Turist Rehberlerinin Öznel İyi Oluş Düzeyleri ile Çatışma Yönetme Yöntemleri Arasındaki İlişkiler

Öz

Özet Bu araştırmanın amacı, turist rehberlerinin öznel iyi oluş düzeyleri ile çatışma yönetme yöntemleri arasındaki ilişkileri belirlemektir. Araştırmanın çalışma evreni, Ankara Turist Rehberleri Odası’na (ANRO) kayıtlı olan eylemli turist rehberlerinden oluşmaktır. Araştırmanın verileri anket tekniğiyle toplanmış olup, elde edilen verilerin çözümlenmesinde betimsel istatistikler (yüzde frekans dağılımı, aritmetik ortalama, standart sapma), korelasyon ve regresyon analizi kullanılmıştır. Araştırma sonucunda, turist rehberlerinin öznel iyi oluş düzeylerinin ortalamanın üzerinde (yüksek) olduğu belirlenmiştir. Bununla birlikte çatışma yönetim yöntemlerinden olan problem çözme en yüksek ortalamaya sahipken, hükmetme yöntemi en yüksek ortalamaya sahip olmuştur. Araştırmada gerçekleştirilen korelasyon analizi sonucunda, öznel iyi oluş düzeyi ile çatışma yönetme yöntemlerinden olan bütünleştirme yöntemi, kaçınma yöntemi ve problem çözme yöntemi arasında pozitif yönde orta düzeyde anlamlı ilişkiler tespit edilmiştir. Ayrıca öznel iyi oluş ile çatışma yönetme yöntemlerinden olan uzlaşma yöntemi arasında pozitif yönde yüksek düzeyde, uyma yöntemi ile arasında pozitif yönde düşük düzeyde anlamlı ilişkiler saptanmıştır. Bunlara ek olarak, öznel iyi oluş ile hükmetme yöntemi arasında anlamlı bir ilişkinin gerçekleşmediği ortaya konulmuştur. Konu ile ilgili literatürde öznel iyi oluş ile çatışma yönetme yöntemleri değişkenlerin birlikte ele alındığı çalışmaların sınırlı düzeyde olması, bu araştırmayı ilgili taraflara yol göstermesi ve literatüre katkı sağlaması açısından oldukça önemli yapmaktadır. Bu doğrultuda araştırmadan elde edilen sonuçlar tartışılıp değerlendirildikten sonra ilgili taraflara ve gelecekte yapılacak araştırmalara ilişkin öneriler sunulmuştur.

Anahtar Kelimeler

• Öznel İyi Oluş
• Çatışma
• Çatışma Yönetme Yöntemleri

The Relationship Between Tourist Guides' Subjective Well-Being Levels and Conflict Management Methods

Öz

The purpose of this study is to determine the relationship between tourist guides' subjective well-being levels and conflict management methods. The study population consists of active tourist guides registered with the Ankara Tourist Guides Chamber (ANRO). The research data was collected using a survey technique, and descriptive statistics (percentage frequency distribution, arithmetic mean, standard deviation), correlation, and regression analysis were used to analyze the data obtained. The results of the study revealed that the subjective well-being levels of tourist guides were above average (high). Moreover, problem solving, which is one of the conflict management methods, had the highest average, while the dominating method had the lowest average. As a result of the correlation analysis conducted in the study, positive moderately significant relationships were found between the level of subjective well-being and the integrating method, avoiding method and problem-solving method, which are among the conflict management methods Furthermore, a high level of positive correlation was found between subjective well-being and the compromise method, and a low level of positive correlation was found between subjective well-being and the compliance method. In addition, it was found that there was no significant relationship between subjective well-being and the dominating method. In this direction, after the results obtained from the research were discussed and evaluated, suggestions were presented for the relevant parties and for future research.

