Betonarme yapı elamanları taşıdıkları kesit tesirleri etkisinde enerji tüketirler. Tükettikleri enerjinin plastik deformasyon sonucu olarak çatlak gelişimi meydana gelir. Oluşan çatlaklar yapı elamanlarının yük düzeyine göre kesit çekirdeğine kadar ilerlerler. Elastoplastik durumda olan elemanlar için bu çatlak gelişimi henüz tehlikeli boyuta gelmemiş dolayısı ile hemen kullanım sınır durumundadır (IO). Hasar görmüş yapı elemanları hasarın boyutuna göre güçlendirme yöntemleri ile eski performanslarına yakın seviyeye getirilebilirler. Bu çalışmada eğilme etkisine maruz bırakılmış 8 adet betonarme kiriş üzerinde çeşitli güçlendirme parametrelerinin incelemesi yapılmıştır. Kiriş numuneleri; 2 adet donatısız referans, 2 adet minimum donatı oranı ile oluşturulmuş, 2 adet minimum donatı ile hazırlanıp daha sonra güçlendirilmiş ve son olarak 2 adet güçlendirme donatısı önceden yerleştirilmiş. Güçlendirme yapılan kirişlerde Yüzeye Yakın Montaj (NSM) tekniği kullanılmıştır. Deneysel çalışmaların sonucunda numuneler kendi içerisinde karşılaştırmalı şekilde kıyaslanmıştır. Bu kıyaslama parametreleri eğilme dayanımı, süneklik, elastik ve plastik enerji yutma kapasiteleri ve sehim değerlerini içermektedir. Tüm deney sonuçları incelendiğinde NSM tekniği ile geleneksel çelik donatı kullanılarak yapılan güçlendirme işlemi beklenildiği üzere yük taşıma kapasitesini arttırmıştır. Güçlendirme sebebiyle artan pursantaj oranı numunenin rijitliğini arttırarak deplasman yapabilme kabiliyetini ve sünekliğini düşürmüştür. Ancak elastik enerji tüketim kapasitesinde etkin kesit rijitliğinden kayıp olmadığı için artan pursantaj miktarı elastik enerji tüketim kapasitesini arttırmıştır. Yapı elemanları servis ömrünün çok büyük bir kısmında lineer statik yüklere maruz kaldığından yapılan çalışmada uygulanan NSM tekniği ile donatı ekimi eğilme elemanı performansına olumlu katkılar sağladığı sonucuna varılmıştır.
Reinforced concrete building elements consume energy under the influence of the cross-sectional effects they carry. Crack development occurs as a result of plastic deformation of the energy they consume. The cracks formed progress up to the cross-sectional core according to the load level of the building elements. For elements that are in an elastoplastic state, this crack development has not yet reached a dangerous size, so it is immediately at the limit of use (IO). Damaged building elements can be brought to a level close to their former performance by strengthening methods according to the extent of the damage. In this study, various strengthening parameters were examined on 8 reinforced concrete beams subjected to bending effect. Beam samples; 2 pieces of non-equipped reference, created with 2 pieces of minimum reinforcement ratio, prepared with 2 pieces of minimum reinforcement and then reinforced, and finally 2 pieces of reinforcement reinforcement were pre-placed. The Near-Surface Mounting (NSM) technique was used for the reinforced beams. As a result of the experimental studies, the samples were compared in a comparative manner within themselves. These comparison parameters include bending strength, ductility, elastic and plastic energy absorption capacities and movement values. When all the experimental results were examined, the reinforcement process performed using traditional steel reinforcement with NSM technique increased the load-bearing capacity as expected. The increased pursuit rate due to strengthening increased the rigidity of the sample and reduced its displacement ability and ductility. However, since there is no loss of the effective cross-sectional rigidity in the elastic energy consumption capacity, the increased amount of pursuit has increased the elastic energy consumption capacity. Since the structural elements are exposed to linear static loads for a very large part of their service life, it was concluded that reinforcement October provides positive contributions to bending element performance with the NSM technique applied in the study.
| Birincil Dil | Türkçe |
|---|---|
| Konular | Betonarme Yapılar, Yapı Malzemeleri, Yapı Mühendisliği |
| Bölüm | Araştırma Makalesi |
| Yazarlar | |
| Gönderilme Tarihi | 2 Ocak 2025 |
| Kabul Tarihi | 12 Temmuz 2025 |
| Yayımlanma Tarihi | 31 Aralık 2025 |
| Yayımlandığı Sayı | Yıl 2025 Cilt: 7 Sayı: 3 |