Kaybedilen Vilayetin Çocukları: Osmanlı-İtalyan Harbi Sonrasında Trablusgarplı Talebelerin Eğitim ve Himaye Süreci (1912–1913)

Trablusgarp Harbi’nin son safhalarında ve savaş sonrasında Bingazi ile Derne havalisinden seçilerek Osmanlı ülkesindeki mekteplere sevk edilen çocuklar, harbin askeri ve diplomatik anlatılarının dışında kalan önemli bir eğitim ve himaye sürecinin öznesidir. Makale, söz konusu talebelerin seçilme ölçütlerini, sevk güzergâhlarını, yerleştirilmeleri düşünülen kurumları ve süreçte ortaya çıkan uyum, denetim ve firar meselelerini ATASE Arşivi Osmanlı-İtalyan Harbi Fonu’ndaki sevk telgrafları, talebe cetvelleri, mektep kabul yazıları, iaşe ve harcırah kayıtları ile firar yazışmalarına dayanarak incelemektedir. Talebe sayıları, kafile hareketleri, kurumlara dağıtım planları, kabul şartları ve takip kayıtları aynı sürecin birbirini tamamlayan aşamaları olarak karşılaştırılmıştır. Belgeler, grubun meşayih ve aşiret çevrelerinden gelen çocuklar, tahsili kesintiye uğrayan öğrenciler, şehit yetimleri, bireysel başvuru sahipleri ve teknik eğitim adaylarından oluşan heterojen bir yapıya sahip olduğunu ortaya koymaktadır. Yaş, Türkçe bilgisi, ibtidai tahsil, kontenjan ve yatılı kapasite yerleştirme kararlarında belirleyici olmuştur. Mekteplerin doluluğu, barınma ve iaşe imkânları ile kurumların farklı kabul şartları, merkezi planların uygulama sırasında yeniden düzenlenmesine yol açmıştır. Talebe sayılarındaki değişkenlik ise sabit bir toplamdan çok, sevk, geçici ikamet, tasnif ve kurumlara kabul sırasında sürekli yeniden şekillenen hareketli bir topluluğa işaret etmektedir. Elde edilen bulgular, Osmanlı bürokrasisinin kaybedilen vilayetin çocuklarını yalnız yardım edilmesi gereken savaş mağdurları olarak değil, eğitim, himaye, mesleki yönlendirme ve sadakat siyaseti içinde değerlendirilen özel bir talebe topluluğu olarak ele aldığını göstermektedir.

Children selected from Benghazi and Derna and transferred to Ottoman schools during the final phase and aftermath of the Italo-Turkish War became the subjects of an education and protection process that has remained largely outside the conflict’s military and diplomatic narratives. The article examines the criteria used in selecting these students, their transfer routes, the institutions considered for their placement, and the problems of adaptation, supervision, and desertion. It draws on transfer telegrams, student registers, school admission correspondence, subsistence and travel allowance records, and desertion documents preserved in the Ottoman-Italian War Collection of the ATASE Archive. Student numbers, convoy movements, institutional distribution plans, admission requirements, and tracking records are compared as interconnected stages of the same process. The documents reveal a heterogeneous group comprising children from sheikh and tribal communities, students whose education had been interrupted, orphans of martyrs, individual applicants, and candidates for technical training. Age, knowledge of Turkish, elementary education, quotas, and boarding capacity were decisive in placement decisions. Overcrowded schools, limited accommodation and subsistence facilities, and differing institutional admission requirements repeatedly forced central plans to be revised in practice. Fluctuating student numbers therefore indicate not a fixed total but a mobile group continually reshaped through transfer, temporary residence, classification, and institutional admission. The findings suggest that the Ottoman bureaucracy regarded the children of the lost province not merely as war victims requiring relief, but as a distinct student community situated within policies of education, protection, vocational orientation, and loyalty.