Anahtar Kelimeler

• Subjective Well-Being
• Conflict
• Conflict Management Methods
• Tourist Guides

Kaynakça

1. Ak, S. (2023). Turist rehberlerinde çatışma yönetimi ve duygusal zekâ ilişkisinde algılanan stresin rolü (Yayınlanmamış Doktora Tezi). İstanbul Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul.
2. Akdoğan, B., & Yalçın, S. B. (2018). Lise öğrencilerinin psikolojik dayanıklılık ve çatışma çözme davranışlarının öznel iyi oluşlarını yordaması. Mehmet Akif Ersoy University Journal of Education Faculty, (46), 174-197. https://doi.org/10.21764/maeuefd.370587
3. Akgün, N., Yıldız, K., & Çelik, D. (2009). Ortaöğretim okulu yöneticilerinin öğretmenlerle aralarındaki çatışmaları yönetme yöntemleri. Abant İzzet Baysal Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 9(1), 89-101.
4. Altan, Y. (2010). Örgütsel çatışma ve etkileri. Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 27, 1-7.
5. Arslan, C., Hamarta, E., & Uslu, M. (2010). The relationship between conflict communication, self-esteem and life satisfaction in university students. Educational Research and Reviews, 5(1), 31-34.
6. Barbuto, J. E., Phipps, K. A., & Xu, Y. (2010). Testing relationships between personality, conflict styles and effectiveness. International Journal of Conflict Management, 21(4), 434–447. https://doi.org/10.1108/10444061011079967
7. Basım, H. N., Çetin, F., & Tabak, A. (2009). Beş faktör kişilik özelliklerinin kişilerarası çatışma çözme yaklaşımlarıyla ilişkisi. Türk Psikoloji Dergisi, 24(63), 20-37.
8. Başoğul, C., & Özgür, G. (2016). Role of emotional intelligence in conflict management strategies of nurses. Asian Nursing Research, 10(3), 228-233. https://doi.org/10.1016/j.anr.2016.07.002

9. Binboğa Aydın, D. (2019). Duygusal Emek ve Öznel İyi Oluş İlişkisi: Kuşadası’nda Görev Yapan Turist Rehberleri Üzerinde Bir Araştırma (Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Adnan Menderes Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Aydın.
10. Bradburn, N. M. (1969). The structure of psychological well being. Chicago, IL: Aldine Publishing. https://doi.org/10.1037/t10756-000
11. Brewer, N., Mitchell, P., & Weber, N. (2002). Gender role, organization status, and conflict management styles. International Journal of Conflict Management, 13(1), 78–94. https://doi.org/10.1108/eb022868
12. Caber, M., Ünal, C., Cengizci Dursun A., & Güven, A. (2019). Conflict management styles of professional tour guides: A cluster analysis. Tourism Management Perspectives. 30, 89-97. https://doi.org/10.1016/j.tmp.2019.02.004
13. Chen, C. C., Petrick, J. F., & Shahvali, M. (2016). Tourism experiences as a stress reliever: Examining the effects of tourism recovery experiences on life satisfaction. Journal of Travel Research, 55(2), 150-160. https://doi.org/10.1177/0047287514546223
14. Chen, X. H., Zhao, K., Liu, X., & Dash Wu, D. (2012). Improving employees' job satisfaction and innovation performance using conflict management. International Journal of Conflict Management, 23(2), 151-172. https://doi.org/10.1108/10444061211218276
