The Role of Digital Game Addiction Tendencies in Explaining Preschool Children's Resilience

Öz

The purpose of this study is to examine the relationship between digital game addiction tendencies and resilience among preschool-aged children. The study included a sample of 424 parents of preschool children, 51.6% (n=219) female and 48.3% (n=205) male, residing in Istanbul. Data were collected using the social-emotional well-being and resilience scale for preschool children and the digital game addiction tendency scale. Descriptive statistics, Pearson Correlation Analysis, and Simple Linear Regression Analysis were employed to analyze the data. The findings reveal a significant negative relationship between digital game addiction and resilience, with digital game addiction accounting for 23% of the variance in resilience levels. Furthermore, digital game addiction was identified as a significant negative predictor of resilience. The results were interpreted in light of the existing literature, and recommendations were proposed to support healthy child development and mitigate the risks associated with digital game addiction.

Anahtar Kelimeler

• Digital game addiction
• Resilience
• Preschool children

Okul Öncesi Dönemi Çocuklarının Psikolojik Sağlamlıklarının Açıklanmasında Dijital Oyun Bağımlılığı Eğilimlerinin Rolü

Öz

Bu çalışmanın amacı, okul öncesi yaştaki çocukların dijital oyun bağımlılığı eğilimleri ile psikolojik sağlamlıkları arasındaki ilişkiyi incelemektir. Araştırmaya, İstanbul'da ikamet eden, okul öncesi çocukların 424 ebeveyni (219’u kadın, %51,6; 205’i erkek, %48,3) katılmıştır. Veriler, okul öncesi çocuklar için sosyal-duygusal refah ve psikolojik dayanıklılık ölçeği ile dijital oyun bağımlılığı eğilim ölçeği kullanılarak toplanmıştır. Verilerin analizi için tanımlayıcı istatistikler, Pearson Korelasyon Analizi ve Basit Doğrusal Regresyon Analizi uygulanmıştır. Bulgular, dijital oyun bağımlılığı ile psikolojik sağlamlık arasında anlamlı ve negatif bir ilişki olduğunu göstermektedir. Dijital oyun bağımlılığı, psikolojik sağlamlığın %23’ünü açıklamaktadır. Ayrıca, dijital oyun bağımlılığı, psikolojik sağlamlığın anlamlı negatif bir yordayıcısıdır. Sonuçlar mevcut literatür ışığında yorumlanmış ve sağlıklı çocuk gelişimini desteklemek ve dijital oyun bağımlılığı ile ilişkili riskleri azaltmak için öneriler sunulmuştur.

Anahtar Kelimeler

• Dijital oyun bağımlılığı
• Psikolojik dayanıklılık
• Okul öncesi çocuklar

Kaynakça

1. Arslan, A., Kırık, A. M., Karaman, M., & Çetinkaya, A. (2015). Lise ve üniversite öğrencilerinde dijital bağımlılık. Uluslararası Hakemli İletişim ve Edebiyat Araştırmaları Dergisi, 8(8), 34-58.
2. Aslan, H., Başcıllar, M., & Karataş, K. (2022). Ergenlerde dijital oyun bağımlılığı ile sosyal beceriler arasındaki ilişki. Bağımlılık Dergisi, 23(3), 266-274. https://doi.org/10.51982/bagimli.1033761
3. Aslan, O., & Topuz, İ. (2025). Çocuklarla çalışan okul psikolojik danışmanlarının problem davranışlara yönelik görüşlerinin incelenmesi. Batı Anadolu Eğitim Bilimleri Dergisi, 16(1), 697-723. https://doi.org/10.51460/baebd.1605736
4. Aslan, O., & Topuz, İ. (2025). Okul öncesi dönem çocuklarında sosyal beceri düzeyleri ile problemli medya kullanımı arasındaki ilişkinin incelenmesi. İnönü Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 26(1), 116-134. https://doi.org/10.17679/inuefd.1516664
5. Aslan, O., Topuz, İ., & Eldeleklioğlu, J. (2025). Investigating the mediating role of digital game addiction in the relationship between adolescents’ school belonging and resilience. Educational and Developmental Psychologist, 42(1), 37–49. https://doi.org/10.1080/20590776.2024.2402398
6. Bağatarhan, T. (2023). Okul öncesi dönem çocuklarında dijital oyun bağımlılık eğilimi ve problem davranışlar. E-Uluslararası Eğitim Araştırmaları Dergisi, 14(5), 179-193. https://doi.org/10.19160/e-ijer.1342294
7. Bağcı-Çetin, B. (2024). 4-6 yaş çocuklarının dijital oyun bağımlılığı eğilimlerinin problem davranışlarını yordayıcı etkisi. Dokuz Eylül Üniversitesi Buca Eğitim Fakültesi Dergisi(60), 1490-1515. https://doi.org/10.53444/deubefd.1459586
8. Başdaş, Ö., & Özbey, H. (2020). Digital game addiction, obesity, and social anxiety among adolescents. Archives of psychiatric nursing, 34(2), 17–20. https://doi.org/10.1016/j.apnu.2019.12.010

