Sessiz Kalma Nedeniyle Hak Kaybının Marka Hakkına Tecavüz Suçu Açısından Değerlendirilmesi
Öz
Sınai Mülkiyet Kanunu’nun 30/1. maddesinde düzenlenen marka hakkına tecavüz suçunu konu alan bazı yargılamalar, SMK’nin 25/6. maddesine atıfla marka sahibinin sessiz kalma nedeniyle hak kaybına dayalı rızasının bulunduğu gerekçesiyle, Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/2-(a) maddesi üzerinden beraatle sonuçlanmıştır. Beraat kararlarında marka hakkına tecavüz suçunun maddi unsurlarının varlığı ile marka sahibinin rızası belirtilmesine rağmen CMK’nin 223/2-(a) maddesine göre verilen bu kararlar eleştiriye açıktır. Bu kararlardan bir kısmı istinaf incelemesinden geçerken, ilgilinin rızasına yer veren Türk Ceza Kanunu’nun 26/2. maddesi ile beraat hallerinden birini düzenleyen CMK’nin 223/2-(d) maddesinin süzgecinden geçirilmiş ve hukuka aykırılığın düzeltilmesiyle sonuçlanmıştır. Fakat ilgilinin rızası marka hakkına tecavüz suçu bağlamında sessiz kalma nedeniyle hak kaybı üstünden değerlendirilirken, bu hukuka uygunluk nedeninin maddi şartlarının detaylı şekilde incelenmesi gerekmektedir. İncelemenin sonucu ise sessiz kalma nedeniyle hak kaybının ilgilinin rızasının şartlarından bir kısmını sağlamadığını ortaya koymakta olup bu yönüyle istinaf mahkemesi kararları da eleştiriye açık hale gelmektedir. Neticede bütün bu kararlar çalışmamızda eleştirel yönden ele alındıktan sonra marka hakkına tecavüz suçu açısından sessiz kalma nedeniyle hak kaybı farklı bakış açılarıyla ele alınacaktır.
Anahtar Kelimeler
Marka hakkına tecavüz suçu, Sessiz kalma nedeniyle hak kaybı, Suçun unsurları, İlgilinin rızası, Hata.
Teşekkür
Prof. Dr. İlhan ÜZÜLMEZ
Kaynakça
- Arslan Ç / Özdemir D, “Türk Hukukunda Marka Suçları-Sorunlu Noktalar Üzerine Bir İnceleme”, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 65(4), 2016, s. 1085-1110.
- Aslan Düzgün Ü, “İltibas Suretiyle Markaya Tecavüz”, Türkiye Adalet Akademisi Dergisi, 9(36), 2018, s. 143-170. Bahadır Z, Markanın Hükümsüzlüğü ve İptali, Turhan Kitabevi Yayınları, 1. Baskı, 2018.
- Bonomo V / Magnani P, “Non-Distinctive Uses of a Trademark: The CJEU’s “Function Theory” (and Its Adoption by Italian Courts) – Future Prospects in Light of EU Trademark Law”, IIC - International Review of Intellectual Property and Competition Law, 53, 2022, s. 685-700.
- Bulut E, “Başkasına Ait Tescilli Marka Kullanılarak Hizmet Satışı ve İddianamede Belirtilen Suç Dışında Hüküm Kurulmasına ilişkin Karar Tahlili: YCGK, 2018/614 E., 2021/269 K., 10.06.2021.”, Karar İncelemeleri Dergisi, 1(1-2), 2022, s. 321-344.
- Çağlar H, “556 Sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname’de 28.01.2009 Tarihinde Yapılan Değişiklikler Üzerine Bir Değerlendirme”, Gazi Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 11(1-2), 2007, s. 97-112.
- Çağlar H, “Sınai Mülkiyet Kanununun Marka Hukuku Alanında Getirdiği Önemli Yenilikler”, Başkent Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 3(1), 2017, s. 139-154.
- Değirmenci O, “Ceza Hukukunda Yanılma Kavramı ve Hukuka Uygunluk Nedenlerinde Yanılma”, Türkiye Barolar Birliği Dergisi, (110), 2014, s. 129-188.
- Esen E, “Sınai Mülkiyet Kanunu’na Göre Marka Hakkının Yetkisiz Tasarrufu Suçu”, İstanbul Kültür Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 16(2), 2017, s. 717-732.
- Göktürk N, “Hukuka Uygunluk Nedenlerinin Maddi Koşullarında Yanılgının Hukuki Niteliği”, Ceza Hukuku Dergisi, (26), 2014, s. 7-30.
- Güneş İ, Uygulamada Marka, Haksız Rekabet ve Telif Suçları, 3. Baskı, Adalet Yayınevi, 2017.