Türkiye’de İletişim Fakültelerinde Lisansüstü Eğitim Düzeyinde Doktora Programları ve Derslerinin İncelenmesi
Öz
Anahtar Kelimeler
Türkiye, iletişim fakültesi, devlet ve vakıf üniversiteleri, doktora dersleri, sosyal bilimler ve lisansüstü eğitim enstitüsü
Kaynakça
- Adam, G. S. (2001). The education of journalists, Journalism, 2(3), 315-339. https://doi.org/10.1177/146488490100200309
- Alemdar, K. (1981). Cumhuriyet döneminde gazetecilik eğitimi konusunda ilk girişimler. İletişim, AİTİA Gazetecilik ve Halkla İlişkiler Yüksek Okulu, (3), 1-7.
- Alemdar, K. ve Erdoğan, İ. (2001). İletişim. Cumhuriyet Döneminde Türkiye’de Bilim Sosyal Dergisi, 1-10.
- Altun, A. (1995). Türkiye'de gazetecilik ve gazeteciler. Ankara: Çağdaş Gazeteciler Derneği Yay.
- Arık, B. M. ve Bayram, F. (2011). İletişim eğitimi ve iletişim akademisyenleri: veriler ışığında genel bir değerlendirme. Akdeniz Üniversitesi İletişim Fakültesi Dergisi, (15), 81-98.
- Atabek, Ü. ve Atabek, G. Ş. (2014). İletişim eğitiminde farklı perspektifler: öğrenciler, akademisyenler ve meslek mensuplarının iletişim eğitimi hakkındaki tutumları. İletişim Kuram ve Araştırma Dergisi, (38), 148-163.
- Bromley, M. (1997). The end of journalism? Changes in workplace practices in the press and broadcasting in the 1990s. M. Bromley ve T. O’Malley (Ed), A journalism reader içinde (ss. 330-350). London: Routledge.
- Dağtaş, E. (2003). Gazetecilik eğitiminde kuram ve uygulama ikilemi: Türkiye’deki iletişim fakülteleri üzerine bir araştırma. İletişim Kuram ve Araştırma Dergisi, (17), 143-200.
- Greenberg, S. (2007). Theory and practice in journalism education. Journal of Media Practice, 8(3), 289-303. doi: https://doi.org/10.1386/jmpr.8.3.289_1
- İnuğur, N. M. (1988). Türk basınında" iz" bırakanlar. İstanbul: Der Yayınevi.