15. Choi, Y., & Ha, J. (2018). Job satisfaction and work productivity: The role of conflict-management culture. Social Behavior and Personality: An International Journal, 46(7), 1101–1110. https://doi.org/10.2224/sbp.6940
16. Cronin, M. A., & Bezrukova, K. (2006). Conflict, learning, and frustration: A dynamic model of conflict over time. In IACM 2006 Meetings Paper, 1-19. http://dx.doi.org/10.2139/ssrn.915946
17. Çakmak, İ. (2025). Türkiye’de algılanan gelir ve eğitim düzeyinin öznel iyi oluş üzerindeki etkisi: Yaşam kalitesi ve medeni durumun rolü. Gazi İktisat ve İşletme Dergisi, 11(3), 347-362. https://doi.org/10.30855/gjeb.2025.11.3.010
18. Çiftçi, G. E., Gürer, A., & Uçan, F. (2021). Çalışanların duygusal zekâ düzeyinin çatışma yönetimine etkisi: Bir alan araştırması. Atatürk Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, 35(2), 721-747. https://doi.org/10.16951/atauniiibd.878360
19. De Dreu, C. K. W., & Beersma, B. (2005). Conflict in organizations: Beyond effectiveness and performance. European Journal Of Work and Organizational Psychology, 14(2), 105-117. https://doi.org/10.1080/13594320444000227
20. Diener, E. (1984). Subjective well-being. Psychological Bulletin, 95(3), 542–575. https://doi.org/10.1037/0033-2909.95.3.542
21. Diener, E. (1994). Assessing subjective well-being: Progress and opportunities. Social Indicators Research, 31(2), 103–157. https://doi.org/10.1007/BF01207052
22. Diener, E., & Ryan, K. (2009). Subjective well-being: A general overview. South African Journal of Psychology, 39(4), 391-406. https://doi.org/10.1177/008124630903900402
23. Diener, E., Emmons, R. A., Larsen, R. J., & Griffin, S. (1985). The satisfaction with life scale. Journal of Personality Assessment, 49(1), 71–75. https://doi.org/10.1207/s15327752jpa4901_13
24. Diener, E., Lucas, R. E., & Oishi, S. (2018). Advances and open questions in the science of subjective well-being. Collabra: Psychology, 4(1), 1-78. https://doi.org/10.1525/collabra.115
25. Dijkstra, M. T. M., van Dierendonck, D., & Evers, A. (2005). Responding to conflict at work and individual well-being: The mediating role of flight behaviour and feelings of helplessness. European Journal of Work and Organizational Psychology, 14(2), 119-135. https://doi.org/10.1080/13594320444000254
26. Dolnicar, S., Yanamandram, V. K., & Cliff, K. (2012). The contribution of vacations to quality of life. Annals of Tourism Research, 39(1), 59-83. https://doi.org/10.1016/j.annals.2011.04.015
27. Eid, M., Randy, J., & Larsen., (2008). Science of subjective well-being. The Guilford Press.
28. Erol Korkmaz, H. T. (2021). Örgütsel çatışma: Neye baktığımız mı, nereden baktığımız mı önemli?. Nesne-Psikoloji Dergisi, 9(21), 495-510. 10.7816/nesne-09-21-02
29. Erol Korkmaz, H. T. (2022). Örgütsel çatışma kültürünün çalışan öznel iyi oluşu üzerindeki etkisi. Ankara Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 13(1), 54-62. https://doi.org/10.33537/sobild.2022.13.1.5
30. Eryeşil, K., & Öztürk, M. (2015). Çatışma yönetiminde kullanılan stratejilerin çalışanların işten ayrılma niyetlerine etkisi: Selçuklu Belediyesi örneği. Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Meslek Yüksekokulu Dergisi, 18(1), 137-154.
