Rücu Sırası Öngören Kasko Sigortası Genel Şartı (B.4/4.3) Üzerine Değerlendirmeler

Bu çalışmada kasko sigortacısının rücu talebini öncelikle ilgili risk için teminat sunan sigortacıya yöneltmesi gerektiğine ilişkin Kara Araçları Kasko Sigortası Genel Şartları (KSGŞ) B.4/4.3’ün ikinci ve üçüncü cümlesi değerlendirilmiştir. Bu çerçevede KSGŞ B.4/4.3, c. 2 ve 3 hükümlerinin, mal sigortalarında halefiyetin düzenlendiği 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu m. 1472’ye aykırı olup olmadığı ve hukuki niteliği incelenmiştir. Buna ek olarak rücu talebinin yöneltilmesi hususu ele alınmış, bu bağlamda rücu talebinin öncelikle ilgili risk için teminat sunan sigortacıya yöneltilmesi gerekliliğinin yerine getirilmiş sayılabilmesi için talebin ne şekilde yöneltilmesi ve içeriğinde hangi bilgi ve belgelerin yer alması gerektiği üzerinde durulmuştur. Bunun yanı sıra rücu talebinin öncelikle ilgili risk için teminat sunan sigortacı tarafından ne kadar sürede yanıtsız bırakılması hâlinde bu talebin reddedilmiş sayılacağı mercek altına alınmıştır. Keza kasko sigortacısının rücu talebini öncelikle ilgili risk için teminat sunan sigortacıya yöneltmeksizin doğrudan zarar sorumlusuna/sorumlularına başvurmasının sonuçları irdelenmiş, bu hususta verilen yargı kararları değerlendirilmiş ve önerilerde bulunulmuştur. Son olarak rücu talebini öncelikle ilgili risk için teminat sunan sigortacıya yöneltme zorunluluğunun bulunmadığı hâllere değinilmiştir.

In this study, the second and third sentences (sent. 2 and 3) of Article B.4/4.3 of the General Conditions of Casco Insurance for Land Vehicles (GCCILV), which require the casco insurer to direct its recourse claim primarily to the insurer covering the relevant risk, are examined. Within this framework, the study analyzes whether Article B.4/4.3 (sent. 2 and 3) of the GCCILV is contrary to Article 1472 of the Turkish Commercial Code No. 6102, which regulates subrogation in property insurance, and assesses the legal nature of these provisions. In addition, the issue of directing the recourse claim is addressed; with particular emphasis on the manner in which the claim must be submitted and the information and documents that must be included in order for the requirement of prior application to the relevant insurer to be deemed fulfilled. The study further examines the period during which the recourse claim must remain unanswered by the insurer covering the relevant risk in order for the claim to be deemed rejected. Furthermore, the consequences of the casco insurer’s applying directly to the party or parties liable for the damage without first directing its recourse claim to the insurer covering the relevant risk are scrutinized; in this respect, relevant judicial decisions are evaluated and recommendations are put forward. Finally, situations in which there is no obligation to direct the recourse claim primarily to the insurer covering the relevant risk, or in which uncertainty may arise in this regard, are discussed.