The Effect of Turkish Language Course Planning Training Designed with Web Tools on Primary School Teachers’ Digital Literacy and Competencies

Öz

The aim of this study is to determine the effect of Turkish course planning training designed with web-based tools on the digital literacy and digital competence of primary school teachers. To this aim, a single-group pre-test post-test quasi-experimental design was used in the application process of the study for data collection, analysis, and interpretation. The research was conducted during the fall semester of the 2023-2024 academic year. The study group consisted of 31 primary school teachers working in the Amasya province, Suluova district. The Digital Literacy Scale and the Digital Competency Scale for Educators were used as data collection instruments in the research. Descriptive statistics, the t-test for dependent samples, and the Wilcoxon signed-rank test were used in the analysis of the research data. The application process lasted a total of seven weeks; the pre-test was administered in the first week, and the post-test was administered in the last week. The experimental process was carried out online by the researcher herself for a total of 10 lessons over five weeks, two days a week. In each course, the Web 2.0 tool was first introduced, then related to the Turkish language course objectives, and finally, the material preparation process was demonstrated through practical application. After each course, the teachers created sample course content and shared it with the researcher. The analyses revealed a significant positive difference in the digital literacy and digital competence of primary school teachers after each course. Based on this result, it can be said that the Turkish language course planning training designed with web tools contributed to the development of primary school teachers' digital literacy and digital competence.

Anahtar Kelimeler

• Digital literacy
• digital competence
• Turkish language course
• Web 2.0 tools

Web Araçlarıyla Tasarlanan Türkçe Dersi Planlama Eğitiminin Sınıf Öğretmenlerinin Dijital Okuryazarlık ve Yeterliklerine Etkisi

Öz

Bu araştırmanın amacı web araçlarını kullanarak tasarlanan Türkçe dersi planlama eğitiminin sınıf öğretmenlerinin dijital okuryazarlıklarına ve dijital yeterliklerine etkisini belirlemektir. Bu amaç doğrultusunda araştırmanın uygulama sürecinde, verilerin toplanması, elde edilen verilerin analizi ve yorumlanmasında nicel araştırma yöntemlerinden tek grup ön test-son test yarı deneysel desen kullanılmıştır. Araştırma 2023-2024 eğitim-öğretim yılı güz döneminde gerçekleştirilmiştir. Araştırmanın çalışma grubu Amasya ili, Suluova ilçesinde sınıf öğretmeni olarak görev yapan 31 sınıf öğretmeninden oluşmaktadır. Araştırmada veri toplama araçları olarak Dijital Okuryazarlık Ölçeği ve Eğitimciler için Dijital Yeterlilik Ölçeği kullanılmıştır. Araştırma verilerinin analizinde betimsel istatistikler, Bağımlı Örneklemler t Testi ve Wilcoxon İşaretli Sıralar Testi kullanılmıştır. Uygulama süreci toplam yedi hafta sürmüş; ilk hafta ön test, son hafta ise son test uygulanmıştır. Deneysel işlem, haftada iki gün olacak şekilde beş hafta boyunca toplam 10 ders şeklinde gerçekleştirilmiş ve çevrim içi olarak araştırmacının kendisi tarafından yürütülmüştür. Her derste önce Web 2.0 aracının tanıtımı yapılmış, sonra Türkçe dersi kazanımıyla ilişkilendirilmiş ve daha sonra materyal hazırlama süreci uygulamalı olarak gösterilmiştir. Ders sonrası öğretmenler örnek ders içerikleri yaparak araştırmacıyla paylaşmışlardır. Yapılan analizler sonucunda sınıf öğretmenlerinin dijital okuryazarlıklarında ve dijital yeterliklerinde uygulama sonrasında olumlu yönde anlamlı bir fark olduğu belirlenmiştir. Bu sonuca dayalı olarak web araçlarıyla tasarlanan Türkçe dersi planlama eğitiminin sınıf öğretmenlerinin dijital okuryazarlıklarının ve dijital yeterliklerinin gelişimine katkı sağladığı söylenebilir.

Anahtar Kelimeler

• dijital okuryazarlık
• dijital yeterlik
• Türkçe dersi
• Web 2.0 araçları

Kaynakça

1. Akçay, A. ve Şahin, A. (2012). Webquest (Web Macerası) öğrenme yönteminin Türkçe dersindeki akademik başarı ve tutuma etkisi. Eğitim Bilimleri Araştırma Dergisi Uluslararası E-Dergi, 2(2), 33-45.