31. Gilbert, D., & Abdullah, J. (2004). Holidaytaking and the sense of well-being. Annals of tourism research, 31(1), 103-121. https://doi.org/10.1016/j.annals.2003.06.001
32. Göker, G. (2025). Öznel iyi oluş ve rekreasyonel fayda algısı: Akademisyenler üzerine bir inceleme. İnsan ve Toplum Bilimleri Araştırmaları Dergisi, 14(3), 1683-1706. https://doi.org/10.15869/itobiad.1654939
33. Guerra, J. M., Martínez, I., Munduate, L., & Medina, F. J. (2005). A contingency perspective on the study of the consequences of conflict types: The role of organizational culture. European Journal of Work and Organizational Psychology, 14(2), 157–176. https://doi.org/10.1080/13594320444000245
34. Gül, H., Ünlü, Y., & Pekel, A. (2017). Üniversite öğrencilerinin öznel iyi oluş ile empatik eğilim düzeyleri arasındaki ilişki. Journal Of Socıal and Humanıties Sciences Research, 4(15), 1861-1865. https://doi.org/10.26450/jshsr.270
35. Gürsoy, Ö. B. (2025). Kırsal iyi olma hali kavramı ve ölçümünün Türkiye kırsalı bağlamında değerlendirilmesi. Politik Ekonomik Kuram, 9(2), 491-508. https://doi.org/10.30586/pek.1584142
36. Helliwell, J., & Barrington-Leigh, C. (2010). Viewpoint: Measuring and understanding subjective well-being. Canadian Journal of Economics, 43, 729-753. https://doi.org/10.1111/j.1540-5982.2010.01592.x
37. Heung, V. C. (2008). Effects of tour leaders service quality on agency's reputation and customers' word-of-mouth. Journal of Vacation Marketing, 14(4), 305-315. https://doi.org/10.1177/1356766708094752
38. Hills, P., & Argyle, M. (2002). The Oxford Happiness Questionnaire: A compact scale for the measurement of psychological well-being. Personality and Individual Differences, 33(7), 1073–1082. https://doi.org/10.1016/S0191-8869(01)00213-6
39. Hussein, A. F. F., & Al-Mamary, Y. H. S. (2019). Conflicts: Their types, and their negative and positive effects on organizations. International Journal of Scientific & Technology Research, 8(8), 10-13.
40. Kahya, C. (2018). Sessizliği bozmak: Örgütsel çatışma yönetiminin rolü (Türkiye örneği). Journal Of International Social Research, 11(60), 953-964. https://doi.org/10.17719/jisr.2018.2847
41. Kan Sönmez, N. (2023). The relationship between particıpation to recreational activities and the subjective well-being: An application on academicians. Trakya Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 25(1), 235-259. https://doi.org/10.26468/trakyasobed.1170317
42. Karip, E. (2003). Çatışma yönetimi (3.Baskı). Ankara: Pegem A Yayıncılık.
43. Kavaklı, Ö. (2018). İntörn hemşirelik öğrencilerinin proaktif kişilik özelliği ile çatışma çözme yaklaşımı arasındaki ilişkinin incelenmesi. Hemşirelikte Eğitim ve Araştırma, 15(1), 9-15. 10.5222/HEAD.2018.009
44. Kaya, H. (2021). Örgütsel çatışma ve örgütsel sessizlik ilişkisi: Kuşadası örneği (Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Adnan Menderes Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Aydın.
45. Kayacı, A., & Özkoç, A.G. (2024). Çalışanların örgütsel çatışmaları çözme yöntemlerinin sinik davranışlara etkisi: Otel işletmelerinde bir araştırma, Verimlilik Dergisi, 59(1), 235-252. https://doi.org/10.51551/verimlilik.1485726
46. Khan, M. L., Langove, N., Shah, F. A., & Javid, M. U. (2015). The modes of conflicts and managerial leadership styles of managers. Global Business & Management Research: An International Journal, 7(2), 44-52.
47. Koçak, Z. K. (2018). Yöneticilerin çatışma yönetimi stilleri ile çalışanların iş verimliliği arasındaki ilişki ve bir araştırma (Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Aksaray Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Aksaray.
