FİZYOTERAPİSTLERDE MOBBİNG MARUZİYETİ VE İŞ ÜRETKENLİĞİNİN İNCELENMESİ
Öz
Amaç: Bu çalışmanın amacı fizyoterapistlerin mobbing maruziyeti ile iş üretkenliklerinin belirlenmesi ve arasındaki ilişkinin incelenmesidir. Materyal ve Metot: Türkiye’deki fizyoterapistlerin mobbing maruziyetleri ve iş üretkenliklerinin belirlenmesi için sırasıyla ‘Leymann’ın Psikolojik Terör Envanteri’(LPTE) ve ‘Endicott İşte Üretkenlik Ölçeği’(EİÜÖ) kullanılmıştır. Katılımcıların demografik bilgilerinin sorgulandığı bir bölüme ek LPTE ve EİÜO’yü içeren form, fizyoterapistlerin kullandığı sosyal medya kanalları ve e-posta gruplarına gönderilmiştir.
Bulgular: Formu toplam 307 fizyoterapist cevaplamış, 14 katılımcının formu eksik veriler nedeni ile çıkartılmış ve 293 katılımcının verileri analiz edilmiştir. Çalışmada yer alan katılımcıların ortalama %65,2’si mobbinge maruz kaldığını beyan etmiştir. İşveren/amirin (n=139) %72,8 ile en yaygın mobbing kaynağı olduğu tespit edilmiştir. Kadınların erkeklerden daha fazla mobbinge maruz kaldığı belirlenmiştir (p<0,05). İş üretkenliği açısından cinsiyetler arasında farklılık yoktur (p>0,05). LPTE ve EİÜO skorları arasında pozitif yönde, anlamlı yüksek ilişki tespit edilmiştir(p=0,000, rho= 0.681).
Sonuç: Bu çalışmanın sonucunda Türkiye’de çalışan fizyoterapistlerin kadınlarda daha fazla olmak üzere yüksek oranda mobbinge maruz kaldığı belirlenmiştir. En çok işveren/amirler tarafından uygulanan mobbingin iş üretkenliğini olumsuz yönde etkilediği görülmüştür. Mobbing maruziyetinin azaltılarak iş üretkenliğinin arttırılması, fizyoterapinin hızlı ve etkin bir şekilde gerçekleştirilmesini sağlayarak, hasta memnuniyeti ve tedavi çıktılarını iyileştirebilir.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- 1. Leymann H. Mobbing and Psychological Terror at Workplaces. Violence Vict. 1990;5(2):119–26.
- 2. Polat O, Pakiş I. Mobbing: İşyerinde Psikolojik Taciz. Acıbadem Üniversitesi Sağlık Bilim Derg. 2012;3(4):211–7.
- 3. Khoo SB. Academic mobbing: Hidden health hazard at workplace. Vol. 5, Malaysian Family Physician. 2010. p. 61–7.
- 4. Ayranci U, Yenilmez C, Balci Y, Kaptanoglu C. Identification of violence in Turkish health care settings. J Interpers Violence. 2006;21(2):276–96.
- 5. Ng K, Yeung J, Cheung I, Chung A, White P. Workplace violence-A Survey of diagnostic radiographers working in public hospitals in Hong Kong. J Occup Health. 2009;51(4):355–63.
- 6. Picakciefe M, Turgut A, Igneci E, Cayli F, Deveci A. Relationship Between Socio-Demographic Features, Work-Related Conditions, and Level of Anxiety Among Turkish Primary Health Care Workers. Workplace Health Saf. 2015;63(11):502–11.
- 7. Kehribar A, Karabela ŞN, Kart Yaşar K, Okur A, Derya M, Özgür C, et al. Çalışma Hayatında Mobbing: Nedenleri, Bileşenleri ve Ülkemizdeki Hukuki Durumu. Bakırköy Tıp Derg. 2017;13:1–9.
- 8. T.C. Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı. İşyerlerinde Psikoljik Taciz (Mobbing) Rehberi [Internet]. 2014 [cited 2017 May 23]. Available from: https://www.csgb.gov.tr/media/2053/mobbing_ 2014.pdf
Ayrıntılar
Birincil Dil
Türkçe
Konular
-
Bölüm
Araştırma Makalesi
Yazarlar
Betül Taşpınar
Bu kişi benim
Türkiye
İsmail Okur
0000-0002-5019-7185
Türkiye
Gamze Kurt
Türkiye
Ferruh Taşpınar
Bu kişi benim
Türkiye
Yayımlanma Tarihi
14 Ağustos 2017
Gönderilme Tarihi
14 Ağustos 2017
Kabul Tarihi
10 Ağustos 2017
Yayımlandığı Sayı
Yıl 2017 Cilt: 1 Sayı: 1