2. Al Khateeb, A. A. M. (2017). Measuring digital competence and ICT literacy: An exploratory study of in-service english language teachers in the context of Saudi Arabia. International Education Studies, 10(12), 38-51.
3. Alkış E. (2022). Türkçe öğretmenlerinin dijital okuryazarlık yeterlik algılarının değerlendirilmesi. [Yayımlanmamış yüksek lisans tezi]. Kütahya Dumlupınar Üniversitesi.
4. Alptekin, Z. (2023). Sınıf öğretmenlerinin ders uygulamalarının dijital yetkinlik açısından incelenmesi. [Yayımlanmamış yüksek lisans tezi]. Niğde Ömer Halisdemir Üniversitesi.
5. Althubyani, A. R. (2024). Digital competence of teachers and the factors affecting their competence level: A nationwide mixed-methods study. Sustainability, 16(7), 2796. https://doi.org/10.3390/su16072796
6. Anisimova, E. (2020). Digital literacy of future preschool teachers. Journal of Social Studies Education Research, 11(1), 230-253.
7. Arı, S. (2025). Hayat bilgisi derslerinde web 2.0 araçlarının kullanımına yönelik karşılaştırmalı bir inceleme. Dokuz Eylül Üniversitesi Buca Eğitim Fakültesi Dergisi (64), 1943-1958. https://doi.org/10.53444/deubefd.1601032
8. Arslan, N. (2025). Sınıf öğretmenlerinin dijital okuryazarlık düzeyleri ile teknolojik pedagojik alan bilgilerinin çeşitli değişkenlere göre incelenmesi. [Yayımlanmamış yüksek lisans tezi]. Necmettin Erbakan Üniversitesi.

9. Aslan-Öztezcan, B. (2024). Dijitalleşme ve eğitim. Z. Özkeçeci (Ed.), Dijitalleşmeyi tartışmak içinde (s. 17-38). Çizgi Yayınevi.
10. Ateş, S. (2023). Öğretmenlerin bilgi güvenliği farkındalık ve dijital okuryazarlık düzeylerinin çeşitli değişkenler açısından incelenmesi. [Yayımlanmamış yüksek lisans tezi]. Atatürk Üniversitesi.
11. Ateşli, A. ve Yıldız, D. (2022). Yabancı dil olarak Türkçe öğretiminde web 2.0 araçlarıyla Bloom taksonomisine uygun etkinlik örnekleri. Uluslararası Yabancı Dil Olarak Türkçe Öğretimi Dergisi, 5(1), 4-25.
12. Aytan, T. ve Başal, A. (2015). Türkçe öğretmen adaylarının web 2.0 araçlarına yönelik algılarının incelenmesi. Turkish Studies, 10(7), 149-166. http://dx.doi.org/10.7827/TurkishStudies.8388
13. Bakaç, E. ve Özen, R. (2017). Öğretmen adaylarının materyal tasarımı öz-yeterlik inanç düzeylerinin teknolojik pedagojik alan yeterlikleri bağlamında incelenmesi. Ahi Evran Üniversitesi Kırşehir Eğitim Fakültesi Dergisi, 18(2), 613-632.
14. Baki, Y. (2022). Web 2.0 araçlarının dijital okuryazarlık becerilerinin ve web pedagojik içerik bilgisinin gelişimine etkisi. Ana Dili Eğitimi Dergisi, 10(3), 671-695. https://doi.org/10.16916/aded.1109642
15. Baki, Y. ve Feyzioğlu, N. (2017). Dijital öykülerin 6. sınıf öğrencilerinin yazmaya yönelik tutumlarına etkisi. Mustafa Kemal Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 14(40), 31-58.
16. Balcı, E. ve Ergün, B. (2025). Web 2.0 araçlarının ilkokul öğrencilerinin yaratıcı yazma becerilerine etkisi. RumeliDE Dil ve Edebiyat Araştırmaları Dergisi, (44), 449-464. https://doi.org/10.5281/zenodo.14843940
17. Başaran, M. ve Kılınçarslan, R. (2021). Uzaktan eğitimle ilkokuma yazma öğretiminde Web 2.0 araçlarıyla tasarlanan oyunların etkililiği. Türkiye Eğitim Dergisi, 6(1), 186-199.