9. Berk, L. E. (2013). Child Development (9th ed.). Boston, MA: Pearson.
10. Bethell, C. D., Jones, J., Gombojav, N., Linkenbach, J., & Sege, R. (2019). What explains childhood resilience? A review of the protective factors that support well-being among children with adverse childhood experiences. Social Psychiatry and Psychiatric Epidemiology, 54(9), 1103-1115. https://doi.org/10.1007/s00127-018-1485-2
11. Bostan, B. C., & Duru, E. (2019). Ergenlerde algılanan psikolojik istismar ile öznel iyi oluş ilişkisinde psikolojik sağlamlık ve sosyal bağlılığın rolü. Pamukkale Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 47, 205-224. https://doi.org/10.9779/pauefd.568123
12. Bowlby, J. (1988). A Secure Base: Parent-Child Attachment and Healthy Human Development. Basic Books.
13. Buchanan, A. (2014). Risk and protective factors in child development and the development of resilience. Open Journal of Social Sciences, 2(4), 244-249. https://doi.org/10.4236/jss.2014.24025
14. Budak, K. S., & Işıkoğlu, N. (2022). Dijital oyun bağımlılık eğilimi ve ebeveyn rehberlik stratejileri ölçeklerinin geliştirilmesi. Ankara University Journal of Faculty of Educational Sciences (JFES), 55(3), 693-740. https://doi.org/10.30964/auebfd.939653
15. Büyüköztürk, Ş. (2014). Sosyal bilimler için veri analizi el kitabı (19.Basım). Pegem Akademi.
16. Chongwo, E. J., Aoko, B., Kaniala, M., Esala, M., Magoma, P., Njoroge, E., et al. (2025). Intersection between individual, household, environmental and system level factors in defining risk and resilience for children in Kenya's ASAL: A qualitative study. PLOS ONE, 20(1), e0316679.https://doi.org/10.1371/journal.pone.0316679
17. Cohen, J. (1988). Statistical power analysis jbr the behavioral. The Sciences, 18, 74.
18. Condly, S. J. (2006). Resilience in children: A review of literature with ımplications for education. Urban Education, 41(3), 211–236. https://doi.org/10.1177/0042085906287902
19. Çokluk, Ö., Şekercioğlu, G., & Büyüköztürk, Ş. (2014). Sosyal bilimler için çok değişkenli istatistik SPSS ve LISREL uygulamaları (3.Basım). Pegem Akademi.
20. Dursun, A., & Çapan, B. E. (2018). Ergenlerde dijital oyun bağımlılığı ve psikolojik ihtiyaçlar. İnönü Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 19(2), 128–140. https://doi.org/ 10.17679/inuefd.336272
21. Eisenberg, N., Spinrad, T. L., & Eggum, N. D. (2010). Emotion-related self-regulation and its relation to children's maladjustment. Annual Review of Clinical Psychology, 6, 495-525. https://doi.org/10.1146/annurev.clinpsy.121208.131208
22. Ekinci, N. E., Yalcin, I., & Ayhan, C. (2019). Analysis of loneliness levels and digital game addiction of middle school students according to various variables. World Journal of Education, 9 (1), 20–27. https://doi.org/10.5430/wje.v9n1p20
23. Eminağaoğlu, N. (2006). Güç koşullarda yaşayan sokak çocuklarında dayanıklılık (sağlamlık) [Yayımlanmamış yüksek lisans tezi]. Ege Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Psikoloji Anabilim Dalı.
24. Ergüney, M. (2017). İnternetin okul öncesi dönemdeki çocuklar üzerindeki etkileri hakkında bir araştırma. Ulakbilge, 5(17), 1917-1938.
25. Gentile, D. (2009). Pathological video-game use among youth ages 8 to 18: A national study. Psychological Science, 20(5), 594–602. https://doi.org/10.1111/j.1467-9280.2009.02340.x
26. Gentile, D. A., Swing, E. L., Lim, C. G., & Khoo, A. (2012). Video game playing, attention problems, and impulsiveness: Evidence of bidirectional causality. Psychology of Popular Media Culture, 1(1), 62–70. https://doi.org/10.1037/a0026969
