Fazıl Say’ın “İstanbul Senfonisi”nde Geleneksel ve Çağdaş Türk Müziği Unsurlarının İncelenmesi

1923 yılı, Cumhuriyet’in ilanından sonra, Atatürk’ün müzik kültürüne getirdiği Batılılaşma politikası sonucunda çağdaş Türk müziğinde ulusal akımlar ortaya çıkmaya başladı. Türkiye’de birinci kuşak bestecileri Cemal Reşit Rey, Hasan Ferit Alnar, Ulvi Cemal Erkin, Ahmed Adnan Saygun ve Necil Kâzım Akses idi. Bu besteciler arasında Ferit Alnar, Doğu ve Batı müzik sentezini yalnızca müzik formlarında ve makamsal yapıda değil, aynı zamanda Türk müziği çalgılarını da senfonik orkestraya dâhil etmekle oluşturdu. F. Alnar’ın 1946 yılında bestelediği ve 1951 yılında seslendirilen Kanun Konçertosundan sonra Çağdaş Türk Müziğinde Türk müziği çalgıları için yazılan eserler sadece 1980’li yıllardan sonra ortaya çıkmaya başladı. Böylece, 40 yıllık bir aradan sonra Münir Nurettin Beken’in “Ud Konçertosu” (1987–1990), “Dino ile Ceren” (orkestra ve Türk çalgılar için süit), “Gerdaniye Türkü” (orkestra ve Türk çalgıları), Oğuzhan Balcı’nın “Solo Enstrümanları İçin Kemençe Konçertinosu” (kemençe ve yaylı sazlar için), Fazıl Say’ın 7 bölümlük  “İstanbul Senfonisi” (6 Şubat 2008), Ney Konçertosu (2012) vs. ortaya çıktı. Bu eserler arasında F. Say’ın “İstanbul Senfonisi” ister makamsal isterse de yapısallığı ile en dikkat çekenlerdendir. Bu çalışmada, Çağdaş Türk Müziğinde Doğu ve Batı sentezini sadece makamsal değil, aynı zamanda Türk müziği çalgılarıyla da ortaya koyan Fazıl Say’ın “İstanbul Senfonisi”nin genel ve makamsal analizi yapılmakta ve bestecinin geleneksel ve çağdaş Türk müziğine olan bakış açısı incelenmektedir.