Yabancı Dil Olarak Türkçe Öğretiminde Yanlış ve Gereksiz Kullanımlar Üzerine Bir İnceleme

This study examines the linguistic errors made by Egyptian students whose native language is Arabic in their written expression while learning Turkish as a foreign language. The errors are classified under two main headings based on both interlingual (native language-related) and intralingual (target language-related) causes. The research was conducted based on data obtained from the pre-test and post-test texts of 12 students studying at the Department of Turkish Language and Literature at Al-Azhar University. The findings show that participants made unnecessary repetitions and used words incorrectly in terms of meaning or structure when using meaningful morphological units such as nouns, pronouns, adjectives, adverbs, and verbs. The transfer of syntactic and discursive habits from the participants' native languages to Turkish results in unnecessary repetitions and the use of words out of context. In addition, insufficient understanding of the functions of suffixes in Turkish and limited vocabulary increase incorrect derivations and misinterpretations. The persistence of similar errors in the pre-test and post-test indicates that these problems are permanent difficulties integrated into the learning process. The findings of the study show that traditional approaches that focus solely on grammatical knowledge are insufficient in the teaching of Turkish as a foreign language. The widespread adoption of error analysis-based teaching strategies, the development of materials tailored to student needs, and the establishment of effective feedback processes are of great importance.

Bu çalışma, ana dili Arapça olan Mısırlı öğrencilerin Türkçeyi yabancı dil olarak öğrenme sürecinde yazılı anlatımda yaptıkları dilsel hataları incelemektedir. Hatalar, hem anadil kaynaklı (interlingual) hem de hedef dil içi gelişimsel (intralingual) nedenlere dayalı olarak iki ana başlık altında sınıflandırılmıştır. Araştırma, El-Ezher Üniversitesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü'nde öğrenim gören 12 öğrencinin ön test ve son test metinlerinden elde edilen veriler doğrultusunda yürütülmüştür. Bulgular, katılımcıların ad, zamir, sıfat, belirteç ve fiil gibi anlamlı biçimbirimleri kullanırken hem gereksiz tekrarlar yaptıklarını hem de anlam veya yapı bakımından yanlış kullanımlarda bulunduklarını göstermektedir. Katılımcıların ana dillerinde var olan sözdizimsel ve söylemsel alışkanlıkların Türkçeye aktarılması, özellikle gereksiz tekrarlar ve bağlam dışı sözcük kullanımları ile sonuçlanmaktadır. Bunun yanı sıra, Türkçedeki eklerin işlevlerinin yeterince anlaşılamaması ve sınırlı kelime bilgisi, hatalı türetme ve yanlış anlamlandırmaları artırmaktadır. Ön test ve son testlerde benzer hataların sürmesi, bu sorunların öğrenme süreciyle bütünleşmiş kalıcı zorluklara işaret ettiğini ortaya koymaktadır. Çalışmanın bulguları, Türkçenin yabancı dil olarak öğretiminde sadece dilbilgisel bilgiye odaklanan geleneksel yaklaşımların yetersiz kaldığını göstermektedir. Hata çözümlemesine dayalı öğretim stratejilerinin yaygınlaştırılması, öğrenci ihtiyaçlarına uygun materyal geliştirilmesi ve etkili geri bildirim süreçlerinin oluşturulması açısından önem arz etmektedir.