27. Ginsburg, K. R., American Academy of Pediatrics Committee on Communications, & American Academy of Pediatrics Committee on Psychosocial Aspects of Child and Family Health (2007). The importance of play in promoting healthy child development and maintaining strong parent-child bonds. Pediatrics, 119(1), 182–191. https://doi.org/10.1542/peds.2006-2697
28. Gizir, C. (2007). Psikolojik sağlamlık, risk faktörleri ve koruyucu faktörler üzerine bir derleme çalışması. Turkish Psychological Counseling and Guidance Journal, 3(28), 113–128.
29. Greene, R. (Ed.). (2002). Human behavior theory: A resilience orientation. In Resiliency: An integrated approach to practice, policy, and research (pp. 1–28). NASW Press.
30. Hosokawa, R., & Katsura, T. (2018). Association between mobile technology use and child adjustment in early elementary school age. Plos One, 13(7), e0199959.https://doi.org/10.1371/journal.pone.0199959
31. Hoşoğlu, R., Fırıncı Kodaz, A., Yılmaz Bingöl, T. ve Vural Batık, M. (2018). Öğretmen adaylarında psikolojik sağlamlık. OPUS – Uluslararası Toplum Araştırmaları Dergisi, 8(14), 217-239. https://doi.org/10.26466/opus.405751
32. Karasar, N. (2012). Bilimsel araştırma yöntemi (24.Basım). Nobel Yayın Dağıtım.
33. Köroğlu, E. (2013). Dsm-v: tanı ölçütleri başvuru kitabı (E. Köroğlu. Çev.). Amerikan Psikiyatri Birliği.
34. Lemmens, J. S., Valkenburg, P. M., & Peter, J. (2009). Development and validation of a game addiction scale for adolescents. Media Psychology, 12(1), 77–95. https:// doi.org/10.1080/15213260802669458
35. Limone, P., & Toto, G. A. (2021). Psychological and Emotional Effects of Digital Technology on Children in COVID-19 Pandemic. Brain sciences, 11(9), 1126. https://doi.org/10.3390/brainsci11091126
36. Lissak, G. (2018). Adverse physiological and psychological effects of screen time on children and adolescents: Literature review and case study. Environmental research, 164, 149- 157. https://doi.org/10.1016/j.envres.2018.01.015
37. Luthar, S. S. (2007). Resilience and Vulnerability: Adaptation in the Context of Childhood Adversities. New York: Cambridge University Press.
38. Masten, A. S., & Coatsworth, J. D. (1998). The development of competence in favorable and unfavorable environments: Lessons from research on successful children. American Psychologist, 53(2), 205–220. https://doi.org/10.1037/0003-066X.53.2.205
39. Masten, A. S., & Reed, M. J. (2002). Resilience in Development. In C. R. Snyder, & S. J. Lopez (Eds.), Handbook of Positive Psychology (pp. 117-131). New York: Oxford University Press
40. Mattelin, E., Paidar, K., Söderlind, N., Fröberg, F., & Korhonen, L. (2024). A systematic review of studies on resilience and risk and protective factors for health among refugee children in Nordic countries. European Child & Adolescent Psychiatry, 33(4), 667-700. https://doi.org/10.1007/s00787-022-01975-y
41. Mayr, T. ve Ulich, M. (2006). Perik: Positive entwicklung und resilienz im kindergartenalltag. Staatinstitut fur frühpädagogik IFP.
42. Mertler, C. A., & Vannatta, R. A. (2016). Advanced and multi- variate statistical methods: Practical application and interpretation (6. Basım). Pyrczak Publishing.
43. Mustafaoğlu, R., & Yasacı, Z. (2018). Dijital oyun oynamanın çocukların ruhsal ve fiziksel sağlığı üzerine olumsuz etkileri. Bağımlılık Dergisi, 19(3), 51-58.
44. Newman, R. (2005). APA’s resilience initiative. Professional Psychology, Research and Practice, 36(3), 227. https://doi. org/10.1037/0735-7028.36.3.227
45. Özbey, S. (2012). Okul öncesi eğitim kurumuna devam eden 60–72 aylık çocuklarının sosyal beceri ve problem davranışlarının okul ve ev ortamına göre incelenmesi. Toplum ve Sosyal Hizmet, 23(2), 21–32.
46. Özbey, S. (2019). Okul Öncesi Çocuklar İçin Sosyal Duygusal İyi Oluş ve Psikolojik Sağlamlık Ölçeğinin (PERİK) geçerlik güvenilirlik çalışması. Uluslararası Toplum Araştırmaları Dergisi, 10(17), 756-786. https://doi.org/ 10.26466/opus.518062
