el-Kâria Sûresinde Kırâat-Anlam İlişkisi
Öz
Kur’an-ı Kerîm yüce ve azamet sahibi bir kitaptır. Bu yüceliği ve azameti dünya durdukça da devam edecektir. Araplar, İslâm dini gelmeden önce fesahat ve belagatte zirveye ulaşmışlardı. O dönemde panayırlar düzenlenir; şairler, fasih ve belagat sahibi kimseler ve edipler bütün hünerlerini ortaya sererler; kimi şiirleriyle, kimi hitabetiyle, kimi nasihatiyle ve kimi de hikmet ve emsalleriyle bu panayırlarda mücadelesini yapardı. Hal böyle iken, fesahatin ve belagatin bütün envaını kapsayan Kur’ân-ı Kerîm gibi bir kitap Allah tarafından vahiy yoluyla ve melek Cebrâil (a.s.) aracılığıyla ümmî (okuma-yazma bilmeyen) olan Hz. Muhammed’e (s.a.v.) tevdi edildi. Hz. Muhammed’e () nazil olan bu yüce kitap, o dönemin fasih ve beliğ Araplara aynı zamanda meydan okudu ve tek bir ayet dahi olsa getirmelerini istedi. Ancak bu hiçbir zaman olmadı ve dünya durdukça da olmayacaktır. Semadan Arza nazil olduğu günden bu yana çeşitli ilimlerle hizmetinde bulunulan Kur’ân-ı Kerîm, gerçekten hizmet edilecek ve bir derya misâli kendisinden istifade edilecek Yüce bir Kitap’tır. Bu şekildeki bir hizmet, samimiyet çerçevesi dahilinde olduğu müddetçe de her iki dünya saadetinin temin edilmesine vesile olacaktır. Bu düşüncelerden yola çıkarak, bir nebze de olsa, Kur’ân ve onunla ilgili ilimlere hizmet ve katkı sağlamak amacıyla, kısa sûrelerden olan el-Kâria sûresinde bulunan kırâat ve anlam ilişkisini bu kısa çalışmada konu edilecektir. Özellikle ayetleri meydana getiren harfler ile anlam ilişkisi üzerinde durulacaktır. Böylece kırâat ve tecvid kurallarını uygulayarak, Kur’ân’ın kelimelerini gerektiği gibi kırâat etmenin, ne kadar etkili ve anlam üzerinde ne katar tesirli olduğuna muttali olunacaktır.
Anahtar Kelimeler
Kur'ân,, Kıraât,, el-Kâria sûresi,, Ayet,, Anlam,
Teşekkür
Çalışmalarınızda başarılar dilerim.
Kaynakça
- Akkâvî, İ. F. (1417/1996). Muʿcemu’l-mufassal fî ʿulûmi’l-belâġa. Thk. Ahmed Şemsüddîn. Dârü’l-Kütübü’l-ʿİlmiyye.
- Âlusî, E. Ş. (ts.). Ruḥu’l-meʿânî. Nşr. Mahmûd Şükrî el-Âlusî el-Bağdâdî. Dârü İhyai’t-Turâsi’l-ʿArabî.
- Dağdeviren, A. (2009). Kur’ân’ın Fonetik İ‘cazı, Sakarya Üniversitesi ilahiyat Fakültesi Dergisi. 20/2, 69-88.
- Dânî, O. (1414/1994). el-Beyân fî ʿaddi âyi’l-Ḳurʾân. Thk. Gānim Kaddürî el-Hamd. Merkezu’l-Mahtutâti ve’t-Turâsî ve’l-Vesâik.
- Eroğlu, A. (1991). Kur’an-ı Kerîm’de Fasıla. Atatürk Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi. 10, 251-291.
- Ferâhidî, H. (1424/2003). Kitabu’l-ʿayn. Thk. Abdulhamîd Hindavî. Dârü’l-Kütübi’l-ʿİlmiyye.
- Ferrâc, M. A. (2019). el-Belâġatu’ ṣ-ṣavtiyye fî baʿżi kıṣâri sûveri’l-Ḳur’ân’il-Kerîm. Dârü’l-Kütübi’l-Mısrıyye.
- Gırnâtî, E. C. A. (1990). el-Burhân fî terfîbi suveri’l-Ḳur’ân. Thk. Muhammed Şabânî. Vuzâretu’l-Evkâf ve’ş-Şü’üni’l-İslâmiyye.
- Hamidullah, M. (2000). Azîz Kur’ân. Trc. Abdülaziz Hatip & Mahmut Kanık. Beyan Yay.
- Hâzin, E. A. (1327/1909). Lübâbü’t-te’vil fî meʿânî’t-tenzîl. Nezâretu’l-Meʿarif.
