KONYA İLİNDEKİ BOŞANMALARIN RETROSPEKTİF DEĞERLENDİRİLMESİ

Öz

Evlilik birlikteliğinin sonlandığı boşanma durumlarında boşanmaya sebep olan faktörler ve olguların sosyodemografik özelliklerini dosya incelemesi ile geriye dönük olarak incelemeyi amaçladık. Konya Adliyesi’nde Kasım 2003 ile Temmuz 2004 tarihleri arasında 1. ve 2. Aile Mahkemeleri’nce boşanmaları karara bağlanmış 1032 dosya içerisinden rastgele örnekleme yöntemiyle seçilen 200 boşanma dosyası boşanma nedenleri ve sosyodemografik özellikleri yönünden değerlendirilmiştir. Evlenme yaşı ortalama erkeklerde 25.35, kadınlarda 22.05 olup, ortalama evlilik sürelerinin 11.33 yıl olduğu tespit edildi. Boşanma yaşı erkeklerde ortalama 36.64, kadınlarda 33.39 bulundu. Çiftlerin boşanma öncesinde ikamet ettiği yer yönünden değerlendirildiğinde, 123 (%61.5) çiftin ayrı müstakil evde, 45 (%22.5) çiftin kayınvalide ve kayınpeder ile aynı evde ikamet etmekteydi. Evli çiftlerden 120 (%60.0) kadının, boşanmadan önce evi terk etmiş olduğu, boşanma davalarının %60.5’inde davayı açanın kadın cinsiyet olduğu tespit edildi. 61 (%30.5) olgunun boşandıkları anda hiç çocukları bulunmamaktaydı. Erkeklerden sadece 1 (%0.5) olgu eşi tarafından aile içi şiddete maruz kalırken, kadınlardan ise 59’unun (%29.5) aile içi şiddete maruz kaldığı, bu kadınların 54’üne (%91.5) sadece eşi tarafından, 5’ine (%8.5) kayınpeder, kayınvalide, görümce gibi diğer aile fertleri tarafından şiddet uygulandığı tesbit edildi. Boşanma nedenleri değerlendirildiğinde; ana boşanma nedeni 98 (%49.0) olguda şiddetli geçimsizlik(fikren ve ruhen uyumsuzluk) idi. Evlilik birliğinin sonlanması, tüm dünyada olduğu gibi ülkemizde de halen önemli bir problemdir. Boşanmaların en aza indirilmesi için özellikle görücü usulüyle yapılan evliliklerde eşlerin evlenmeden önce birbirlerini tanımalarına fırsat verilmesinin uygun olacağı, aile içi şiddetin önlenmesine yönelik evlilik öncesi ve evlilik esnasında eşlere psikiyatrik danışmanlık hizmetlerinin verilmesinin uygun olacağı sonucuna varılmıştır.

Anahtar Kelimeler

• aile
• boşanma
• evlenme

Kaynakça

1. Ergün Z. Boşanma Davaları. 3.baskı. Ankara: Adil Yayınevi, 2004.
2. Özden SY. Adli Tıp El Kitabı. 2. baskı. İstanbul: Nobel Tıp Kitabevleri, 1993.
3. Özen HC. Kısa Adli Tıp Ders Kitabı. 3.baskı. İstanbul: İstanbul Üniversitesi İstanbul Tıp Fakültesi Yayınları, 1983.
4. Türk Medeni Kanunu ile Türk Medeni Kanununun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun. Ankara: Nobel Yayın Dağıtım, 2002.
5. Böke Ö. Boşanma ile Sonlanan Evliliklerde Aile İçi Saldırganlık. Selçuk Üniversitesi Tıp Fakültesi Psikiyatri Anabilim Dalı Uzmanlık Tezi. Konya: 1994.
6. Evlenme İstatistikleri 2002, T.C. Başbakanlık Devlet İstatistik Enstitüsü.
7. Boşanma İstatistikleri 2002, T.C. Başbakanlık Devlet İstatistik Enstitüsü.
8. Dinçmen K, Bilgili M, Biçer Ü. Kıskançlık-boşanma-eş öldürme üçgeni. Selçuk Üniversitesi Tıp Fakültesi Dergisi, 1997; 13(2): 93-96.

9. İşsever H, Dişçi R. İstanbul’da 1999 yılında sonuçlanmış boşanma davalarında boşanma nedenlerinin değerlendirilmesi. Adli Tıp Bülteni, 2000; 5(3): 151-156.
10. Bilge Y, Kendi Ö, Ayhan K. Boşanma kararı verilen 236 vakanın retrospektif incelenmesi. Adli Tıp Bülteni, 2000;5(3):230- 232.
11. Yarış F, Savran MB, Birincioğlu İ, Kartı D. Trabzon’da Aile İçi Şiddete Uğrayan Kadınların Savcılık Kayıtlarının Değerlendirilmesi. Adli Tıp Bülteni, 2002; 7(2): 51-55.
12. Çelbiş O, Akın HM, Soysal Z. Eş Öldürme. Yıllık Adli Tıp Toplantıları-2001 Kitabı, İstanbul: 25-27 Nisan 2001.
13. Kolburan G, Ziyalar N. Aile İçi Şiddet Bağlamında “Eş Öldürme”. Adli Tıp Dergisi, 2001; 15(2): 19-28.
14. Günay Y, Sözen Ş, Yavuz F, Ramadanoğlu E. Kadına Yönelik Aile İçi Şiddet Olguları: Adli Tıp Uygulaması Çerçevesinde Bir Değerlendirme. Adli Tıp Dergisi, 1996; 12: 69-79.
15. Lorentzen J, Lokke PA. Men’s Violence Against Women: The Need to Take Responsibility. Adli Tıp Bülteni, 1998; 3(1): 3-8.