Determining the Relationship Between the Nutrition Knowledge Level and Food Preference of Hotel Employees

Öz

Objective: The purpose of this study is to determine the relationship between the nutritional knowledge level and healthy food preferences of employees working at a 5-star hotel in Istanbul. Method: Data were collected by applying a survey to 325 hotel staff who volunteered to participate in the study via face-to-face interviews. The survey form includes demographic information, nutritional habits, height and body weight values, Nutrition Knowledge Level for Adults scale and 24-hour retrospective food consumption record. Results: The average basic nutritional knowledge score of the individuals was found to be 37.5±6.65, and the average food preference score was found to be 11.9±4.70. As a result of the analysis, it was observed that there was a positive and statistically significant correlation between basic nutritional knowledge and food preference scores (r=0.304, p<0.001). Conclusion: It was concluded that as the basic nutritional knowledge level of the participants increased, they tended to make healthier food preferences.

Anahtar Kelimeler

• Nutrition
• Nutrition Knowledge
• Food Preference

Otel Çalışanlarının Beslenme Bilgi Düzeyi ile Besin Tercihi Arasındaki İlişkinin Belirlenmesi

Öz

Amaç: Bu araştırmanın amacı İstanbul’da 5 yıldızlı bir otelde çalışanların beslenme bilgi düzeyi ile sağlıklı besin tercihi arasındaki ilişkiyi belirlemektir. Yöntem: Araştırmaya katılmaya gönüllü 325 otel personeline yüz yüze görüşme yöntemi ile anket uygulanarak veriler toplanmıştır. Anket formunda demografik bilgiler, beslenme alışkanlıkları, boy uzunluğu ve vücut ağırlığı değerleri, Yetişkinler İçin Beslenme Bilgi Düzeyi ölçeği ve 24 saatlik geriye dönük besin tüketim kaydı yer almaktadır. Bulgular: Bireylerin temel beslenme bilgi puan ortalaması 37,5±6,65, besin tercihi puan ortalaması11,9±4,70 olarak bulunmuştur. Analiz sonucunda, temel beslenme bilgisi ile besin tercihi puanları arasında pozitif yönde ve istatistiksel olarak anlamlı bir korelasyon olduğu görülmüştür (r=0,304, p<0,001). Sonuç: Katılımcıların temel beslenme bilgi düzeyi arttıkça, besin tercihlerini daha sağlıklı yönde yapma eğiliminde oldukları sonucuna ulaşılmıştır.

Anahtar Kelimeler

• Beslenme
• Beslenme Bilgisi
• Besin Tercihi

Kaynakça

1. 1. Baysal, A. (2012). Beslenme. (17. Baskı). Ankara: Hatipoğlu Yayınevi.
2. 2. Erçim, R.E., & Pekcan, G. (2019). Genç yetişkinlerin beslenme durumunun sağlıklı yeme indeksi-2005 ile değerlendirilmesi. Beslenme ve Diyet Dergisi, 42(2), 91-98.
3. 3. Şafak, M., Bekar, Z., Başkurt, F., & Başkurt, Z. (2020). Fizyoterapi öğrencilerinin beslenme bilgi, alışkanlık ve davranışları ile ilişkili faktörler. Medical Sciences, 15(4), 111-122.
4. 4. Devine, C. M. (2005). A life course perspective: understanding food choices in time, social location, and history. Journal Of Nutrition Education And Behavior, 37(3), 121–128.
5. 5. Akıncı, B., Zenginler, Y., Kara Kaya, B., Kurt, A., & Yeldan, İ. (2018). Beyaz yakalı çalışanlarda işe bağlı boyun, sırt ve omuz bölgelerine ait kas iskelet sistemi rahatsızlıklarının ve işe devamsızlığa etki eden faktörlerin incelenmesi. Sakarya Tıp Dergisi, 4(4), 712-719.
6. 6. Geboers, L., Djojosoeparto, S. K., Rongen, F. C., & Poelman, M. P. (2025). The role of the workplace food environment in eating behaviours of employees at small and medium-sized enterprises: a qualitative study in the Netherlands. BMC Public Health, 25(1), 1107.
7. 7. Beyhan, Y. (2018). Toplu beslenme sistemlerinin yönetim ve organizasyonu. Ankara: Ankara Nobel Tıp Yayınları.
8. 8. Sezgin, A. C., & Özkaya, F. D. (2014). Toplu beslenme sistemlerine genel bir bakış. Akademik Gıda, 12(1), 124-128.