48. Koçel, T. (1998). İşletme yöneticiliği (6. Baskı). İstanbul: Beta Yayınları.
49. Koçel, T. (2015). İşletme yöneticiliği (16. Baskı). İstanbul: Beta Yayınları.
50. Konstantopoulou, C., & Varelas, S., & Liargovas, P. (2024). Well-Being and tourism: A systematic literature review. Economies, 12(10), 1-18. https://doi.org/10.3390/economies12100281
51. Korkmaz, M., & Çağlı, M. (2019). Eğitim yöneticilerinin liderlik tarzları ile çatışma yönetim stratejileri arasındaki ilişkinin incelenmesi, TURAN: Stratejik Araştırmalar Merkezi, 11(4), 77-90. 10.15189/1308-8041
52. Kuriakose, V., S. S., Jose, H., M.R, A., & Jose, S. (2019). Process conflict and employee well-being: An application of activity reduces conflict associated strain (ARCAS) model. International Journal of Conflict Management, 30(4), 462-489. https://doi.org/10.1108/IJCMA-12-2018-0142
53. Kuyumcu, B. (2011). Üniversite öğrencilerinin duygusal farkındalık duyguları ifade etme benlik kurgusu ve öznel iyi oluş durumları arasındaki ilişkinin incelenmesi. Uluslararası Sosyal Bilimler Eğitimi Dergisi, 1(2), 104-113.
54. Larson, J. S. (1993). The measurement of social well-being. Social Indicators Research, 28(3), 285–296. https://doi.org/10.1007/BF01079022
55. Limbare, S. (2012). Leadership styles & conflict management styles of executives. Indian Journal of Industrial Relations,48(1) 172-180.
56. Mackenzie, S. H., & Raymond, E. (2020). A conceptual model of adventure tour guide well being. Annals of Tourism Research, 84,102977. https://doi.org/10.1016/j.annals.2020.102977
57. McCabe, S., & Johnson, S. (2013). The happiness factor in tourism: Subjective well-being and social tourism. Annals of Tourism Research, 41, 42-65. https://doi.org/10.1016/j.annals.2012.12.001
58. Medvedev, O. N., & Landhuis, C. E. (2018). Exploring constructs of well-being, happiness and quality of life. PeerJ, 6, 1-16. https://doi.org/10.7717/peerj.4903
59. Memon, F. A. (2024). Conflict management strategies. A qualitative ınquiry on employee performance and well-being. International Journal of Business and Management Sciences, 5(3), 78-97.
60. Mirzeoğlu, N. (2005). Örgütsel çatışma ve yönetimi: Spor eğitimi veren yükseköğretim kurumlarında bir uygulama. Spormetre Beden Eğitimi ve Spor Bilimleri Dergisi, 3(2), 51-56. https://doi.org/10.1501/Sporm_0000000046
61. Morrison, J. (2008). The relationship between emotional intelligence competencies and preferred conflict‐handling styles. Journal of Nursing Management, 16(8), 974-983. https://doi.org/10.1111/j.1365-2834.2008.00876.x
62. Mukazhanova, A. (2023). Örgütsel çatışma türleri ve çatışmanın örgüt açısından olumlu ve olumsuz etkileri. Karaelmas Sosyal Bilimler Dergisi, 1(2), 160-166.
63. Myers, D. G., & Diener, E. (1995). Who is happy?. Psychological Science, 6(1), 10-19. https://doi.org/10.1111/j.1467-9280.1995.tb00298.x
64. Nalbantoğlu, C. B. (2020). Türk--İsveç iş kültüründe liderlik tarzlarının çatışma çözüm yönetimi üzerine etkisi. Turkish Studies-Economics, Finance, Politics, 15(1), 333-353. https://doi.org/10.29228/TurkishStudies.40297
65. Özalp İ. (1989). Örgütlerde çatışma. Anadolu Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 7(1), 81-114.
66. Özcan, Ş. (2021). Çatışma yönetimi. Ankara: İksad Yayınevi
67. Özçakal, S., & Demirhan, G. (2023). Eğitim kurumlarında çatışma yönetimi, örgütsel sessizlik ve örgütsel vatandaşlık davranışı, Üçüncü Sektör Sosyal Ekonomi Dergisi, 58(3), 2361-2377. https://doi.org/10.15659/3.sektor-sosyal-ekonomi.23.09.2228
68. Özdamar, K. (2001). SPSS ile biyoistatistik (4.Baskı). Eskişehir: Kaan Kitabevi.