18. Baştürk, R. (2014). Deneme Modelleri. A. Tanrıöğen (Ed.), Bilimsel araştırma yöntemleri içinde (s. 31-53). Anı.
19. Batıbay, E. F. (2019). Web 2.0 uygulamalarının Türkçe dersinde motivasyona ve başarıya etkisi: Kahoot örneği. [Yayımlanmamış yüksek lisans tezi]. Hacettepe Üniversitesi.
20. Bay, Y. ve Bademci, B. (2022). Türkçe öğretiminde web 2.0 araçlarının kullanımına ilişkin sınıf öğretmenlerinin görüşleri. International Primary Education Research Journal, 6(3), 183-193.
21. Bayrakcı, S. (2020). Dijital yetkinlikler bütünü olarak dijital okuryazarlık: Ölçek geliştirme çalışması. [Yayımlanmamış doktora tezi]. Marmara Üniversitesi.
22. Buzkurt, L. (2021). Okul öncesi öğretmenlerinin yaşam boyu öğrenme eğilimleri ile dijital okuryazarlık düzeyleri arasındaki ilişkinin incelenmesi. [Yayımlanmamış yüksek lisans tezi]. Dicle Üniversitesi.
23. Büyüköztürk, Ş., Çokluk, Ö., & Köklü, N. (2020). Sosyal bilimler için istatistik. Pegem Akademi.
24. Canbazoğlu Bilici, S. ve Yamak, H. (2014). Teknolojik pedagojik alan bilgisi temelli bir araştırmada öğretmen adaylarının mikroöğretim hakkındaki görüşleri. Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 1(32), 40-61.
25. Cote, T., & Milliner, B. (2018). A survey of Efl teachers’digital literacy: A report from a Japanese University, Teaching English with Technology, 18(4), 71-89.
26. Çebi, A. ve Reisoğlu, İ. (2019). Öğretmen adaylarının dijital yeterliklerinin geliştirilmesine yönelik bir eğitim etkinliği: BÖTE ve diğer branşlardaki öğretmen adaylarının görüşleri. Eğitim Teknolojisi Kuram ve Uygulama, 9(2), 539-565. https://doi.org/10.17943/etku.562663
27. Çelik, T. (2021). Web 2.0 araçları kullanımı yetkinliği ölçeği geliştirme çalışması. Pamukkale Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 51, 449-478. https://doi.org/10.9779/pauefd.700181
28. Çetin, E. (2021). Digital storytelling in teacher education and its effect on the digital literacy of preservice teachers. Thinking Skills and Creativity, 39, 100760. https://doi.org/10.1016/j.tsc.2020.100760
29. Dashtestani, R., & Hojatpanah, S. (2020). Digital literacy of EFL students in a junior high school in Iran: voices of teachers, students and Ministry Directors. Computer Assisted Language Learning, 35(4), 1-31. http://dx.doi.org/10.1080/09588221.2020.1744664
30. Destebaşı, F. (2016). Yeni okuryazarlıklar: Tanımı, kapsamı ve teorik ilkeleri [New literacies: Definition, scope, and theoretical underpinnings]. Journal of Turkish Studies, 11(3), 895-895. http://dx.doi.org/10.7827/TurkishStudies.9398
31. Dias-Trindade, S., & Moreira, J. A. (2020). Assessment of high school teachers on their digital competences. MAGIS, Revista Internacional de Investigaciónen Educación, 13, 1-21. http://dx.doi.org/10.11144/Javeriana.m13.ahst
32. Elmas, R., & Geban, Ö. (2012). Web 2.0 tools for 21st century teachers. International Online Journal of Educational Sciences, 4(1), 243-254.
33. Epçaçan, C., & Paçalı, İ. (2022). Yüzyıl becerilerinin kazandırılmasında web 2.0’ ın rolü ve önemi. H. A. Kırkkılıç, A. H. Ulaş, O. Sevim & C. Epçaçan (Ed.), Web 2.0 araçları ile Türkçe öğretimi 1-8. sınıflar için uygulama örnekleri içinde (s. 13-19). Ankara: Anı.
