VİYOLANIN TARİHSEL SÜREÇTEKİ GELİŞİMİ
Öz
Enstrümanların edindiği yeri daha iyi anlayabilmek için, hem müzikal hem de yapısal gelişimlerini incelemek gerekir. Bu makalede ilk atalarından itibaren yaylı çalgıların gelişimi, tarihsel süreçte viyolanın ortaya çıkışı, yapısal ve müzikal gelişimi sonucunda edindiği yer üzerine kapsamlı bir araştırma yapılmıştır. Konu ile ilgili yapılan çalışmalar taranmıştır. Özellikle viyola eğitimini sürdürmekte olan öğrencilere kapsamlı bir kaynak oluşturmak hedeflenmiştir. Viyolanın oda müziği ve orkestradaki yerini zamanla sağlamlaştırmasıyla birlikte solo kimliğini de kazandığı, gelişimini sürdürmekte olduğu belirlenmiştir.
Anahtar kelimeler: Viyola, Yaylı çalgılar, Enstrüman tarihi, Keman ailesi
Kaynakça
- Açın, C. (1994). Enstrüman Bilimi, İstanbul.
- Alapınar, H. (2003). Keman Yapım Tarihi. Ankara: Sevda Cenap-And Müzik Vakfı.
- Bey, R.Y. (1986). Türk Musikisi, İstanbul: Pan Yayıncılık.
- Boyden, D. (2002). The History of Violin Playing From Its Origins to 1761,
- New York: Oxford University Press.
- Duru, Ş. (2001). Johannes Brahms’ın Piyano-Keman, Piyano-Viyola ve Piyano-Viyolonsel Sonatlaı Üzerine Bir İnceleme, Yayınlanmış sanatta yeterlik tezi, Dokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, İzmir.
- Ece, A. S. (1998). Ortaçağdan Barok Dneme Kadar Viyoladaki Yapısal Değişimin İncelenmesi, Yayınlamış doktora tezi, Abant İzzet Baysal Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Bolu.
- Eduard, M. (1984). Italienische Merkmale in der Mannheimer Violintechnik, Almanya: Würtz.
Ayrıntılar
Birincil Dil
Türkçe
Konular
-
Bölüm
-
Yazarlar
Yayımlanma Tarihi
29 Aralık 2016
Gönderilme Tarihi
16 Eylül 2015
Kabul Tarihi
-
Yayımlandığı Sayı
Yıl 2016 Sayı: 24