Eğitim Fakültesi Öğrencilerinin Öğretim Üyelerine Yönelik Görüşlerinin İncelenmesi

Öz

Bu araştırmanın amacı, Eğitim Fakültesinde eğitim gören lisans öğrencilerinin bölüm ve sınıf düzeylerine göre öğretim üyelerine yönelik görüşlerini ortaya koymaktır. Bu amaç doğrultusunda öğretmen adaylarının bakış açısıyla öğretim üyelerinin sahip oldukları ve olması beklenen özellikleri incelenmiştir. Bu araştırma, nitel araştırma modeline uygun bir durum çalışmasıdır. Bu araştırmada bütüncül tek durum deseni kullanılmıştır. Araştırmanın çalışma grubunu 2016-2017 eğitim-öğretim yılı içinde Akdeniz Üniversitesi Eğitim Fakültesinde eğitim gören Fen Bilgisi ve İngiliz Dili Eğitimi öğretmenliği 1., 2., 3., ve 4. sınıf lisans öğrencilerinden 53 kişi oluşturmaktadır. Veriler betimsel analiz ve içerik analizi ile analiz edilmiştir. Araştırmanın bulgularına göre her iki öğretmenlik alanında da sınıf düzeyi arttıkça öğrencilerin öğretim üyelerine yönelik beklentilerinin arttığı görülmüştür. Öğretim üyelerinin mesleki özellikleri yönünden öğrencilerin izlenimlerinin olumsuz olduğu bulgusuna ulaşılmıştır. Öğrencilerin, öğretim üyesinin bilgisinden çok onların davranışlarına ve öğretmenlik becerisine odaklanarak öğretim üyelerini rol model aldıkları tespit edilmiştir. Bu araştırmada öğrencilerin, öğretim üyesi kavramına yükledikleri olumsuz anlamların, olumlulardan daha fazla olduğu sonucu ortaya çıkmıştır.

Anahtar Kelimeler

• öğretim üyesi
• öğretim üyesinin öğretmenlik nitelikleri
• eğitim fakültesi

Kaynakça

1. Açıkgöz, Ü. K. (1996). Etkili öğrenme ve öğretme. İzmir: Kanyılmaz Matbaası.
2. Akgöl, H. (1994), Eğitim fakültelerindeki öğretim elemanları ve öğrencilerin ideal bir öğretim elemanının nitelikleri hakkındaki görüşleri ile kendi kurumlarındaki öğretim elemanlarının bu niteliklere uygunluklarının karşılaştırılması (Yayınlanmamış doktora tezi), Dokuz Eylül Üniversitesi, İzmir.
3. Aksu M.,Çivitçi A. & Duy B. (2008). Yükseköğretim öğrencilerinin ders uygulamaları ve öğretim elemanlarının davranışlarına ilişkin görüşleri: İnönü Üniversitesi Eğitim Fakültesi örneği. İnönü Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 9(1), 17-42.
4. Arslantaş, H. İ. (2011). Öğretim elemanlarının öğretim stratejileri-yöntem ve teknikleri, iletişim ve ölçme değerlendirme yeterliklerine yönelik öğrenci görüşleri. Mustafa Kemal Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 8(15), 487 – 506.
5. Azar, A. (2011). Türkiye’deki öğretmen eğitimi üzerine bir söylem: Nitelik mi, nicelik mi. Yükseköğretim ve Bilim Dergisi, 1(1), 36-38.
6. Bakioğlu, A. & Yıldız, A. (2015). PISA bağlamında Finlandiya eğitim sistemi ve öğretmen eğitimi. Ankara: Vize Basın Yayın.
7. Başar, H. (2010). Classrrom management. Ankara: Anı Yayıncılık.
8. Boyer, E.L. (1990). Scholarship reconsidered: Priorities of the Professorate, Princeton, Carnegie Foundation for the Advancement of Teaching. NJ. ERIC- ED326149.

9. Burden, P.R. (2010). Classroom management: Creating a successful K-12 learning community, 4th Edition. United States: John Wiley ve Sons, Inc.
10. Collins, A. B. (2002). Üniversite öğrencileri öğretim elemanlarının başarısını değerlendirebilir mi? İkilemler ve problemler. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Dergisi, 35(1-2), 81-91.
11. E.L. (1990). Scholarship reconsidered: Priorities of the professorate, Princeton, Carnegie Foundation for the Advancement of Teaching, NJ. ERIC- ED326149.
12. Ergün, M., Duman, T., Kıncal, R.Y. & Arıbaş, S. (1999). Properties of ideal faculty. Afyon Kocatepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 3(1), 1–11.
13. Ersin, P. & Bayyurt, Y. (2017). “Odak grup görüşmeleri”, in Seggie, F. N. and Bayyurt, Y. (Ed.). Nitel Araştırma Yöntem, Teknik, Analiz ve Yaklaşımları. Ankara: Anı Yayıncılık.
14. Fenwick, D. T. (1998). Managing space, energy, and self: Junior high teachers' experiences of classroom management. Teaching and Teacher Education, 14(6), 619-631.
15. Işık, A., Çiltaş, A. & Baş, F. (2010). Teacher training and teaching profession. Journal of Graduate School of Social Sciences, 14(1), 53-62.
16. Mahiroğlu, A. (1988). İlköğretim öğretmenlerinin öğretmenlik formasyon programları ile yetiştirilmesinde görev alan öğretim elemanlarının öğretmenlik davranışlarının değerlendirilmesi. Cumhuriyet’in 75. Yılında İlköğretim I. Sempozyumu, Ankara: H.H. Tekışık yay.
17. Maxwell, J. A. (1996). Qualitative Research Design: An Interactive Approach. California: SAGE Publications.
18. Morin, G. (2003). Do essex matter? Gender-related beliefs of male and female junior high school math teachers. Retrieved 14.09.2017 from http://suse-ice.stanford.edu/monographs/Morin.pdf
19. Özçakır Sümen, Ö. & Çağlayan, K. T. (2013). Prospective teachers’ levels of satisfaction with schools of education and their idealized educational settıing. Ondokuz Mayıs Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 32(2), 249-272.
20. Özkan, A. (2005), Makyaj dersi bulunan lisans düzeyindeki eğitim programlarında öğretim elemanlarının değerlendirilmesi (Yüksek Lisans Tezi). Gazi Üniversitesi, Ankara.
21. Patton, Q. M. (1987). How to use qualitative methods in evaluation. London: SagePub.
22. Saylan, N. & Uyangör, N. (1998). Determination of necatibey school of education's teaching staff's professional qualıfıcatıons according to students' opinions. Balıkesir Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 1(2) 35-67.
23. Sümen, Ö. Ö. & Kesten, A. (2014). School of education students’ expectations from their lecturers and their views on whether these are fulfilled. Gaziantep University Journal of Social Sciences, 13(1), 183-199.
24. Şen, H. Ş. & Erişen, Y. (2002). Effective teaching specialities of teacher trainers working at teacher training ınstitutions. G.Ü. Gazi Eğitim Fakültesi Dergisi, 22(1), 99-116.
25. Türk Eğitim Derneği (TED). (2009). Öğretmen yeterlilikleri. Ankara: TED Yayını.
26. UNESCO (1997). Yükseköğretim akademik personelinin durumuna ilişkin tavsiye. Retrieved 14.03.2015 from http://80.251.40.59/politics.ankara.edu.tr/altipar/Yayinlar/Yuksek%20Ogretim%20Tavsiye.pdf
27. Yıldırım, A. & Şimşek, H. (2011). Sosyal bilimlerde nitel araştırma yöntemleri. Ankara: Seçkin yayıncılık.