Global Norms, Local Implementation: The World Bank and Rural Development in Türkiye

Bu çalışma, Dünya Bankası’nın küresel kırsal kalkınma politikalarının tarihsel evrimini, deneyimlerini ve bu deneyimin Türkiye’deki yansımalarını analiz etmektedir. Çalışmanın temel varsayımı, Banka’nın Türkiye’deki rolünün 20. yüzyıldaki sermaye transferi ve katı politika reçeteleri ekseninden, 21. yüzyılda normatif yönetişim, prosedürel standartların (çevresel ve sosyal) yerelleştirilmesi ve yüksek kapasiteli yerel kurumların güçlendirilmesi eksenine kaydığıdır. Nitel araştırma deseninin benimsendiği çalışmada, Banka’nın küresel politika belgeleri ve Türkiye’deki proje portföyü (1950-2025) incelenmiştir. Bulgular, Türkiye’deki projelerin bu küresel dönüşümü yansıttığını göstermektedir: 1970’lerin entegre kalkınma ve 1980’lerin yapısal uyum projelerinden, 1990’larda kurumsal reform projelerine geçilmiştir. Güncel (2025) proje portföyü ise iklim değişikliğine dayanıklılık, su verimliliği, dijitalleşme ve norm transferi temaları etrafında yoğunlaşmaktadır. Sonuç olarak çalışma, Banka’nın potansiyel katkısının artık bilgi bankası ve norm belirleyici rolünde yattığını savunmaktadır. Çalışma, bu yeni ilişki biçiminin getirdiği normatif bağımlılık risklerini tartışmakta ve Türkiye’nin ulusal önceliklerine odaklanan politika önerileri sunmaktadır. Ayrıca, Avrupa Birliği (AB) ve Dünya Bankası normlarını birleştiren Tarım ve Kırsal Kalkınmayı Destekleme Kurumu’nun hibrit yönetişim modelini, Banka’nın diğer aday ülkeler için de kullanılabileceğini bir emsal olarak analiz etmektedir.

This article analyzes the historical evolution of the World Bank’s global rural development policies and their reflections in Türkiye. The study’s central thesis argues that the Bank’s role in Türkiye has shifted from a 20th-century axis of capital transfer and rigid policy prescriptions to a 21st-century axis of normative governance, localization of procedural standards (environmental and social), and strengthening high-capacity local institutions. Adopting a qualitative research design, the study examines the Bank’s global policy documents and its project portfolio in Türkiye (1950-2025). The findings show that projects in Türkiye mirror this global transformation: from integrated development in the 1970s and structural adjustment in the 1980s to institutional reform projects in the 1990s. The current (2025) project portfolio is concentrated around themes of climate resilience, water efficiency, digitalization, and norm transfer. In conclusion, the article contends that the Bank’s potential contribution now lies in its role as a knowledge bank and norm setter. The study discusses the risks of normative dependency associated with this new relationship and presents policy recommendations focused on Türkiye’s national priorities. Furthermore, it analyzes the hybrid governance model of ARDSI, which will combine EU and WB norms, as a precedent the Bank could use in other candidate countries.