34. Erbaş, Y. H. (2021). Covid-19 salgını döneminde eğitim: İlk okuma yazma öğretiminde karşılaşılan sorunlar ve çözüm önerileri. Ana Dili Eğitimi Dergisi, 9(2), 360-380. https://doi.org/10.16916/aded.851724
35. European Commission [EC]. (2006). Recommendation of the European parliament and of the council of 18 december 2006 on key competences for lifelong learning. https://eurlex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=OJ:L:2006:394:0010:0018:en:PDF
36. Ferrari, A. (2012). Digital competence in practice: An analysis of frameworks. Luxembourg: Office of the European Union.
37. Fidan, M. ve Cura-Yeleğen, H. (2022). Öğretmenlerin dijital yeterliklerinin çeşitli değişkenler açısından incelenmesi ve dijital yeterlik gereksinimleri. Ege Eğitim Dergisi, 23(2), 150-170. https://doi.org/10.12984/egeefd.1075367
38. Gallardo, E., Esteve, F., Marqués, L., & Minelli, J. (2015). Digital competence in the knowledge society. MERLOT: Journal of Online Learning and Teaching, 11(1), 1-16.
39. Gaya, G. Ç. ve Özenç, M. (2025). Blogla yazma etkinliklerinin ilkokul 4. sınıf öğrencilerinin yaratıcı yazma becerilerine ve yazma tutumlarına Etkisi. Ana Dili Eğitimi Dergisi, 13(2), 451-470. https://doi.org/10.16916/aded.1562997
40. Genç Ersoy, B. ve Ersoy, M. (2021). Teknoloji destekli Türkçe öğretimi üzerine yayınlanan makalelerin içerik analizi: ULAKBİM-TR Dizin örneği. Ahi Evran Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 7(3), 810-829. https://doi.org/10.31592/aeusbed.977274
41. Gençtürk-Erdem, E., Başar, F. B., Toktay, G. ve Yayğaz, İ. H. (2021). eTwinning projelerinin öğretmenlerin dijital okuryazarlık becerilerine katkısı. International Journal of Social Sciences and Education Research, 7(3), 204-219. https://doi.org/10.24289/ijsser.901129
42. Gilster, P. (1997). Digital literacy. New York: John Wiley & Sons.
43. Gökbulut, B., Keserci, G., & Akyüz, A. (2021). Eğitim fakültesinde görev yapan akademisyen ve öğretmenlerin dijital materyal tasarım yeterlikleri. Journal of Social Sciences and Education, 4(1), 11-24. https://doi.org/10.53047/josse.917536
44. Grosseck, G. (2009). To use or not to use web 2.0 in higher education? Procedia Social and Behavioral Sciences, 1(1), 478-482. https://doi.org/10.1016/j.sbspro.2009.01.087
45. Gücükoğlu, B. ve Türker, F. M. (2015). Yabancı dil olarak web tabanlı Türkçe öğretiminde materyal hazırlama süreci. Electronic Turkish Studies, 10(15).
46. Gümüş, M. M., & Kukul, V. (2023). Examination of digital competences of teachers according to different variables. Journal of Teacher Education and Lifelong Learning, 5(1), 111-129. https://doi.org/10.51535/tell.1231192
47. Güneyli, A. (2007). Etkin öğrenme yaklaşımının anadili eğitiminde okuma ve yazma becerilerini geliştirmeye etkisi, [Yayımlanmamış doktora tezi]. Ankara Üniversitesi.
48. Harris, J., Mishra, P., & Koehler, M. J. (2009). Teachers’ technological pedagogical content knowledge and learning activity types: curriculum-based technology ıntegration reframed. Journal of Research on Technology in Education, 41, 393-416.
49. Hellaç-Aksu, Z. ve Reisoğlu, İ. (2023). Dezavantajlı bölgelerdeki öğretmenlerin eTwinning proje deneyimine göre dijital yeterliklerinin incelenmesi. Uludağ Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 36(1), 51-74. https://doi.org/10.19171/uefad.1149218
50. İnal, E. ve Arslanbaş, F. (2021). Türkçenin yabancı dil olarak uzaktan öğretiminde iletişim odaklı web 2.0 araçları ve uygulama örnekleri. Bayburt Eğitim Fakültesi Dergisi, 16(Özel Sayı), 228-249. https://doi.org/10.35675/befdergi.850781
51. Kalınkol, C ve Anılan, H. (2023). Sınıf öğretmenlerinin dijital okuryazarlık durumlarının incelenmesi. İstanbul Aydın Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 9(2), 203-235.