9. 9. Bilir, N. (2016). İş sağlığı ve güvenliği. Ankara: Güneş Tıp Kitabevleri.
10. 10. Çekal, Y. D. D. N. (2008). Vardiyalı çalışan kadın işçilerin beslenme alışkanlıkları üzerine bir araştırma. Sosyal Politika Çalışmaları Dergisi, 14(14), 83-96.
11. 11. Mazurek-Kusiak, A. K., Soroka, A., & Godlewska, A. (2024). Nutritional education in polish companies: employee needs and the role of employers in health promotion. Nutrients, 16(19), 3376.
12. 12. Üner, M. H., & Yılmaz, İ. (2020). İşçi beslenmesi, iş kazaları ve üretkenlik ilişkisinin incelenmesi. Haliç Üniversitesi Sağlık Bilimleri Dergisi, 3(3),169-179.
13. 13. Cancelliere, C., Cassidy, J. D., Ammendolia, C., & Côté, P. (2011). Are workplace health promotion programs effective at improving presenteeism in workers? A systematic review and best evidence synthesis of the literature. BMC Public Health, 11(1), 395.
14. 14. Lahiri, S., & Faghri, P. D. (2012). Cost-effectiveness of a workplace-based incentivized weight loss program. Journal of Occupational And Environmental Medicine, 54(3), 371–377.
15. 15. Baicker, K., Cutler, D., & Song, Z. (2010). Workplace wellness programs can generate savings. Health Affairs (Project Hope), 29(2), 304–311.
16. 16. Haklı, G., Uçar, A., Özdoğan, Y., Yılmaz, M., Özçelik, A., Sürücüoğlu, M. ve ark. (2016). Nutritional knowledge and behaviour of adults: their relations with sociodemographic factors. Pak J. Nutr 15(6), 532-9.
17. 17. Sakar, E., & Açkurt, F. (2019). İlköğretim okullarında görevli öğretmenlerin beslenme alışkanlıkları ve beslenme bilgi düzeyleri. Sağlık ve Yaşam Bilimleri Dergisi, 1(1), 30-36.
18. 18. World Health Organization (2025). Body mass index (BMI). https://www.who.int/data/gho/data/themes/topics/topic-details/GHO/body-mass-index. (Erişim Tarihi:14 Ocak 2025).
19. 19. Batmaz, H. (2018). Yetişkinler için beslenme bilgi düzeyi ölçeği geliştirilmesi ve geçerlik-güvenirlik çalışması. (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Marmara Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü, İSTANBUL.
20. 20. Beslenme Bilgi Sistemi (BEBİS) Versiyon 8. Ebispro for Windows, Stuttgart, Germany; Turkish version BeBiS, Versiyon 8; Data bases 2010. Bundeslebenmittelschlüssel (BLS), 11.3 and other sources. Available from: http://www.bebis.com.tr
21. 21. Türkiye Beslenme Rehberi (TÜBER). T.C. Sağlık Bakanlığı Türkiye Halk Sağlığı Kurumu 2015. T.C. Sağlık Bakanlığı Yayın No: 1031. Ankara, 2022.
22. 22. Aydınlı, F. (2023). 4 ve 5 yıldızlı otel işletmelerinde besin ve içecek departmanlarında iş gören servis personelinin gıda güvenliği düzeyleri: Ankara ili örneği. (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, KONYA.
23. 23. Gün, S., & Kendirci, P. (2021). Tokat’ta bulunan 3 ve 4 yıldızlı otellerde çalışan mutfak personelinin gıda güvenliği ve hijyen bilgi düzeylerinin incelenmesi. Journal of Agriculture Faculty of Ege University, 58(3), 335-346.
24. 24. Hacıoğlu, N., & Girgin, G. K. (2008). HACCP sisteminin otellerin mutfak çalışanları tarafından değerlendirilmesi: 5 yıldızlı otel işletmelerinde bir araştırma. Dokuz Eylül Üniversitesi İşletme Fakültesi Dergisi, 9(2), 281-301.
25. 25. Eren, R., Nebioğlu, O., & Şık, A. (2017). Otel işletmeleri mutfak çalışanlarının gıda güvenliği konusunda bilgi düzeyleri: Alanya örneği. Disiplinlerarası Akademik Turizm Dergisi, 2(1), 47-64.
26. 26. Durali, Ö. (2019). Yetişkin kadın bireylerde beslenme bilgi düzeyinin ve beslenme durumunun saptanması. (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Trakya Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü, EDİRNE.
27. 27. Yücel, B. (2015). Sağlık çalışanlarının beslenme alışkanlıkları ve beslenme bilgi düzeylerinin incelenmesi. (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Başkent Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü, ANKARA.
28. 28. Persil Özkan, Ö., Büyükünal, S. K., Yiğit, Z., İnci, Y., Şakar, F. Ş., & Özçelik Ersü, D. (2019). Kardiyovasküler hastalık tanısı almış hastaların sağlıklı yaşam biçimi davranışlarının değerlendirilmesi. Mersin Üniversitesi Sağlık Bilimleri Dergisi, 12(1), 22-31.
