Dijital Dramaturji Perspektifinden Algoritmik Aile

Bu makalede, dijital teknolojilerin ve algoritmik platformların aile yaşamına etkisi, Erving Goffman’ın dramaturjik sosyoloji teorisi bağlamında incelenmektedir. Dijital çağda aile bireylerinin çevrimiçi platformlarda sosyal performansları, kendilerini idealize edilmiş biçimlerde sergiledikleri yeni sosyal sahneler oluşturmuştur. Aileler, sosyal medyada paylaşımlar yoluyla kamusal bir imaj yaratırken, özel hayatlarındaki gerçek çatışmaları ve gerilimleri dijital sahnenin arkasında gizlemektedirler. Bu süreçte aile, Goffman’ın tanımladığı performans ekipleri gibi davranarak, çevrimiçi izleyiciler için koordineli ve tutarlı bir görüntü sunma çabasındadır. Sosyal medya algoritmaları, ailelerin çevrimiçi performanslarını şekillendiren görünmez yönetmenler olarak çalışmaktadır. Algoritmalar, kullanıcıların haber akışını kişiselleştirerek hangi içeriğin kimlere ulaşacağını belirler ve böylece aile içi iletişimi ve paylaşımları yönlendirir. Bu durum, ailelerin daha fazla beğeni ve etkileşim almak adına algoritma dostu içerikler üretmesine neden olmakta, karmaşık aile dinamiklerini basitleştirilmiş ve idealize edilmiş şekillerde sunmalarına yol açmaktadır. Ayrıca algoritmalar, aile üyelerinin dünyaya ilişkin algılarını kişiselleştirilmiş içeriklerle farklılaştırarak, ortak bir dünya görüşü oluşturma kapasitelerini azaltmakta ve aile içindeki çatışma ve kopuklukları artırmaktadır. Makale, dijital dramaturji perspektifiyle algoritmik aile kavramını geliştirerek, günümüz aile yaşamının algoritmik aracılığını ve performatif doğasını detaylı biçimde analiz etmektedir. Sonuç olarak, ailelerin çevrimiçi varlıklarını yönetirken algoritmik okuryazarlık gibi becerileri geliştirmelerinin önemi vurgulanmaktadır.

This article examines the impact of digital technologies and algorithmic platforms on family life within the context of Erving Goffman’s dramaturgical sociology theory. In the digital age, family members’ social performances on online platforms have created new social stages where they present themselves in idealized forms. While families create a public image through social media posts, they conceal the real conflicts and tensions in their private lives behind the digital stage. In this process, the family behaves like the performance teams defined by Goffman, striving to present a coordinated and consistent image to online audiences. Social media algorithms act as invisible directors shaping families’ online performances. Algorithms personalize users’ news feeds, determining which content reaches whom, thereby directing family communication and sharing. This situation leads families to produce algorithm-friendly content in order to get more likes and interactions, causing them to present complex family dynamics in simplified and idealized forms. Additionally, algorithms differentiate family members’ perceptions of the world through personalized content, reducing their capacity to form a shared worldview and increasing conflict and disconnection within the family. The article develops the concept of algorithmic families from a digital dramaturgy perspective, providing a detailed analysis of the algorithmic mediation and performative nature of contemporary family life. Ultimately, it emphasizes the importance of families developing skills such as algorithmic literacy when managing their online presence.