TRAVMALI ÇOCUK HASTALARA ÇOCUK CERRAHİSİ KLİNİĞİNDEN BAKIŞ: Geriye yönelik 10 yıllık çalışma

Öz

Büyük çoğunluğu önlenebilir nitelik taşıyan travmalar, çocukluk döneminde önemli mortalite nedenlerindendir. Çocukluk çağında meydana gelen travmalar, çocukların kendilerine özgü anatomik, fizyolojik ve gelişimsel özellikleri nedeni ile erişkin travmalı olgulardan ayrılırlar. Çocuk olgular, yalnız erişkinlerden değil kendi içlerinde; cinsiyet ve yaş gurupları olarak da farklı travmalara maruz kalmaktadırlar. Mevsimsel olarak travma ve kız-erkek çocukların oranları da değişmektedir. Bu çalışmada, çocukluk çağı travma olguların farklı açıdan özelliklerini değerlendirerek literatüre katkıda bulunulması amaçlanmıştır. Travma sonucu kliniğimizde tedavisi yapılan 339 çocuk olgu retrospektif olarak değerlendirilmiş ve olgular; yaş, cinsiyet, travma şekli, travmanın meydana geldiği mevsim, taburculuk süreleri gibi parametrelere göre incelenmiştir. Travmanın türlerinin yaş, cinsiyet ve mevsimlerle ilişkisi araştırılmıştır. Olguların % 33’ü (n=112) kız, % 67’si (n=227) erkek olup kız/erkek oranı 0.49, yaş ortalamaları ise 7.04 ± 4.72 yıl olarak bulunmuştur. Olguların % 44.2’lik oran ile en yoğun olarak 2-7 yaş arasında yer aldığı görülmüştür. Travma türlerine bakıldığında, 113 (% 33.3) olgu ile araç içi trafik kazalarının ilk sırada yer aldığı, bunu 91 (% 26.8) olgu ile yüksekten düşme olgularının izlediği saptanmıştır. Mevsimsel dağılımda, travmanın en fazla yaz aylarında (% 44.8), en az ise kış aylarında (% 7.7) meydana geldiği görülmüştür. Dört olgu (% 1.2) eksitus olmuştur. Travmaların önlenmesi ve travmalı çocuk olguların sevk ve idaresinin en uygun şekilde yapılabilmesi için, özellikle erişkinlerden oldukça farklı özellikler gösteren çocukluk dönemi travmalarının özelliklerinin bilinmesi gerekmektedir.

Anahtar Kelimeler

• Travma
• Çocuk
• Çocukluk çağı

Kaynakça

1. National Research Council. Accidental Death and Disability: The Neglected Disease of Modern Society. Washington, DC: National Academic Press; 1966.
2. Institute of Medicine. Emergency Medical Sevices for Children. Washington, DC: National Academic Press; 1993.
3. Institute of Medicine. Reducing the Burden of Injury. Washington, DC: National Academic Press; 1999.
4. Wheatley J, Cass D. Pediatric post-injury management: a hospital-based review of deaths. J Pediatr Child Health, 1990; 26(1): 25-30.
5. Engeland A, Kopjar B. Injuries among children treated at emergency medical centers and in hospitals 1990-97. Tidsskr Nor Laegeforen, 1999; 28(1): 784-7.
6. Kaufmann R, Sweed Y. Results of treatment of multiple trauma in 130 children. Harefuah, 1996; 30(3): 217-2.
7. Erdem Y, Nazik B. Hastaneye kaza ve yaralanma sonucu getirilen 0-14 yaş arası çocukların retrospektif olarak incelenmesi. Sağlık, 2003; 4(1): 12-7.
8. Nance ML, Lutz N, Carr MC, Canning DA, Stafford PW. Blunt renal injuries in children can be managed nonoperatively: outcome in a consecutive series of patients.

9. J Trauma, 2004; 57(3): 474-8.
10. Peters E, LoSasso B, Foley J, Rodarte A, Duthie S, Senac MO Jr. Blunt bowel and mesenteric injuries in children: Do nonspecific computed tomography findings reliably identify theseinjuries? Pediatr Crit Care Med, 2006; 7(6): 551-6.
11. Polivka JB, Wenger NR. Health promotion and injury prevention behaviors of elementary school children. Pediatr Nurs. 1999; 25(2): 127-34.
12. Nakayama DK, Copes WS, Sacco WJ. The effect of patient age upon survival in pediatric trauma. J Trauma, 1991;1(11): 1521–6.
13. Ong ME, Ooi SB, Manning PG. A review of 2517 childhood injuries seen in Singapore emergency department in 1999, mechanism and injury prevention suggestions. Singapore Med J, 2003; 44(1): 12-9.
14. Adesunkanmi AR, Oginni LM, Oyelami AO, Badru OS. Epidemiology of Childhood Injury. Journal of Trauma-Injury Infection & Critical Care, 1998; 44(3):506-11.
15. Flood RG, Mooney DP. Rate and prediction of traumatic injuries detected by abdominal computed tomography scan in intubated children. J Trauma, 2006; 61(2): 340-5.
16. Bulut M, Korkmaz A, Akköse S, Balcı V, Özgüç H, Tokyay R. Çocukluk çağındaki düşmelerin epidemiyolojik ve klinik özellikleri. Ulusal Travma Dergisi, 2002;8(4): 220-3.
17. Cameron P, Dziukas L, Hadj A, Clark P, Hooper S. Patterns of injury from major trauma in Victoria. Aust N Z J Surg, 1995; 65(12): 848-52.
18. Dalkılıç G, Öncel M., Acar H., Topsakal M., Olcay E.: KEAH Acil Cerrahi Polikliniğinin dört senelik travma hastalıklarının dökümü. Ulusal Travma Dergisi, 1998; 4(1): 17-22.
19. Gürses D, Büke AS, Başkan M, Herek Ö, Kılıç İ. Travma nedeniyle çocuk acil servise başvuran hastaların epidemiyolojik değerlendirmesi. Ulusal Travma dergisi, 2002; 8(3): 156-9.
20. Sidhu S, Sugrue M, Bauman A, Sloane D, Deane S. Is penetrating injury on the increase in south-western Sydney? Aust N Z J Surg, 1996; 66(8): 535-9.