ADLİ RAPOR DÜZENLEMEDE UYGULAMALI EĞİTİMİN ÖNEMİ

Öz

Hekimlerin asli görevlerinden birisi de hukukun adli kabul ettiği tıbbi olgulara rapor düzenlemektir. Bu çalışmada, adli olguyla karşılaşma olasılığı yüksek hekim gruplarından acil servis çalışanı hekimlere adli rapor yazımının temel esasları ile ilgili teorik ve uygulamalı eğitim vererek, verilen eğitimin etkinliğini araştırmak amaçlandı. Bu amaçla, Konya Adli Tıp Şube Müdürlüğü’nde Cumhuriyet Savcılıkları ve Mahkemeler tarafından gönderilen adli raporlar, bire bir incelenmek suretiyle, adli rapor yazımı hususunda uygulamalı eğitim verildi. Eğitimin etkinliğini değerlendirmek için en fazla adli rapor tanzim eden Konya Numune Hastanesi arşivinden, eğitim öncesinde ve sonrasındaki iki aylık dönemlerde yazılan adli raporlar incelendi ve uygulamalı eğitimin etkinliği araştırılmaya çalışıldı. Eğitim öncesi dönemde toplam 1631 rapor içerisinde 201 (%12.3) raporda, eğitim sonrası dönemde ise toplam 1256 rapor içerisinde 1062 (%84.6) raporda yaralanmanın “basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif olup-olmadığı” kavramının doğru yorumlandığı tespit edildi. Ülkemizde, başta acil servisler olmak üzere, sık adli rapor düzenleyen birimlerde çalışan hekimlere, adli raporlarda kullanılan kavramlar, tespit edilen bulguların bu kavramlara göre yorumlanması ve rapor yazımında travma skorlaması ile ilgili uygulamalı eğitim verilmesinin, yanlış rapor düzenlenmesini önemli ölçüde azaltacağı sonucuna varılmıştır.

Anahtar Kelimeler

• Adli rapor
• Adli tıp
• Eğitim

Kaynakça

1. Altun G, Azmak D, Yılmaz A, Yılmaz G. TÜTF Hastanesi acil servisine başvuran adli olguların özellikleri. 2. Adli Bilimler Kongresi, Kirazlıyayla, Bursa. 13-16 Mayıs 1996. 62.
2. Karagöz YM, Akman R, Karagöz S, Atılgan M. Adli tıp uzmanları dışında verilmiş adli raporların adli yargı üzerindeki etkileri. 3. Adli Bilimler Kongresi, 13-16 Mayıs 1998, Kuşadası. 247-250.
3. Gürpınar S, Çakmakçı T, Özoran Y. Yargının işlemesinde doktorun rolü. 7. Ulusal Adli Tıp Günleri, 1-5 Kasım 1993, Antalya. Poster Sunuları Kitabı. 59-62.
4. Çınar T, Elçioğlu Ö, Ünlüoğlu İ. Osmangazi Üniversitesi Tıp Fakültesi acil servisine 1994-1995 yıllarında başvuran adli vakaların istatistiksel değerlendirilmesi. 2. Adli Bilimler Kongresi, , Kirazlıyayla, Bursa. 13-16 Mayıs 1996. 66.
5. Tüzün B, Elmas İ, Akkay E. Adli rapor düzenleme zorunluluğuna hekimlerin yaklaşımı: Anket çalışması. Adli Tıp Bülteni 1998;3(1):27-31.
6. Akan O, Günay Balcı Y, Tolgay E. Adli rapor düzenlenmesinde kullanılması öngörülen muayene ve rapor formlarının etkinliği. 9. Ulusal Adli Tıp Günleri. 18-21 Ekim 2001. 142-147.
7. Ocak S, İnanıcı MA. Marmara Üniversitesi Hastanesi acil servisinde düzenlenen adli raporların değerlendirilmesi. Yıllık Adli Tıp Toplantıları 2002. Sözlü bildiriler, 152-156.
8. Kök AN. Adli hekimlik hizmetlerinin yerine getirilmesinde Sağlık Bakanlığı ve Adalet Bakanlığı hizmetlerinin karşılaştırılması. Yıllık Adli Tıp Toplantıları 2002 Kitabı. 16-19 Mayıs 2002, Antalya. 19-22.

9. Yemişçigil A, Özkara E. Adli tıp eğitimi ve uygulamadaki etkileri: Bir anket çalışması. Klinik Adli Tıp 2001;1:37-42.
10. Salaçin S, Tuncer İ, Erkoçak EU. Türkiye’de mezuniyet öncesi ve mezuniyet sonrası adli tıp eğitiminin sorunları. Adli Tıp Dergisi 1993;8:17-22.
11. Çolak B, Biçer Ü, Gündoğmuş NG, Etiler N. Kocaeli ilinde adli görev ve pratisyen hekimler. Adli Tıp Dergisi 2001;15(2):36- 45.
12. Büken B, Erkol Z, Büken E. Bolu ve Düzce bölgesindeki hekimlerin adli rapor tanzimi ve standart adli rapor formlarına yaklaşımı. Adli Bilimler Dergisi 2004;3(2):45-52.