69. Özdemir, M. (2019). Örgütlerde çatışma ve çatışma yönetimi. İnsan ve Toplum Bilimleri Araştırmaları Dergisi, 8(2), 1187–1204.
70. Özkalp, E., & Kırel, Ç. (2021). Örgütsel davranış. (9. Baskı). Bursa: Ekin Basım Yayın.
71. Özsoy, A., & Çokal, Z. (2021). Kültürel miras eğitimi açısından turizm rehberliği bölümlerine yönelik müfredat incelemesi. Turist Rehberliği Dergisi, 4(2), 106-118. https://doi.org/10.34090/tured.1030121
72. Pelit, E. (2003). Otel işletmeleri yöneticilerinin astlarıyla aralarındaki çatışmaları yönetme yöntemleri (Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Sakarya Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Sakarya.
73. Pelit, E., Kılıç, İ., & Keleş, Y. (2013). Otel işletmeleri yöneticilerinin kişilik özellikleri ile çatışma yönetme yöntemleri arasındaki ilişki. Elektronik Mesleki Gelişim ve Araştırmalar Dergisi, 1(1), 3-19.
74. Pyke, S., Hartwell, H., Blake, A., & Hemingway, A. (2016). Exploring well-being as a tourism product resource. Tourism Management, 55, 94-105. https://doi.org/10.1016/j.tourman.2016.02.004
75. Rahim, M. A. (1983). Maesureof styles of handling ınterpersonal conflict. Academy of Management Journal. 26, 368-376. https://doi.org/10.2307/255985
76. Rahim, M. A. (2002). Toward a theory of managing organizational conflict. The International Journal of Conflict Management, 13(3) 206 –235. https://doi.org/10.1108/eb022874
77. Rahim, M. A., & Bonoma, T.V. (1979). Managing organizational conflict: A model for diagnosisand intervention. Psychological Reports, 44, 1323-1344. https://doi.org/10.2466/pr0.1979.44.3c.1323
78. Rahim, M. A., & Magner, N. R. (1995). Confirmatory factor analysis of the styles of handling interpersonal conflict: First-order factor model and its invariance across groups. Journal of Applied Psychology, 80(1), 122-132. https://doi.org/10.1037/0021-9010.80.1.122
79. Rahim, M. A., Magner, N. R., & Shapiro, D. L. (2000). Do justice perceptions influence styles of handling conflict with supervisors?: What justice perceptions, precisely?. International Journal of Conflict Management, 11(1), 9–31. https://doi.org/10.1108/eb022833
