ANA DİLİ OLARAK TÜRKÇENÎN ÖĞRETİMİ VE SORUNLARI

Yıl 2007, Cilt: 9 Sayı: 2, 177 - 192, 01.08.2007

Celal Demir Mehmet Yapici

Öz

Ana dili olarak “Türkçenin öğretimi”, bir yönü ile bir eğitimbilim alanı, bir yönü ile de Türkçe bilim alanıdır. Bu iki alanın etkili ve etkileşimli bir birlikteliği ile Türkçe öğretiminin anlamlı ve işlevsel bir yapıya kavuşması sağlanabilir.
Bu çalışmada, Türkçe öğretiminin Türkçe bilim alanı ile Eğitimbilim alanındaki kesişme noktası ele alınarak, Türkçe öğretiminin teorik ve uygulamalı sorunları tartışılmaya çalışılmaktadır. Tartışmanın temelini ise, Türkçe öğretiminin Türkçe öğretimine muhatap olan kademe öğrencilerinin bilişsel, duyuşsal ve psiko- motor düzeylerine uygun olarak, nasıl tasarlanabileceği olgusu oluşturmaktadır. Türkçe öğretimi alanında, bilim alanı olarak Türkçe ile eğitimbilimlerinin tam bir sentezinin hâlâ yapılamadığı görülmektedir.

Turkish teaching as a special teaching field is a bidirectional term covers the field of educational science and the science field of the Turkish. Turkish teaching could only be accomplished effectively if an interactive and efficient combination of the two fields provided.
In this study, intersection of the scientific Turkish domain of the Turkish teaching and scientific domain of the educational science is being treated and the theoretical and applicable daily problems of Turkish teaching are discussed. The foundation of the discussion is built upon the fact of how Turkish teaching could be designed in order to meet cognitive, affective and psycho-motor level demands of the Turkish taught students. As a consequence, it could be argued that the synthesis of the Turkish as a scientific domain and the educational science is yet not to be apparent in the field of Turkish teaching.

Anahtar Kelimeler

: Türkçe öğretimi , özel öğretim , ana dili eğitimi. , eğitimbilim ve dil

Kaynakça

• AKSAN, Doğan. (1998), Her Yönüyle Dil Ana Çizgileriyle Dilbilim, TDK Yayınları, Ankara.
• AKSOY, Ömer Asım. (1975), Gelişen ve Özleşen Dilimiz, TDK Yayınları, Ankara, AKYOL, Hayati. (2006), Türkçe Öğretim Yöntemleri, Kök Yayıncılık, Ankara.
• BATUHAN, Hüseyin ve GRÜNBERG, Teo. (1970), Modern Mantık, Millî Eğitim Basımevi, İstanbul.
• CALP, Mehrali. (2005), Özel Öğretim Alanı Olarak Türkçe Öğretimi, Eğitim Kitabevi Yayınları, Konya.
• CEMİLOGLU, Mustafa. (2001), İlköğretim Okullarında Türkçe Öğretimi, Alfa Yayınları., Ankara.
• CHARLES, Carol M. (1999), Öğretmenler İçin Piaget İlkeleri, 2. Baskı, Anı Yayıncılık, Ankara.
• ÇİFÇÎ, Musa. (1998), “Türkçe Öğretiminde Temel İlkeler”, AKÜ Sosyal Bilimler Dergisi, Sayı. 1, ss. 59-71.
• DEMİR, Celal. (2006), “Edebiyat /Türkçe Eğitimi ve Kişisel Kelime Serveti” , Millî Eğitim Dergisi, Kış 2006, Sayı. 169, ss.207-225.
• DEMİREL, Özcan. (2002), Türkçe Öğretimi, Pegem Yayıncılık, Ankara.
• ERTÜRK, Selahattin. (1972), Eğitimde Program Geliştirme, Yelkentepe Yayınları, Ankara.
• GANDER, Mary J. ve GARDİNER, Harry W. (1995), Çocuk ve Ergen Gelişimi, Yayına Hazırlayan: Bekir Onur, İmge Kitapevi, Ankara.
• GÖĞÜŞ, Beşir. (1978), Orta Dereceli Okullarımızda Türkçe ve Yazın Eğitimi, Gül Yayınları. Ankara.
• HİLDEBRAND, Verna (1981), Introduction to Early Childhood Education, Edition 3, Macmillan Publ„ New York.
• İZBUL, Yalçın. (1983), “Konuşma Dilinin Evrencelerine İlişkin Üç Ek Öneri”, Hacettepe Üni. Edebiyat Fakültesi Dergisi, Cumhuriyetin 60. Yılına Armağan (Özel Sayı), ss. 143-149.
• KAVCAR, Cahit ve Oğuzkan, Ferhan. (1995), Türkçe Öğretimi, Engin Yayınevi, Ankara.
• Maarif Vekâleti. (1929), Ortamektep ve Liselerin Türkçe Müfredat Programı, Yeni Gün Matbaası, Ankara.
• OKUTURLAR, Mehmet H. (1966), “Çocuk Dilinin Gelişimi”, Pedagoji Cemiyeti Dergisi, Dil Eğitimi Özel Sayısı, Cilt. 2, Sayı. 8, ss.516-526.
• ÖZDEN, Yüksel. (2002/ Eğitimde Yeni Değerler, Pegem A Yayıncılık, Ankara.
• SEZER, Ayhan. (1993), “İletişim Araçlarının Dil Gelişimine Etkisi” Türkçe Öğretimi ve Sorunları, Yayına Hazırlayan: Ferhan Oğuzkan, ss. 93-121, TED Yayını, Ankara.
• ŞAHİN, Nail. (1975), Dil Psikolojisine Giriş (D.T.C.F., Yüksek Lisans Ders Notları, Çoğaltma) Ankara.
• TEKİN, Halil. (1980), Okullarımızdaki Türkçe Öğretimi, Ankara: Mars Matbaası.
• TOSUNOĞLU, Mesiha. (2000), “Kelime Servetinin Eğitim Öğretimdeki Yeri ve Önemi”, Millî Eğitim Dergisi, Şaşı, 144, ss. 85-92.
• WHiRTER, Jeffries Mc. ve Voltan ACAR, Nilüfer. (1985/ Çocukla İletişim, Özel Yayın, Ankara.
• YAPICI, Mehmet. (2004), “İlköğretim Dilbilgisi Konularının Çocuğun Bilişsel Düzeyine Uygunluğu”, İlköğretim-Online Dergi, 3(2), 26-34, http://ilkogretim- online.org.tr
• YAPICI, Şenay, YAPICI, Mehmet, (2005), Gelişim ve Öğrenme Psikolojisi, Anı Yayıncılık, Ankara.
• YILDIRAN, Güzver. (1983), “Okulöncesi Eğitimde Okul, Anne-Baba ve Çevre Arasındaki İşbirliğinin Sağlanması”, (Ed.), N. Koç), Okulöncesi Eğitim ve Sorunları, ss. 69-88, TED Yayını, Ankara.
• ' Sözünü ettiğimiz proje, Türkçe’den ne ölçüde yararlanıldığını bölgelere ve daha alt kümelere göre belirlemek amacıyla yapılması önerilen kapsamlı bir çalışmadır. Bu proje için “Dili Kullanım Haritası" terimini öneriyoruz.