Yeniçeri Ocağının Kaldırılması ve Ahıska’da Uygulanması

Osmanlı Devleti’nin, 17 ve 18. yüzyıllarda girmiş olduğu savaşlarda ciddi toprak kayıpları yaşaması, askerî sistemde ıslahat yapılması fikrini gündeme getirdi. Bu düşünce devlet ricalinde süreklilik arz etti. Ancak, birçok defalar yapılmak isteteneler Yeniçeri Ocağının isyanı ile nihayete erdi. Sultan III. Selim dönemindeki girişimlerin acı akıbeti ve Sultan II. Mahmut döneminin başlarında yapılmak istenen düzenlemelerin ocaklıların engeline takılması, Padişah’ı adım adım ocağın kaldırılmasına yönelik faaliyetlerde bulunmaya sevk etti. Nihayetinde, Yunan isyanındaki askerî başarısızlık ve ocaklıların son askerî düzenlemeleri kabul etmiş olmalarına rağmen kazan kaldırmaları (15 Haziran 1826), Osmanlı Devleti’nin önemli kurumlarından biri olan Yeniçeri Ocağı’nın tarih sayfalarına karışmasına sebep oldu. Yeniçeri Ocağının kaldırılması ve ocaklılara ait her şeyin yasaklanması, sadece İstanbul ile sınırlı kalmadı. Padişahın hatt-ı hümayunu ile eyaletlerde de ocağın kaldırılma emrinin uygulanması istendi. Bu emir, Ahıska merkezli Çıldır Eyaletine de gönderildi. Hatt-ı hümayun eyalete ulaştığında, Çıldır valisi, eyaletin ileri gelenlerini ve halkı toplayarak emir tebliğ etti. Alınan tedbirlerden sonra yeniçerilerin subayları çağrılarak, hatt-ı hümayunun gereğinin yapılması istendi. Söz konusu bu vakitlerde Ahıska Kalesinde iki yeniçeri bölüğü ve bu bölüklerde 300 nefer bulunuyordu. Ahıska Kalesindeki yeniçeriler, gelen emre itaat ettiklerini bildirdiler ve kışlalarını teslim ettiler. Kışlalarındaki mutfak kazanları başta olmak üzere devlete ait malzemeler tutanakla kayıt altına alındı. Böylece, çalışmanın konusu olan Çıldır Eyaleti’nde yeniçerisiz döneme sorunsuz bir geçişle oldu.

The Ottoman Empire's significant territorial losses during the wars of the 17th and 18th centuries brought the idea of reforming the military system to the forefront. This idea persisted among state officials, but many attempts at reform ended with the revolt of the Janissary Corps. The tragic outcome of the initiatives taken during the reign of Sultan Selim III and the obstruction of the proposed reforms at the beginning of the reign of Sultan Mahmud II by the Janissaries gradually led the Sultan to take measures to abolish the Janissary Corps. Ultimately, the military failure during the Greek revolt and the Janissaries' rebellion against the latest military reforms, despite their initial acceptance on 15 June 1826, led to the disbandment of the Janissary Corps, one of the most important institutions of the Ottoman Empire, and its consignment to the pages of history. The abolition of the Janissary Corps and the prohibition of everything associated with it were not limited to Istanbul. By imperial decree, the Sultan also ordered the abolition of the Janissary Corps in the provinces. This decree was sent to the Çıldır Province, centered in Ahıska. When the imperial decree reached the province, the governor of Çıldır gathered the local notables and the public to announce it. Following the necessary measures, the officers of the Janissaries were summoned, and the implementation of the imperial decree was demanded. At that time, there were two Janissary divisions stationed in the Ahıska Fortress, consisting of 300 soldiers. The Janissaries in Ahıska Fortress agreed to obey the order and surrendered their barracks. The materials belonging to the state, including the kitchen kettles in their barracks, were officially recorded in an inventory. Thus, the transition to a Janissary-free era in Çıldır Province, the subject of this study, was achieved smoothly.