Kamu Sağlık Teşkilatında Örgütsel Etkililik Üzerine Bir Değerlendirme
Öz
Örgütsel etkililik kavramı, çoğu zaman verimlilik,
etkinlik gibi kavramlar ile eş anlamlı kullanılabilmektedir. Kar hacminin maksimum
seviyeye yükseltilmesi, örgütsel hedeflere en kısa zamanda hızlı ulaşılması,
işgören ve örgüt performanslarının yüksek olması, işgörenlerin ve yönetimin
moral ve motivasyonun güçlü olması, örgütsel faaliyetlerin faydalılığı örgütsel
etkililik kapsamında değerlendirilen konulardır. Benzer şekilde örgütsel
faaliyetlerin işleyişi sırasında mevcut kaynakların ne derece etkin ve verimli
kullanılabildiği konusu da örgütsel etkililik bağlamında değerlendirilmektedir.
Örgütsel etkililik konusu ülkemizde bugüne kadar daha çok özel sektör ekseninde
değerlendirilmiştir. Halbuki kamu sektörü açısından da örgütsel etkililik büyük
önem taşımaktadır. Kamu sektörünün ifa ettiği hizmetlerden toplumun tamamı
yararlanmaktadır. Bu kapsamda kamu hizmetlerinin etkililiği, toplumun tüm
katmanları tarafından hissedilecek ve kamu hizmetlerinden memnuniyet algısının
oluşmasında belirleyici etmenlerden biri olacaktır. Sağlık sektörü gerek
bünyesindeki toplam çalışan sayısı, gerekse hizmetlerinden toplumun tamamının
istifade etmesi nedeniyle kamu sektöründeki ağırlığı ve önemi son derece
büyüktür. Sağlık hizmetlerinin örgütsel etkililiği, kamuoyunda sık sık gündeme
gelmekte ve tartışma konusu olmaktadır. Çalışmada, kamu sağlık teşkilatındaki
örgütsel etkililik konusu teorik bağlamda değerlendirilmekte, kamudaki yaklaşık
20 yıllık uzun bir çalışma deneyimimden yararlanarak tespit edilen bir takım
sorunlara ve çözüm önerilerine yer verilmektedir.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- Ak, M. (2007). Örgütsel Bağlılık ve Görevde Yükselme: Sağlık Sektöründe Çalışanların Görevde Yükselmeye İlişkin Adalet Algılarının Bartın İli Örneğinde İncelenmesi, Bülent Ecevit Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Doktora Tezi. Zonguldak.
- Aldemir, C. (1985). Örgütler ve Yönetimi, İzmir: Bilgehan Basımevi.
- Barling, J. ve Michelle, P. (1993). " Interactional, Formal, and Distributive Justice in the Workplace: an Exploratory Study", The Journal of Psychology, 127(6), ss. 649-656.
- Başaran, İ. E. (1982). Örgütsel Davranışın Yönetimi, Ankara: Sevinç Matbaası.
- Başaran, İ. E. (1992). Yönetimde İnsan İlişkileri (Yönetsel Davranış), Ankara.
- Cameron, K. S., ve Whetten, D. A. (1983). Organizational Effectiveness: a Comparison of Multiple Models, Organizational Effectiveness: One Model or Several, 4-5, Academic Pres, USA.
- Can, H. (1992). Organizasyon ve Yönetim, Ankara: Siyasal Yayınevi.
- Çakar, M. (2010). Örgüt Toplulukları Arasında Meşruiyet Yayılımları: Türkiye’de Özel Ortaöğretim Okulları, 1993 – 2004, Doktora Tezi, Ankara.
- Danış, M. (2006). Sosyal Hayatın Temelinde İletişim Olgusu, İstanbul: İnci Kitabevi.
- Dinçer, Ö. ve Fidan, Y. (1996). İşletme Yönetimine Giriş, 2. Baskı, İstanbul: Beta Yayınları.