29. 29. Can, M. ve Akgün, M. (2024). İlköğretim kademesinde çocuğu olan büyümenin beslenme bilgi düzeyinin demografik özelliklere göre incelenmesi: Aksaray örneği. İletişim ve Toplum Araştırmaları Dergisi, 4(1), 182-195.
30. 30. Aygen, F. G. (2012). Tüketicilerin besin etiketi incelenmesi konusundaki tutum ve davranışları. İşletme Araştırmaları Dergisi, 4(3), 28-54.
31. 31. Navruz, S. (2015). Vardiyalı çalışan sağlık personelinde metabolik sendrom sıklığının değerlendirilmesi üzerine bir araştırma. (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Gazi Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü, ANKARA.
32. 32. Dikmen, D., Karaca, K. E., & İnce Palamutoğlu, M. (2022). İşçilerde vardiyalı çalışma düzeninin besin tüketimi, vücut kompozisyonu ve ekonomi üzerine etkisi. Ege Stratejik Araştırmalar Dergisi, 13(1), 15-25.
33. 33. Akduman, B. E. (2021). Bir konserve gıda üretimi yapan fabrikada vardiya usulü çalışan işçilerin beslenme alışkanlıklarının uyku kalitesi ile ilişkisi. (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). T.C. Haliç Üniversitesi Lisansüstü Eğitim Enstitüsü, İSTANBUL.
34. 34. Bozkır, Ç., Kartal, T., & Ak Arslan, E. (2024). Vardiyalı çalışma sistemi ve beslenme alışkanlıkları: Tekirdağ t tipi kapalı ceza infaz kurumunda çalışanlar üzerinde bir değerlendirme. Çukurova Tarım ve Gıda Bilimleri Dergisi, 39(1), 241-253.
35. 35. Heath, G., Dorrian, J., & Coates, A. (2019). Associations between shift type, sleep, mood, and diet in a group of shift working nurses. Scandinavian Journal of Work, Environment & Health, 45(4), 402-412.
36. 36. Boivin, D. B., Boudreau, P., & Kosmadopoulos, A. (2022). Disturbance of the circadian system in shift work and its health impact. Journal of Biological Rhythms, 37(1), 3–28.
37. 37. Müftüoğlu, S., & Parlakyiğit, A. (2020). Vardiyalı çalışan işçilerin fiziksel aktivite, duygudurumu ve beslenme alışkanlıkları arasındaki ilişkinin belirlenmesi. Türkiye Klinikleri Journal of Health Sciences, 5(1), 10-21.
38. 38. Özçelik, A. Ö. (2000). Sağlık personelinin beslenme alışkanlıkları üzerinde bir araştırma. Gıda, 25(2), 93-99.
39. 39. Karavelioğlu, B. (2021). Farklı meslek gruplarının fiziksel aktivite ve beslenme durumlarının incelenmesi: diyet kalite indeksi, sağlıklı yeme indeksi ve beslenme kısıtlamalarına uyum. (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Yakın Doğu Üniversitesi Lisansüstü Eğitim Enstitüsü, KUZEY KIBRIS TÜRK CUMHURİYETİ.
40. 40. Bilici, S. (2006). Farklı iş kollarında çalışan yer altı maden işçilerinin enerji harcamaları ve beslenme durumlarının saptanması. (Yayımlanmamış Doktora Tezi). Hacettepe Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü, ANKARA.
41. 41. Gregoire, M. B., Sames, K., Dowling, R. A., & Lafferty, L. J. (2005). Are registered dietitians adequately prepared to be hospital foodservice directors? Journal of American Dietetic Association, 105(8), 1215–1221.
42. 42. Gürbüz, M., & Karademir, E. (2025). Toplu beslenme hizmetinde diyetisyen faktörü: menü kalitesi üzerine pilot bir çalışma. Niğde Tıp Dergisi, 3, 99-111.
43. 43. Yona, O., Goldsmith, R., & Endevelt, R. (2020). Improved meals service and reduced food waste and costs in medical institutions resulting from employment of a food service dietitian - a case study. Israel Journal of Health
44. Policy Research, 9(1), 5.
45. 44. Ülker, H. (2021). Pamukkale üniversitesi öğrencilerinin beslenme bilgi düzeylerinin değerlendirilmesi. (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Pamukkale Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü, DENİZLİ.
46. 45. Erten, M. (2006). Adıyaman ilinde eğitim gören üniversite öğrencilerinin beslenme bilgilerinin ve alışkanlıklarının araştırılması. (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Gazi Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, ANKARA.