SAMSUN ADLİ TIP ŞUBE MÜDÜRLÜĞÜ’NDE MUAYENE EDİLEN VE RAPOR DÜZENLENEN ÇOCUK OLGULARIN DEĞERLENDİRİLMESİ

Öz

ÖZET Amaç: Harici etkenler sonucu oluşan ve kişilerin beden ve ruh sağlığının bozulmasına ya da ölümüne sebebiyet veren her olay bir adli olgu olarak değerlendirilir. Çocuklar ülkemizde ve tüm dünyada adli vakaların özel bir bölümünü oluşturmaktadır. Bu nedenle, bu çalışma, çocuk suçluluğunu ve çocukların içinde mağdur olarak yer aldığı olayları tartışmak için bu konuda önemli veriler bulunduran Adli Tıp Kurumu Samsun Adli Tıp Şube Müdürlüğü’nde muayene edilen çocukların demografik özelliklerini belirlemek amacıyla gerçekleştirilmiştir. Yöntemler: 2006 yılında Adli Tıp Kurumu Samsun Adli Tıp Şube Müdürlüğü’ne adli makamlarca muayene ve/veya rapor tanzimi için gönderilen 0-18 yaş grubundaki olguların demografik özellikleri retrospektif olarak incelendi. Ayrıca düzenlenen raporların özellikleri ile birlikte olay türleri ve tarihleri de not edildi. Elde edilen veriler tanımlayıcı istatistik ile sunularak ve literatür karşılaştırmalı olarak tartışıldı. Bulgular: Samsun Adli Tıp Şube Müdürlüğü tarafından 2006 yılında adli rapor düzenlenen toplam 6820 adli olgunun %16,1’ini (n=1101) 0-18 yaş aralığındaki olguların oluşturduğu tespit edildi. Bu olguların %75,2 (n=828)’si erkek, %24,7 (n=272)’si kız çocuğu idi. Tüm olguların (n=1101), %33,2 (n=354)’sine kasten yaralama (darp), %12,0 (n=132)’sine trafik kazası, %9,4 (n=104)’üne kesici delici alet yaralanması, %12,3 (n=136)’üne hırsızlık, %8,3 (n=91)’üne cinsel istismar, cinsel saldırıya maruz kalma, %0,5 (n=5)’ine uyuşturucu madde kullanma-bulundurma olayları nedeniyle rapor düzenlendiği tespit edildi. 56 (%5,1) olgunun trafik kazası, suda boğulma, yüksekten düşme, şüpheli ani ölüm, koroziv madde içme vs. gibi olaylar sonucu öldüğü belirlendi. Bu 56 olgunun %1,7 (n=19)’sine klasik otopsi yapılmıştır. Sonuç: Çocuk suçluluğu olayları ve çocukların kurban olarak yer aldığı tüm olay tipleri incelendiğinde, yeni bir neslin temelleri olan çocukları doğru rehabilite etmenin, çocukların psikolojik ortamlarını ve maddi koşullarını iyileştirmenin, adli tıbbi tanı koyarken, çocuğu içinde yaşadığı tüm faktörler içerisinde değerlendirmenin önemi net olarak ortaya konulmalıdır.

Anahtar Kelimeler

• çocuk
• adli olgu
• rapor

Kaynakça

1. Balo YS. Teori ve uygulamada çocuk ceza hukuku, Ankara, Adil Yayınevi 2003;45-49,324-42
2. http://www.unicef.org/turkey. Erişim tarihi: 18.09.2008
3. Soysal Z, Çakalır C. Adli Tıp, Cilt 1, İstanbul Üniversitesi Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Yayınları. İstanbul 1999:377-404.
4. Polat O. Klinik Adli Tıp , Ankara, Seçkin yayınları, Nisan 2006; 479-486
5. Pellegrini RJ, Roundtree T, Camagna TF, Queirolo SS. On the epidemiology of violent juvenile crime in America: a total arrest-referenced approach. Psychol Rep 2000;86(3 Pt 2):1171-86.
6. Taylor ER, Kelly J, Valescu S, Reynolds GS, Sherman J, German V. Is stealing a gateway crime? Community Ment Health J 2001;37(4):347-58.
7. Madsen AL, Jacoby M, Kramp P. Serious criminalty among adolescents. I. Twenty years of mental observations of 15-17 years old delinquents in greater Copenhagen. Ugeskr Laeger 2001;163(1):25-9.
8. Lenssen SA, Doreleijers TA, Van Dijk ME, Hartman CA. Girls in detention: what are their characteristics? A project to explore and document the character of this target group and the significant ways in which it differs from one consisting of boys. J Adolesc 2000;23(3):287-303.

