%B 1na+Y%C3%B6nelik+%C5%9Eiddet&ord er=-date%2Fcreators_name%2Ftitle&_ action_search=Search Erişim tarihi: 01.10.2013.
12. Gömbül Ö, Buldukoğlu K. Hemşirelerin kadın ve kadına yönelik eş şiddetine ilişkin görüşleri. Kriz Dergisi 1997;5 2 :103-14.
13. Özvarış ŞB, Demirören M. Aile İçi Şiddetle Mücadele El Kitabı. Ankara: T.C. Başbakanlık Kadının Statüsü Genel Müdürlüğü, 2008. Erişim: http://yenikadininstatusu.aile.gov.tr/ data/542a8e0b369dc31550b3ac30/ siddet_handbook.pdf Erişim tarihi: 10.2013.
14. Yazıcı S, Mamuk R. Sağlık çalışanlarının kadına yönelik şiddete yaklaşımları. Bakırköy Tıp Dergisi 2010;6 2 :73-7.
15. Aktaş Karaali O. Aile içi şiddet. Erişim: http://www.bsm.gov.tr/e_dergi/ dergi_2014_1/FLASH/index.html Erişim tarihi: 01.01.2014.
16. Özmen SK. Aile içinde öfke ve saldırganlığın yansımaları. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Dergisi 2004;37 2 :27-39.
17. Goldberg WG, Tomlanovich MC. Domestic violence victims in the emergency department. New findings. JAMA 1984;251 24 :3259-64.
18. Sigurdardottir S, Halldorsdottir S. Repressed and silent suffering: consequences of childhood sexual abuse for women’s health and well-being. Scand J Caring Sci 2013;27 2 :422-32.
19. Lessa LM, Chein MB, da Silva DS, Poli Neto OB, Nogueira AA, Coelho LS, Brito LM. Irritable bowel syndrome in women with chronic pelvic pain in a Northeast Brazilian city. Rev Bras Ginecol Obstet 2013;35 2 :84-9.
20. Heim C, Ehlert U, Hanker JP, Hellhammer DH. Abuse-related posttraumatic stress disorder and alterations of the hypothalamic-pituitaryadrenal axis in women with chronic pelvic pain. Psychosom Med 1998;60 3 :309-18.
21. Walker EA, Katon WJ, Hansom J, Harrop-Griffiths J, Holm L, Jones ML, et al. Medical and psychiatric symptoms in women with childhood sexual abuse. Psychosom Med 1992;54 6 :658-64.
22. Hodnett ED, Roberts I. Home-based social support for socially disadvantaged mothers. Cochrane Database Syst Rev 2007;18 2 :CD000107.
23. Haggblom AM, Hallberg LR, Moller AR. Nurses’ attitudes and practices towards abused women. Nurs Health Sci 2005;7 4 :235-42.
24. Cann K, Withnell S, Shakespeare J, Doll H, Thomas J. Domestic violence: a comparative survey of levels of detection, knowledge, and attitudes in healthcare workers. Public Health 2001;115 2 :89-95.
25. Arslan MM, Yarımoğlu B, Çekin N, Hilal A. Eş şiddeti öyküsüyle adli tıp kurumu Adana Şube Müdürlüğü’ne başvuran olguların incelenmesi. Turkiye Klinikleri J Foren Med 2005;2 2 :39-43.