80. Robbins, S. P., & Judge, T. A. (2013). Organizational behaviour (15th ed.). USA: Pearson Education.
81. Ryan, R. M., & Deci, E. L. (2001). On happiness and human potentials: A review of research on hedonic and eudaimonic well-being. Annual Review of Psychology, 52, 141–166. https://doi.org/10.1146/annurev.psych.52.1.141
82. Ryff, C. D. (1989). Happiness is everything, or is it? Explorations on the meaning of psychological well-being. Journal of Personality and Social Psychology, 57(6), 1069–1081. https://doi.org/10.1037/0022-3514.57.6.1069
83. Ryff, C., Keyes, C., & Hughes, D. (2003). Status inequalities, perceived discrimination, and eudaimonic well-being: Do the challenges of minority life hone purpose and growth? Journal of Health and Social Behavior, 44(3), 275–291. https://doi.org/10.2307/1519779
84. Saeed, T., Almas, S., Anis-ul-Haq, M., & Niazi, G. S. K. (2014). Leadership styles: Relationship with conflict management styles. International Journal of Conflict Management, 25(3), 214-225. https://doi.org/10.1108/IJCMA-12-2012-0091
85. Selıgman, M. E. P. (2012). Flourish: A visionary new understanding of happiness and wellbeing (2. Baskı). Random House
86. Seligman, M. (2018). PERMA and the building blocks of well-being. The Journal of Positive Psychology, 13(4), 333–335. https://doi.org/10.1080/17439760.2018.1437466
87. Shams, K., & Kadow, A. (2021). Leisure-time and subjective well-being among park visitors in urban Pakistan: The mediating role of health satisfaction. SN Social Sciences, 1(149), 1-20. https://doi.org/10.1007/s43545-021-00168-9
88. Sivuk, D., & Seyhan, F. (2021), Örgütsel çatışma, örgütsel stres, iş yaşam kalitesi, iş tatmini ve işten ayrılma niyeti arasındaki ilişki: Sağlık çalışanlarının verimliliği üzerine bir araştırma, Verimlilik Dergisi, (4), 185-201. https://doi.org/10.51551/verimlilik.748957
89. Slabbert, A. D. (2004). Conflict Management Styles in Traditional Organisations. The Social Science Journal. 41(1), (83–92). https://doi.org/10.1016/j.soscij.2003.10.007
90. Smith, M., & Diekmann, A. (2017). Tourism and wellbeing. Annals of Tourism Research, 66, 1–13. https://doi.org/10.1016/j.annals.2017.05.006
91. Sönmez, F., & Bozkurt, S. (2021). Çatışma yönetim tarzları ve iş tatmini ilişkisi: Pilot bir çalışma. Uluslararası Sosyal Araştırmalar Dergisi, 14(82), 74-84.
92. Spector, P. E., & Bruk-Lee, V. (2008). Conflict, health and well-being. C. K. W. De Dreu & M. J. Gelfand (Eds.), The psychology of conflict and conflict management in organizations in (pp. 267-288) New York: Taylor ve Francis Group/Lawrence Erlbaum Associates
93. Şafakoğulları, Ş. (2023). Eğitim örgütlerinde çatışma ve çatışma yönetimi, Uluslararası Sosyal Bilimler Dergisi, 7(28), 247-269. https://doi.org/10.52096/usbd.7.29.15
94. Tanrıverdi, H., Akova, O., & Çifçi, İ. (2018). Açılış-otellerinde dönüşümcü, etkileyici, tam serbesti tanıyan liderlik tarzlarının ve çatışma yönetim stillerinin işten ayrılma niyeti üzerine etkisi, KMÜ Sosyal ve Ekonomik Araştırmalar Dergisi, 18(30), 114–123.
95. Thakore, D. (2013). Conflict and conflict management. IOSR Journal of Business and Management, 8(6), 7-16. https://doi.org/10.9790/487X-0860716
96. Tsaur, S. H., & Lin, W. R. (2014). Hassles of tour leaders. Tourism Management, 45, 28-38. https://doi.org/10.1016/j.tourman.2014.03.017
97. Turist Rehberleri Birliği (TUREB). (2026). Rehber istatistikleri. Erişim tarihi: 11 Ocak 2026, https://www.tureb.org.tr/RehberIstatistik
98. Ural, A., & Kılıç, İ. (2018). Bilimsel araştırma süreci ve SPSS ile veri analizi (5. Baskı). Ankara: Detay Yayıncılık.
99. Ünlü, S., Özcihan, T., Özbaş, Z., & Bakıner, A. (2014), Örgütsel çatışma çözüm yöntemleriyle duygusal zeka arasındaki ilişki: Bir tasarım mühendisliği örneği, Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 31, 251-263.
