Askeri Dönüşüm Çağında Muharip Bir Kuvvet Olarak Cebeci Ocağı

The primary focus of classical Ottoman military history research has been on battles and combatant classes such as the Janissaries, Timariot cavalry, and Levends. However, the auxiliary units, which were an essential part of the army, played a crucial role in the successful execution of campaigns. Among these units, the Cebeci Corps was responsible for meeting the central Ottoman forces' needs for armor, weapon maintenance and repair, fortifications, and transportation. However, with the changing nature of warfare from the last quarter of the 16th century onwards, the role of the Cebeci Corps also began to change. As long wars began to replace seasonal campaigns, and the Acemi Corps struggled to meet the demand for combat soldiers, alternative solutions were sought. One of the primary responses was to deploy various existing classes to the battlefield. This study aims to explore how the Cebecis, while continuing their original duties, transformed into a combat force in response to the needs that emerged during the process starting with the Ottoman-Venetian War.

Klasik çağ Osmanlı askeri tarih araştırmalarındaki temel odak noktası muharebeler ve yeniçeri, tımarlı sipahi, leventler gibi muharip sınıflar olmuştur. Ancak ordunun önemli bir parçasını oluşturan geri hizmet birlikleri seferlerin başarıyla gerçekleştirilmesinde mühim bir rol üstlenmekteydi. Bu birliklerin başında gelen Cebeci Ocağı Osmanlı merkezi kuvvetlerinin zırh ihtiyacı, silah bakım-onarımı, istihkam, nakliye gibi ihtiyacını karşılamaktaydı. Ancak XVI. yüzyılın son çeyreğinden itibaren değişen savaşın doğasıyla birlikte Cebeci Ocağı’nın üstlendiği rol de değişmeye başladı. Mevsimlik seferlerin yerine uzun savaşların görülmeye başlamasıyla ortaya çıkan muharip asker ihtiyacının karşılamakta zorlanan Acemi Ocağı yerine alternatif çözümler üretildi. Bunların başında da mevcut farklı sınıfları savaş meydanına sürmek gelmekteydi. Bu çalışmada Osmanlı-1570-1573 Venedik Savaşı’yla başlayan süreçte cebecilerin aslî görevlerine devam etmekle birlikte ihtiyaçlar çerçevesinde nasıl muharip bir kuvvete dönüştükleri ruus mevacib defterleri gibi dönemin arşiv kaynakları ve kroniklerdeki bilgiler çerçevesinde ortaya konmaya çalışılacaktır.