52. Kamar, P. ve İnce, M. (2023). Türk dili ve edebiyatı öğretiminde web 2.0 araçlarının öğrencilerin derse yönelik tutumlarına ve motivasyonel stratejilerine etkisi. Yükseköğretim ve Bilim Dergisi, 13(2), 263-271. https://doi.org/10.5961/higheredusci.1223623
53. Karaca, A. ve Özenç, E. G. (2025). Dil bilgisi öğretiminde web 2.0 araçlarıyla oluşturulmuş oyunların başarı ve tutuma etkisi. Yaşadıkça Eğitim, 39(2), 473–489. https://doi.org/10.33308/26674874.2025392871
54. Karadeniz, A. ve Akpınar, E. (2015). Web tabanlı eğitimin ilköğretim öğrencilerinin akademik başarıları üzerindeki etkisi. Eğitim ve Bilim, 40 (177), 217-231. https://doi.org/10.15390/EB.2015.2702
55. Karakuş, G. ve Ocak, G. (2019). Öğretmen adaylarının dijital okuryazarlık öz-yeterlilik becerilerinin farklı değişkenler açısından incelenmesi. Afyon Kocatepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 21(1), 129-147. https://doi.org/10.32709/akusosbil.466549
56. Kaya, Z. (2002). Uzaktan Eğitim. Ankara: Pegem Akademi.
57. Kayadelen, N. (2023). Sınıf öğretmenlerinin dijital yeterliliklerinin dijital okuma özyeterliliklerini yordama durumu. [Yayımlanmamış yüksek lisans tezi]. Niğde Ömer Halisdemir Üniversitesi.
58. Kesici-Taş, H. ve Güner, H.E. (2024). Çevrimiçi (web tabanlı) ve yüz yüze derslerde öğrenci performansının karşılaştırmalı analizi. Yönetim ve Eğitim Bilimleri Dergisi, 3(2), 206-218. https://doi.org/10.5281/zenodo.13099888
59. Keskin, A. (2021). Web 2.0 uygulamalarının öğrencilerin Türkçe dersindeki akademik başarılarına ve Türkçe dersine yönelik tutumlarına etkisi. [Yayımlanmamış yüksek lisans tezi]. Düzce Üniversitesi.
60. Keskin, H. ve Küçük, G. (2021). Sınıf öğretmenlerin kendilerine yönelik dijital okuryazarlık düzeylerinin farklı değişkenler açısından incelenmesi. Temel Eğitim Araştırmaları Dergisi, 1(2), 131-147. https://doi.org/10.29228/tead.9 Keskin, İ. ve Yazar, T. (2015). Öğretmenlerin yirmi birinci yüzyıl becerileri ışığında ve yaşam boyu öğrenme bağlamında dijital yeterliliklerinin incelenmesi. International Journal of Human Sciences, 12(2), 1691-1711. http://dx.doi.org/10.14687/ijhs.v12i2.3503
61. Khalid, S., Slaettalío, T., Parveen, M., & Hossain, M. S. (2015). A systematic review and meta-analysis of teachers’ development of digital literacy. Learning International Conference on Innovations in Digital Learning for Inclusion, 1(1), 136-144. http://dx.doi.org/10.13140/RG.2.1.2421.5120
62. Koehler, M. J., & Mishra, P. (2009). What is technological pedagogical content knowledge. Contemporary Issues in Technology and Teacher Education, 9(1), 60-70.
63. Kolcubaşı, A. (2023). Web 2.0 araçlarıyla desteklenen anlama becerisine yönelik etkinliklerin öğrencilerin okuduğunu ve dinlediğini anlama başarısına etkisi. [Yayımlanmamış yüksek lisans tezi]. Kütahya Dumlupınar Üniversitesi.
64. Korkmaz, M. (2020). Sınıf öğretmenlerinin dijital okuryazarlık seviyelerinin belirlenmesi. [Yayımlanmamış yüksek lisans tezi]. Eskişehir Osmangazi Üniversitesi.
65. Kosdak, E. (2022). Sosyal bilgiler öğretmenlerinin dijital okuryazarlık düzeyleri. [Yayımlanmamış yüksek lisans tezi]. Afyon Kocatepe Üniversitesi.
