TEKNO-METALAŞAN VE “EMEĞE” DÖNÜŞEN OYUN
Öz
Yaşadığımız çağ, televizyonun yanında sesli ve görüntülü yeniden üretim donanımlarını,
telekomünikasyon ve bilgisayar teknolojilerini, kısaca dijital teknolojileri, dijital
oyunları toplumsal yaşamımıza dâhil etmiştir. Bilgisayar internet gibi ortamları içinde
barındıran dijital teknolojiler, enformasyonu olduğu kadar eğlenceyi, oyunu, kısaca
kültür endüstrisini küresel olarak her yere yaymaktadır. Gerçekten de, XX. yüzyılın
sonunda, kapitalist sistemin genişleyen parçası olarak, iletişim teknolojileri ulusötesileşme
ve küreselleşme olarak nitelendirilen ekonomik ve kurumsal bir dönüşümden
geçmekteydiler. Zaten küreselleşme kavramıyla birlikte duyulan “enformasyon
devrimi”, ve “postmodernizm” gibi terimler bizim gündelik yaşamımızı şekillendiren
medyadaki kablo, uydu, video, bilgisayar oyunları gibi hem teknolojik hem de yeni
TV kanalları, kamusal televizyonculuğun ortadan kalkışı gibi kurumsal değişiklikleri
algılamamıza yarayan ipuçlarıydı. XXI. yüzyıl ise bu yeni teknolojilerin icadı ve gelişimiyle
temellenen yeni bir çağı, tekno-kapitalizm çağını ortaya çıkardı. Teknolojik
yenilik ve buluşların, yaratıcılık ve enformasyonun birincil önemde olduğu günümüz
tekno-kapitalizm çağında tüm serbest zaman etkinlikleri gittikçe metalaşmakta ve ev
merkezli bir duruma gelmekte; enformasyon, bilgi, eğlence içeren oyunu da içine alan
tüm teknolojik ürünler ise değişim değerinin kurallarıyla işlediği birer “tekno-meta”
haline gelmektedir. Kültürlerin ortaya çıkışında en önemli ögelerden biri olan oyunun
günümüzde metalaşarak, dijital ortamlarda “oyun emeği”ne dönüşmesini inceleyen
bu yazı, öncelikle teknolojinin birincil önemde olduğu tekno-kapitalizm çağına ve
tekno-kapitalizm çağında oyunun geçirdiği dönüşümü niteleyen tekno-meta kavramına
değinecektir. Daha sonra, bir tekno-meta olarak oyunun değişen anlamını ve oyun
emeğine dönüşmesini, eleştirel ve kuramsal bir perspektifle tartışacaktır.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- Ang, I. (1996). Living Room Wars: Rethinking Media Audiences for a Postmodern World. London: Routledge Publications.
- Atabek, Ü. (2005). İletişim Teknolojileri ve Yerel Medya İçin Olanaklar. S. Alankuş (Ed.). Yeni İletişim Teknolojileri ve Medya içinde. (s.. 56-90). İstanbul: IPS İletişim Vakfı Yayınları.
- Aydoğan, F. (2000). Medya ve Serbest Zaman. İstanbul: Om Yayınları.
- Bauman, Z. (2006). Küreselleşme. A. Yılmaz. (Çev.). İstanbul: Ayrıntı Yayınları.
- Fuchs, C. (2015). Dijital Emek ve Karl Marx. S. Oğuz & T. E. Kalaycı. (Çev.). İstanbul: Notabene Yayınları.
- Güngör, N. (2016). İletişim - Kuramlar ve Yaklaşımlar. Ankara: Siyasal Kibabevi.
- Huizinga, J. (1995). Homo Ludens. M. A. Kılıçbay. (Çev.). İstanbul: Ayrıntı Yayınları.
- Kellner, D. (1992). Critical Theory, Marxism and Modernity. Mary Land: John Hopkins University Press.
Ayrıntılar
Birincil Dil
Türkçe
Konular
-
Bölüm
Araştırma Makalesi
Yazarlar
Yayımlanma Tarihi
30 Aralık 2018
Gönderilme Tarihi
15 Eylül 2018
Kabul Tarihi
16 Ocak 2019
Yayımlandığı Sayı
Yıl 2018 Sayı: 4