Improving the Pronunciation of Mexican Learners of Turkish as a Foreign Language

Öz

Pronunciation is an important component of teaching Turkish as a foreign language, as it directly influences learners’ speaking performance. Accordingly, this study aimed to improve the pronunciation skills of native Spanish-speaking students (N = 25) learning Turkish as a foreign language at the Language Center of the FES Acatlán Faculty, National Autonomous University of Mexico (UNAM), in Mexico City through pronunciation- and interaction-focused speaking tasks. The study employed a mixed-methods approach. Quantitative data were collected using a one-group pretest-posttest design, while qualitative data were obtained through semi-structured interviews. The findings showed that the students experienced difficulties in producing the Turkish sounds “b, c, ç, ğ, h, ı, j, ö, ü, ş, v, z”; however, their ability to produce these sounds improved following the intervention. In addition, increases were observed in the students’ motivation to learn Turkish and their self-confidence. The students also reported that the pronunciation- and interaction-focused speaking tasks made the learning process more engaging and participatory and helped them become more aware of the sounds they found difficult to produce. Overall, the findings suggest that supporting pronunciation instruction with interaction-focused activities may contribute positively to the development of pronunciation skills in the target language.

Anahtar Kelimeler

• Teaching Turkish as a foreign language
• pronunciation
• pronunciation- and interaction-focused speaking tasks

Yabancı Dil Olarak Türkçe Öğrenen Meksikalı Öğrencilerin Sesletimlerinin Geliştirilmesi

Öz

Yabancı dil olarak Türkçe öğretiminde öne çıkan konulardan biri de sesletimdir. Sesletimin niteliği konuşma becerisini etkilediği için öğretim sürecinde sesletime yönelik çalışmalara yer verilmesi büyük önem taşımaktadır. Bu doğrultuda çalışmada, ana dili İspanyolca olan ve yabancı dil olarak Türkçe öğrenen Mexico City UNAM Üniversitesi FES Acatlán Fakültesi Dil Merkezi öğrencilerinin (N=25) sesletim becerilerinin, sesletim ve etkileşim odaklı konuşma görevleri aracılığıyla geliştirilmesi hedeflenmiştir. Karma yöntemle yürütülen çalışmada nicel veriler tek grup ön test-son test deseniyle toplanırken nitel veriler yarı yapılandırılmış görüşmeler yoluyla elde edilmiştir. Yapılan analizler sonucunda, öğrencilerin “b, c, ç, ğ, h, ı, j, ö, ü, ş, v, z” seslerini sesletmede güçlük yaşadıkları ancak uygulama sonrasında bu sesleri sesletme becerilerinin geliştiği tespit edilmiştir. Buna bağlı olarak öğrencilerin öz güvenlerinde ve Türkçe öğrenmeye yönelik motivasyonlarında artış olduğu da tespit edilmiştir. Ayrıca öğrenciler, sesletim ve etkileşim odaklı konuşma görevlerinin öğrenme sürecini daha eğlenceli ve katılımcı hâle getirdiğini ifade etmiş, bu çalışmaların özellikle zorlandıkları seslerin farkına varmaları açısından oldukça yararlı olduğunu belirtmişlerdir. Çalışmanın bulguları; hedef dildeki sesletim gelişiminin, etkileşim odaklı uygulamalarla desteklendiğinde daha kalıcı öğrenmeye katkı sağladığını göstermektedir.

Anahtar Kelimeler

• Yabancı dil olarak Türkçe öğretimi
• sesletim
• sesletim ve etkileşim odaklı konuşma görevleri

Etik Beyan

Yapılan bu çalışmada “Yükseköğretim Kurumları Bilimsel Araştırma ve Yayın Etiği Yönergesi” kapsamında uyulması belirtilen tüm kurallara uyulmuştur. Yönergenin ikinci bölümü olan “Bilimsel Araştırma ve Yayın Etiğine Aykırı Eylemler” başlığı altında belirtilen eylemlerden hiçbiri gerçekleştirilmemiştir. Etik kurul izin bilgileri Etik değerlendirmeyi yapan kurul adı: T.C. Karamanoğlu Mehmetbey Üniversitesi Sosyal ve Beşeri Bilimler Bilimsel Araştırma Yayın Etik Kurulu Etik değerlendirme kararının tarihi: 07.05.2025 Etik değerlendirme belgesi sayı numarası: E-75732670-100-261085