9. Miller P, Plant M. Truancy and perceived school performance: an alcohol and drug study of UK teenagers. Alcohol Alcohol 1999;34(6):886-93.
10. http://tuikrapor.tuik.gov.tr/reports. Erişim tarihi:01.09.2008
11. Aydın B, Turla A, Kocakaya M, Karaarslan B. Samsun’da 2004 yılında suç işlediği iddia edilen çocukların sosyodemografik özellikleri. Adli Psikiyatri Dergisi 2005;2(4):5-13
12. Aydın B, Turla A, Kocakaya M, Karaarslan B. Samsun’da suç işlediği iddiası ile Emniyet Müdürlüğü’ne gelen/getirilen çocuklar. Adli Psikiyatri Dergisi 2004;1(3):45-53.
13. Güleç G, Yenilmez Ç, Günay Balcı Y, Seber G. Çocuk suçluluğunda sosyodemografik özellikler. Klinik Adli Tıp 2001; 1(2): 69-80.
14. Dülger HE, Hancı İH, Ertürk S, Çoşkunol H. 1988-1991 yılları arasında suç işledikleri iddiasıyla Elazığ’da farik-i mümeyyizlik muayenesi için gönderilen çocukların demografik özellikleri. Adli Tıp Dergisi 1992;8(1-4):131-6.
15. Dirol F, Cantürk G, Küçüker H. 1997- 1999 yıllarında Elazığ ili Adli Tıp Şube Müdürlüğü’nde farik ve mümeyyizlik muayenesi yapılan olguların değerlendirilmesi. Klinik Adli Tıp 2002;2(2):43-6.
16. Kandil Tanrıöver S, Hocaoğlu Ç, Bağdatlı H, Aktepe E, Yöntem T, Aksu G. Son 4 yılda KTÜ Tıp Fakültesi çocuk psikiyatrisine başvuran adli olguların değerlendirilmesi. Klinik Adli Tıp 2002;2(2):1-6.
17. Karagöz YM. Antalya’da çocuk suçluluğu: 225 olguluk bir anket çalışması. 8. Ulusal Adli Tıp Günleri Poster Sunuları Kitabı, Antalya 1995;155-60.
18. Savran B, Çekin N, Özdemir MH, Şen F. Adana’da 1994 yılında farik-i mümeyyizlik muayeneleri yapılan olguların değerlendirilmesi. 8. Ulusal Adli Tıp Günleri Poster Sunuları Kitabı, Antalya 1995;289-93.
19. Tıraşçı Y, Gören S. 1985-1994 yılları arasında Diyarbakır’da yargıya intikal eden çocukların işledikleri suçların sıklığı ve demografik özellikleri. 8. Ulusal Adli Tıp Poster Sunuları Kitabı, Antalya 1995;295- 8. Akyüz G, Yücel Beyaztaş F, Kuğu N, Analan E, Doğan O. Suç işledikleri iddiasıyla muayeneye gönderilen çocuk ve ergenlerde sosyodemografik ve klinik özelliklerin değerlendirilmesi. Adli Tıp Bülteni 2000;5(2):70-5. Gündoğmuş ÜN, Çolak B, Boz H, Biçer Ü. 1996-2001 yıllarında Kocaeli’nde yapılan farik-i mümeyyizlik muayenelerinin değerlendirilmesi. Adli Tıp Dergisi 2003;17(2):1-7.
20. Gündoğmuş ÜN, Boz H, Çolak B, Barut N, Biçer Ü. 1996-2000 yıllarında Kocaeli’nde yapılan farik-i mümeyyizlik muayenelerinin retrospektif değerlendirilmesi. Yıllık Adli Tıp Toplantıları-2001 Kitabı, İstanbul 2001;118-23.
21. Hapçıoğlu B, Aysan MK, Güray Ö. Çocuk Suçları ve Çevre. Adli Tıp Dergisi 1995;11(1-4):47-54.
22. Hancı İH, Ege B. İzmir’ de Suç İşleyen Çocukların Sosyolojik Özellikleri. Adli Tıp Dergisi 1993; 9(1-4): 3-9.
23. Akın HM, Çelbiş O, Soysal Z. Çocuk suçluluğu cezai sorumluluğunun