66. Köksal, D. ve Canlı, S. (2024). Öğretmenlerin dijital yeterliliklerinin incelenmesi. Bilim Eğitim Sanat ve Teknoloji Dergisi, 8(1), 1-21.
67. Krumsvik, R. J. (2008). Situated learning and teachers’ digital competence. Education and Information Technologies, 278-290.
68. Kuş, Z., & Mert, H. (2024). Digital competence of educators in Turkey according to European digital competence framework. Journal of Learning and Teaching in Digital Age, 9(1), 102-114. https://doi.org/10.53850/joltida.1301592
69. Lucas, M., Bem-Haja, P., Siddiq, F., Moreira, A., & Redecker, C. (2021). The relation between in-service teachers’ digital competence and personal and contextual factors: What matters most? Computers & Education, 160, 104052. https://doi.org/10.1016/j.compedu.2020.104052
70. Martin, A. (2006). A European framework for dijital literacy. Nordic Journal of Dijital Literacy, 2, 151-161. http://dx.doi.org/10.18261/ISSN1891-943X-2006-02-06
71. Mete, F. ve Batıbay, E., F. (2019). Web 2.0 uygulamalarının Türkçe eğitiminde motivasyona etkisi: Kahoot örneği. Ana Dili Eğitimi Dergisi, 7(4), 1029-1047. https://doi.org/10.16916/aded.616756
72. Millî Eğitim Bakanlığı [MEB]. (2024). Türkiye yüzyılı maarif modeli öğretim programları ortak metni, https://mufredat.meb.gov.tr/
73. Mishra, P., & Koehler, M. (2006). Technological pedagogical content knowledge: A framework for teacher knowledge. Teachers College Record, 108(6), 1017-1054.
74. Ng, W. (2012). Can we teach digital natives digital literacy? Computers & Education, 59(3), 1065-1078. https://doi.org/10.1016/j.compedu.2012.04.016
75. Olpak, T. (2023). Bilim ve sanat merkezlerinde görevli öğretmenlerin dijital yeterliklerinin incelenmesi. [Yayımlanmamış yüksek lisans tezi]. Balıkesir Üniversitesi.
76. Orakova, A., Nametkulova F., Issayeva, G., Mukhambetzhanova, S., Galimzhanova, M., & Rezuanova, G. (2024). The relationships between pedagogical and technological competence and digital literacy level of teachers. Journal of Curriculum Studies Research, 6(1), 1-21. https://doi.org/10.46303/jcsr.2024.2
77. Önal, A. ve Maden, S. (2020). Çevrimiçi iş birlikli öğrenme yönteminin ortaokul öğrencilerinin ikna edici yazma başarı ve kaygılarına etkisi. A. Şahin (Ed.), Dijital ortamlarda Türkçe öğretimi araştırmaları içinde (s. 11-37). Paradigma Akademi.
78. Özalp, E. (2022). Temel eğitim kurumlarında görev yapan öğretmenlerin dijital yeterliklerinin çeşitli değişkenler açısından incelenmesi. [Yayımlanmamış yüksek lisans tezi]. Recep Tayyip Erdoğan Üniversitesi.
79. Özbay, D. (2022). Uzaktan eğitim sürecinde öğretmenlerin dijital yeterlilikleri ile mesleki kaygı düzeyleri arasındaki ilişkinin incelenmesi. [Yayımlanmamış yüksek lisans tezi]. Atatürk Üniversitesi.
80. Özdemir, F. S. (2024). Sınıf öğretmenlerinin uzaktan eğitime yönelik tutumları ve dijital okuryazarlık düzeyleri arasındaki ilişkinin incelenmesi. [Yayımlanmamış yüksek lisans tezi]. Hacettepe Üniversitesi.
81. Özdemir, O. (2017). Türkçe öğretiminde dijital teknolojilerin kullanımı ve bir web uygulaması örneği. Turkish Studies (Elektronik), 12(4), 427-444.
82. Özerbaş, M. A. ve Akın Mart, Ö. (2017). İngilizce öğretmen adaylarının web 2.0 kullanımına ilişkin görüş ve kullanım düzeyleri. Ahi Evran Üniversitesi Kırşehir Eğitim Fakültesi Dergisi, 18(3), 1152-1167.
