Türkiye’deki Büyük İş Örgütlerinde Halkla İlişkiler Uygulayıcılarının Profili
Öz
Günümüzde örgütlerin çevresiyle olan ilişkilerinin kapsamı artık genişlemiş, sosyal ve toplumsal
duyarlılıkları da içeren çoklu paydaş ilişkilerine doğru evrilmiştir. Bu durum, örgütteki diğer
fonksiyonlara göre daha geniş bir paydaş grubu ile etkileşim halinde olan halkla ilişkilerin
sorumluluk alanını genişletirken halkla ilişkiler uygulayıcılarının mesleki statü ve mesleki
gelişimleri ile de ilişkilidir. Nitekim, halkla ilişkiler uygulayıcılarının mevcut profilini ortaya koymak
örgüt içinde halkla ilişkilerin hangi konumda olduğunu açıklamak için de önemli bir adımdır.
Bu araştırmada da Türkiye’deki büyük iş örgütlerindeki halkla ilişkiler uygulayıcılarının profilini
tespit etmek amacıyla İstanbul Sanayi Odası’nın (İSO) Türkiye çapında her yıl gerçekleştirdiği
“Türkiye’nin ilk 500 büyük kuruluşu” araştırmasının verilerine göre halkla ilişkiler departmanı
ya da halkla ilişkiler sorumlusunun bulunduğu firmaların halkla ilişkiler bölüm müdürleri/
yöneticileri/sorumluları ile anket gerçekleştirilmiştir. Araştırmanın sonuçları; Türkiye’deki büyük
iş örgütlerindeki uygulayıcıların mesleki eğitim almış olduklarını, dolayısıyla alanın profesyonel
özellik kazanma sürecinde geliştiğini göstermektedir. Ayrıca, halkla ilişkilerin direk üst yönetime
bağlı olması departmanların özerk olduğunu da ortaya koymaktadır.
Anahtar Kelimeler
Halkla İlişkiler,Halkla İlişkiler Uygulayıcısı,Halkla İlişkiler Mesleği
Kaynakça
- Akım, F. (2009). “Halkla İlişkiler Uygulamacılarının Görev Dağılımlarının Kurumların Stratejik Karar Alma Fonksiyonuna Etkisi ve Metateorik Açıdan Değerlendirilmesi”, Doktora Tezi. İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Halkla İlişkiler ve Tanıtım Anabilim Dalı, İstanbul.
- Baskin, O. ve Aranoff C.; Lattimore Dan. (1997). Public Relations: The Profession And The Practice. Mc Graw Hill.
- Bowen, S. A. (2006). “Autonomy in Communication”, Journal of Communication Management. 10(4): 330-352.
- Broom, G. M. ve Dozier, D. M. (1986). “Advancement for public relations role models”, Public Relations Review. Vol. 12, 37-56.
- Cutlip, S. M.; Center, A. H. ve Broom, G. M. (2000). Effective Public Relations. Upper Saddle River, NJ: Prentice Hall.
- Dozier, D. M. (1992). “The Organizational Roles of Communications and Public Relations Practitioners”, Excellence in Public Relations and Communication Management. Ed. By James E. Grunig, 329-331, Hillsdale, Lawrence Erlbaum Associates: New Jersey.
- Dozier, D.M. (1984). “Program Evaluation and Roles of PR Practitioners”, Public Relations Review. 10(2): 13- 21.
- Dozier, D. M. ve Grunig, L. (1992). “The Organization of The Public Relations Function” Excellence in Public Relations and Communication Management. Ed. By James E. Grunig, 395-415, Hillsdale, Lawrence Erlbaum Associates, New Jersey.
- Dönmez Kesgin, D. (2006). “Halkla İlişkiler Mesleği Profili: Antalya’da 4 ve 5 Yıldızlı Otel İşletmelerindeki Halkla İlişkiler Uygulamacılarına Yönelik Bir Araştırma”, Yüksek Lisans Tezi. Akdeniz Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Halkla İlişkiler Anabilim Dalı, Antalya. Durkheim, E. (2006), Toplumsal İşbölümü. Çev. Ö. Ozankaya. İstanbul: Cem.
- Ehling, W. P.; White, J. ve Grunig, J. E. (1992). “Public Relations and Marketing Practices”, Excellence in Public Relations and Communication Management. Ed. James E. Grunig, 357-394, Hillsdale, Lawrence Erlbaum Associates: New Jersey.