Kaynakça

1. Akbulut, Y. (2010). Sosyal bilimlerde SPSS uygulamaları: Sık kullanılan istatistiksel analizler ve açıklamalı SPSS çözümleri. İdeal Kültür Yayıncılık.
2. Akbulut, B. ve Erdem Nas, G. (2021). Türkçe öğrenen Boşnak konuşurlarının Türkçe ünlü üretimi. Karadeniz Araştırmaları. XVIII/71, 735-762. https://izlik.org/JA45LU96RW
3. Ak Başoğul, D. & Aksu Raffard, C. (2018). Reflective practices in learning Turkish pronunciation as a foreign language. Ana Dili Eğitimi Dergisi, 6(4), 1112-1137. https://doi.org/10.16916/aded.454569
4. Ak Başoğul, D. ve Aksu Raffard, C. (2020). Yabancı dil olarak Türkçe öğretiminde sesletim ve etkileşim odaklı konuşma görevleri. International Journal of Languages’ Education and Teaching, 8(3), 80-99. https://doi.org/10.29228/ijlet.44151
5. Akay, A., Bağlar, A., Uslu, A., Sorgu, E., Bağlar, K. (2024). Yabancı dil olarak Türkçe öğretiminde sesletim eğitimi. Uluslararası Türk Dünyası Araştırmaları Dergisi, 7(3), 201-212. DOI: 10.59182/tudad.1448731
6. Aksan, D. (2001). Türkçenin gücü (7. baskı). Bilgi Yayınevi.
7. Altunkaya, H. (2021). Yurt dışında yabancı dil olarak Türkçe öğretmek: Sorunlar ve çözüm önerileri. Bayburt Eğitim Fakültesi Dergisi, 16(Özel Sayı), 1-33. https://doi.org/10.35675/befdergi.830898
8. Büyüköztürk, Ş. (2025). Sosyal bilimler için veri analizi el kitabı. Pegem Akademi.