83. Prensky, M. (2001). Digital natives, digital immigrants. On the Horizon, 9(5), 1-6.
84. Redecker, C. (2017). European framework for the digital competence of educators: DigCompEdu. In Punie, Y. (Ed.), EUR 28775 EN. Luxembourg: Office of the European Union.
85. Reisoğlu, İ., & Çebi, A. (2020). How can the digital competences of pre-service teachers be developed? Examining a case study through the lens of DigComp and DigCompEdu. Computers ve Education, 156, 103940. http://dx.doi.org/10.1016/j.compedu.2020.103940
86. Sarıkaya, B. (2024). Türkçe öğretmenlerinin dijital okuryazarlık düzeylerinin belirlenmesi. Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 21(1), 212-229. https://doi.org/10.33711/yyuefd.1415874
87. Sarıkaya, B. ve Şakiroğlu, Y. (2021). Türkçe öğretmeni adaylarının web tabanlı öğretime yönelik tutumları. Yüzüncü Yıl Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 0(51), 89-108.
88. Schmidt, D. A., Baran, E., Thompson, A. D., Mishra, P., Koehler, M. J., & Shin, T. S. (2009). Technological pedagogical content knowledge (TPACK): The development and validation of an assessment ınstrument for preservice teachers. Journal of Research on Technology in Education, 42(2), 123-149. Selimi, A. ve Üseini, A. (2019). Yenilikçi eğitim ile dijital yetkinlik ve girişimcilik becerilerinin geliştirilmesi–Kuzey Makedonya örneği. In ICEB'19-International Congress of Economics and Business (pp. 11-13).
89. Spiteri, M., & Rundgren, S. N. (2017). Maltese primary teachers’ digital competence: Implications for continuing professiona ldevelopment. European Journal of Teacher Education, 40(4), 521–534. http://dx.doi.org/10.1080/02619768.2017.1342242
90. Toker, T., Akgün, E., Cömert, Z. ve Edip, S. (2021). Eğitimciler için dijital yeterlilik ölçeği: uyarlama, geçerlik ve güvenirlik çalışması. Milli Eğitim Dergisi, 50(230), 301-328. https://doi.org/10.37669/milliegitim.801607
91. Tugaç, E. (2024). Öğretmenlerin öğrenme çevikliğinin yenilikçi iş davranışlarına ve dijital yeterliklerine etkisi. [Yayımlanmamış yüksek lisans tezi]. Atatürk Üniversitesi.
92. Türkben, T. ve Alptekin, E. (2023). Türkçe öğretmenlerinin web 2.0 araçları ile dijital hikâye oluşturma yeterliği. Milli Eğitim Dergisi, 52(238), 909-932. https://doi.org/10.37669/milliegitim.1090534
93. Üstündağ, M. T., Güneş, E., & Bahçivan, E. (2017). Turkish adaptation of digital literacy scale and in-vestigating pre-service science teachers’ digital literacy. Journal of Education and Future, 12, 19-29.
94. Yalap, H. ve Gazioğlu, M. (2023). Türk eğitim sisteminde dijitalleşmeye yönelik uygulamalar. MANAS Sosyal Araştırmalar Dergisi, 12(Özel Sayı), 80-90. https://doi.org/10.33206/mjss.1301070
95. Yaşar-Sağlık, Z. (2022). Web 2.0 araçlarıyla desteklenen kelime öğretiminin kelime bilgisi, okuduğunu anlama ve akıcı okuma becerilerine etkisi. [Yayımlanmamış doktora tezi]. Gazi Üniversitesi.
96. Yaşar-Sağlık, Z. ve Yıldız, M. (2021). Türkiye’de dil öğretiminde Web 2.0 araçlarının kullanımına yönelik yapılan çalışmaların sistematik incelemesi. JRES, 8(2), 418-442. https://doi.org/10.51725/etad.1011687
97. Yazar, İ. (2019). Türkçe öğretiminde ve temel dil becerilerinin kazanımında dijital teknoloji uygulamalarının yeri ve önemi. Uluslararası Sosyal Araştırmalar Dergisi, 12(64), 612-623. http://dx.doi.org/10.17719/jisr.2019.3384
98. Yılmaz, N., Biçer, N. ve Alan, Y. (2022). Yabancı dil olarak Türkçe öğretiminde kullanılan web 2.0 araçlarına yönelik öğretici görüşleri. Avrasya Dil Eğitimi ve Araştırmaları Dergisi, 6(2), 26-44.