47. Özcan B. (2005). Anne-babaları boşanmış ve anne-babaları birlikte olan lise öğrencilerinin yılmazlık özellikleri ve koruyucu faktörler açısından karşılaştırılması. ) [Yayımlanmamış yüksek lisans tezi]. A.Ü. Eğitim Bilimleri Enstitüsü.
48. Özsavran, M., & Kuzlu Ayyıldız, T. (2024). The relationship between digital game addiction and resilience in university students. Addicta: The Turkish Journal on Addictions, 11(1), 60-68. https://doi.org/10.5152/ADDICTA.2024.23006
49. Pagani, L. S., Fitzpatrick, C., Barnett, T. A., & Dubow, E. (2010). Prospective associations between early childhood television exposure and academic, psychosocial, and physical well-being by middle childhood. Archives of pediatrics & adolescent medicine, 164(5), 425–431. https://doi.org/10.1001/archpediatrics.2010.50
50. Peng, W., & Liu, M. (2010). Online gaming dependency: A preliminary study in China. Cyberpsychology, Behavior and Social Networking, 13(3), 329–333. https://doi.org/10.1089/ cyber.2009.0082
51. Piek, J. P., Dawson, L., Smith, L. M., & Gasson, N. (2008). The role of early fine and gross motor development on later motor and cognitive ability. Human Movement Science, 27(5), 668–681. https://doi.org/10.1016/j.humov.2007.11.002
52. Radesky, J. S., Schumacher, J., & Zuckerman, B. (2015). Mobile and interactive media use by young children: The good, the bad, and the unknown. Pediatrics, 135(1), 1-3. https://doi.org/10.1542/peds.2014-2251
53. Saltalı, N. D. (2013). Okul öncesi dönemde duygusal becerilerin geliştirilmesi. Yalova Sosyal Bilimler Dergisi, 3(6), 107-120.
54. Sanders, M. R. (2012). Development, evaluation, and multinational dissemination of the Triple P-Positive Parenting Program. Annual Review of Clinical Psychology, 8, 345-379. https://doi.org/10.1146/annurev-clinpsy-032511-143104
55. Schäfer, J. Ö., Naumann, E., Holmes, E. A., Tuschen-Caffier, B., & Samson, A. C. (2017). Emotion regulation strategies in depressive and anxiety symptoms in youth: A meta-analytic review. Journal of youth and adolescence, 46, 261-276. https://doi.org/10.1007/s10964-016-0585-0
56. Scudder, L. Sullivan, K. (2008). Adolescent resilience: lessons for primary care. The Journal For Nurse Practitioners, 4(7), 535-543.
57. Semiz, S. (2024). Digital game and technology addiction in early childhood. Digital Security and Media, 1(1), 30-44.
58. Sigman, A. (2012). Time for a view on screen time. Archives of Disease in Childhood, 97(11), 935-942. https://doi.org/10.1136/archdischild-2012-302196
59. Strasburger, V. C., Jordan, A. B., & Donnerstein, E. (2010). Health effects of media on children and adolescents. Pediatrics, 125(4), 756-767. https://doi.org/10.1542/peds.2009-2563
60. Tabachnick, B. G., & Fidell, L. S. (2013). Using multivariate statis- tics. Pearson.
61. Tetik, G., & Aktan, Z. D. (2021). Ergenlerde algılanan ebeveyn tutumları ile duygusal zekâ arasındaki ilişkide dijital oyun bağımlılığının aracı etkisi. Addicta: The Turkish Journal on Addictions, 24(2), 181-190.
62. Ullman, J. B. (2013). Structural equation modeling. In B. G. Tabachnick & L. S. Fidell (Eds.), Using multivariate statis- tics (pp. 681–785). Pearson.
63. Yılmaz, H., & Arslan, E. (2024). Okul öncesi dönem çocuklarının sosyal duygusal iyi oluş ve psikolojik sağlamlıkları ile dijital oyun bağımlılık eğilimleri arasındaki ilişkinin incelenmesi. Muğla Sıtkı Koçman Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 11(1), 53-69. https://doi.org/10.21666/muefd.137290
64. Yorgun, E. ve Sak, R. (2021). Okul öncesi dönem çocuklarının ilkokula hazırbulunuşluk düzeylerinin ana dil değişkeni açısından incelenmesi. Uluslararası Erken Çocukluk Eğitimi Çalışmaları Dergisi, 6(1), 11-32. https://doi.org/ 10.37754/ 737103.2021.612