9. Candan, A. ve Fidan, D. (2023). Sesletim odaklı konuşma modelinin yabancı dil olarak Türkçe öğrenenlerin sesletim becerilerine etkisi. Mersin Üniversitesi Dil ve Edebiyat Dergisi, MEÜDED, 19(1), 31-60. https://izlik.org/JA26DF55NX
10. Celce-Murcia, M., Brinton, D. and Goodwin, J. (2010). Teaching Pronunciation: A Course Book and Reference Guide. Cambridge University Press, New York.
11. Council of Europe. (2001). Common European Framework of Reference for Languages: Learning, teaching, assessment. Cambridge University Press.
12. Creswell, J. W. ve Plano Clark, V. L. (2018). Designing and conducting mixed method research, 3. Baskı, CA: Sage Publications, Thousand Oaks.
13. Çalışkan, E. (2023). Yabancı dil olarak Türkçe öğrenenlerin sesletim kaygı düzeyleri. Mavi Atlas, 11(2), 476-488. https://doi.org/10.18795/gumusmaviatlas.1367553
14. Derwing, T. M., & Munro, M. J. (2015). Pronunciation Fundamentals: Evidence-Based Perspectives for L2 Teaching and Research (Vol. 42). John Benjamins Publishing Company. https://doi.org/10.1075/lllt.42
15. Er, O., Biçer, N. ve Bozkırlı, K. Ç. (2012). Yabancılara Türkçe öğretiminde karşılaşılan sorunların ilgili alan yazını ışığında değerlendirilmesi. Uluslararası Türkçe Edebiyat Kültür Eğitim (TEKE) Dergisi, 1(2), 51-69. https://doi.org/10.7884/teke.51
16. Ergenç, İ. (2002). Konuşma dili ve Türkçenin söyleyiş sözlüğü. Multilingual.
17. Emiroğlu, S. (2013). Konuşma Eğitimi (ss. 277-291), Yabancılara Türkçe Öğretimi El Kitabı (Editörler: M. Durmuş ve A. Okur). Grafiker Yayınları, Ankara.
18. Gülay, E., & Çelebi, S. (2024). Yabancı dil olarak Türkçe öğretim setlerinin prozodi öğretimi yönünden incelenmesi. Dil Eğitimi ve Araştırmaları Dergisi, 10(2), 243-272. https://doi.org/10.31464/jlere.1482527
19. Güven, E. ve Özmen, C. (2021). Yabancı dil olarak Türkçe öğretiminde ünsüzlerin sesletimine ilişkin bir uygulama. International Journal of Language Academy, 9(1), 211-227. DOI : 10.29228/ijla.48884
20. Greene, J. C., Caracelli, V. J., & Graham, W. F. (1989). Toward a conceptual framework for mixed-method evaluation designs. Educational Evaluation and Policy Analysis, 11(3), 255-274. https://doi.org/10.3102/01623737011003255
21. Işık, P. ve Işık, Ö. F. (2020). Yabancı dil olarak Türkçe öğrenen Çinli öğrencilerde alfabe sorunu: Zhejiang Uluslararası Çalışmalar Üniversitesi örneği. Eskişehir Osmangazi Üniversitesi Türk Dünyası Uygulama ve Araştırma Merkezi (ESTÜDAM) Eğitim Dergisi, 5(1), 1-12. https://izlik.org/JA76XA49TS
22. Johnson, R. B., Onwuegbuzie, A. J., & Turner, L. A. (2007). Toward a definition of mixed methods research. Journal of Mixed Methods Research, 1(2), 112-133. https://doi.org/10.1177/1558689806298224
23. Kara, M. (2010). Gazi Üniversitesi TÖMER öğrencilerinin Türkçe öğrenirken karşılaştıkları sorunlar ve bunların çözümlerine yönelik öneriler. Türk Eğitim Bilimleri Dergisi, 8(3), 661-696. https://izlik.org/JA57TF76RK
24. Karatay, H. ve Tekin, G. (2019a). Konuşma eğitiminin parçalı birimleri: Ses ve sesletim eğitimi. Kesit Akademi Dergisi, 5(19), 27-46. https://izlik.org/JA76BN86UH
25. Karatay, H. ve Tekin, G. (2019b). Konuşma eğitiminin bürün özellikleri ve öğretimi. Kesit Akademi Dergisi, 5(18), 1-28. https://izlik.org/JA82XG95US
26. Patton, M. Q. (2002). Qualitative research & evaluation methods (3rd ed.). Thousand Oaks, CA: Sage Publications.
27. Selen, N. (1976). Konuşma eğitimi. Tiyatro Araştırmaları Dergisi. 7(7), 97-101. https://doi.org/10.1501/TAD_0000000107
28. Sunel, H. (2010). Türkçenin ana dil ve yabancı dil olarak öğretilmesinde telaffuz ve imlanın önemi (ss. 85-90), V. Uluslararası Büyük Türk Dili Kurultayı Bildirileri, Bilkent Üniversitesi Yayınları, Ankara.
29. Şengül, K. (2014). Türkçenin yabancı dil olarak öğretiminde alfabe sorunu. Uluslararası Türkçe Edebiyat Kültür Eğitim Dergisi, 3(1), 325-339. https://doi.org/10.7884/teke.245
30. Tashakkori, A., & Teddlie, C. (2010). SAGE handbook of mixed methods in social & behavioral research. SAGE Publications.
31. Uzdu Yıldız, F. ve Kahhaleh, H. (2022). Yurt dışında Türkçe öğrenen yabancıların konuşma becerisinde karşılaştıkları zorlukların analizi (sistematik derleme). Uluslararası Yabancı Dil Olarak Türkçe Öğretimi Dergisi, 5(2), 76-91. https://izlik.org/JA67YD57GM
32. Uzun, T. & Çelik Uzun, E. (2023). Yabancı dil olarak Türkçe öğretiminde sesletim araştırmaları: Bir metasentez çalışması. Turkish Studies - Language, 17(3), 575-595. DOI: 10.7827/TurkishStudies.64336
33. Yıldırım, A., & Şimşek, H. (2018). Sosyal bilimlerde nitel araştırma yöntemleri (11. Baskı). Ankara: Seçkin Yayıncılık.