100. Wang, J., & Ou, M. (2025). The impact of conflict situations on subjective well-being and the moderating role of thought suppression. Journal of Sociology and Ethnology, 7(2). 95-100. https://doi.org/10.23977/jsoce.2025.070214
101. Waterman, A. S. (1993). Two conceptions of happiness: Contrasts of personal expressiveness (eudaimonia) and hedonic enjoyment. Journal of Personality and Social Psychology, 64(4), 678–691. https://doi.org/10.1037/0022-3514.64.4.678
102. Wong, J. Y., & Lee, W. H. (2012). Leadership through service: An exploratory study of the leadership styles of tour leaders. Tourism Management, 33(5), 1112-1121. https://doi.org/10.1016/j.tourman.2011.11.022
103. Wu, Y., Bidin, S., & Johari, S. (2025). Evolution and trends in tourism conflict studies (2004-2024): A bibliometrics review. Multidisciplinary Reviews, 8(4), 1-16. https://doi.org/10.31893/multirev.2025120
104. Yağcıoğlu, A. (1997). Örgütsel çatışma yönetimi ölçeğinin Türkçeye uyarlanması ve geçerlik-güvenirlik çalışması (Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Ege Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, İzmir.
105. Yakar, T. (2024). Turist rehberlerinde rekreasyonel faaliyetlerin ve öznel iyi oluşun hizmet performansına etkisi üzerine bir araştırma (Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Afyon Kocatepe Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Afyon
106. Yan, W., & Hongzhong, X. (2020). Stakeholder contradictions and win-win strategies for tourism along the ancient tea horse road in the South of Yunnan Based on game analysis. Journal of Resources and Ecology, 11(5), 531-538. https://doi.org/10.5814/j.issn.1674-764x.2020.05.011
107. Yang, J., Ryan, C., & Zhang, L. (2013). Social conflict in communities impacted by tourism. Tourism Management, 35(4), 82-93. https://doi.org/10.1016/j.tourman.2012.06.002
108. Yılmaz, E., & Tan, Z. (2022). Algılanan çatışma çözüm stratejileri ile örgütsel bağlılık ilişkisi: İdari personel üzerinde bir uygulama. Ekonomi İşletme Siyaset ve Uluslararası İlişkiler Dergisi, 8(1), 140-158.
109. Yılmaz, Ö., & Özmen, Ö. N. (2020). Örgütsel çatışma yönetimi ile örgütsel vatandaşlık davranışı ilişkisini incelemeye yönelik bir araştırma, İşletme Araştırmaları Dergisi, 12(1), 571-582. https://doi.org/10.20491/isarder.2020.863
110. Yin, C. Y., & Poon, P. (2016). The impact of other group members on tourists’ travel experiences: A study of domestic package tours in China. International Journal of Contemporary Hospitality Management, 28(3), 640-658. https://doi.org/10.1108/IJCHM-07-2014-0340
111. Yu, C. S., Sardessai, R. M., Lu, J., & Zhao, J. H. (2006). Relationship of emotional intelligence with conflict management styles: An empirical study in China. International Journal of Management and Enterprise Development, 3(1-2), 19-29. https://doi.org/10.1504/IJMED.2006.008240
112. Yu, S., Li, X., Hu, Z., Zhu, J., & Qiu, Y. (2025). Can conflict foster well-being? Exploring the boundary effects of management style. Authorea Preprints. https://doi.org/10.31124/advance.175343042.23296508/v1
113. Yurcu, G., & Atay, H. (2015). Çalışanların öznel iyi oluşunu etkileyen demografik faktörlerin incelenmesi: Antalya ıli konaklama işletmeleri örneği. Manas Sosyal Araştırmalar Dergisi, 4(2), 17-34.
114. Yurcu, G., & Kocakula, Ö. (2015). Konaklama işletmelerinde çalışan yalnızlığının öznel iyi oluş üzerine etkisi. Adnan Menderes Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 2(1), 30-41. https://doi.org/10.30803/adusobed.188839
115. Zhang, Y., Wei, X., & Zhou, W. (2017). An asymmetric cross-cultural perspective on the mediating role of conflict management styles in expatriation. International Journal of Conflict Management, 28(5), 592-616. https://doi.org/10.1108/IJCMA-06-2016-