KLASİK DÖNEM YUNAN HEYKELTIRAŞLIĞINDA KEDER VE YAS

Yunan Klasik dönemi genel hatlarıyla MÖ. 5. ve 4. yüzyılları kapsamaktadır. Bu dönemin heykelleri, stelleri ya da mimariye bağlı kabartmaları konu ve ikonografi açısından döneminin ötesine geçen bir yapı sergilemiştir. Arkaik dönemin hantallığı ve hareketsizliği yerini daha gerçekçi, zarif ve hareketli heykellere bırakmıştır. Heykeltıraşlık sanatında kontrapost gibi önemli yenilikler ortaya çıkmıştır. Eserlerdeki önemli bir diğer yenilik ise ilk defa mimik ve jestlerle bir bütünlük oluşturularak heykel ya da kabartmalarda duyguların yansıtılması olmuştur. Mutlu, endişeli, üzgün ya da matem havasında betimlenen eserler ile sanatın toplumsal ve kişisel gerçekliğe daha çok yöneldiği anlaşılır. Buna göre bu yayında Klasik Yunan heykeltıraşlığında aile ya da yakınlarını kaybeden insanların kederi, yası ya da çeşitli nedenlerle üzgün betimlenen eserlerin ortaya çıkış süreci, konu çeşitliliği ve ikonografik gelişimi ele alınmıştır. Kullanılan kaynaklar dönemin orijinal ya da Roma kopyası heykeltıraşlık eserleridir. Sonuç olarak Klasik dönemin erken safhası olan ve yüzdeki ifadenin döneme adını verdiği Ciddi Stil evresiyle beraber yas tutan, kederli betimlenen eserler görülmeye başlamıştır. Devam eden süreçte bu ifadelerin gelişimi hem konu hem de ikonografik açıdan heykel sanatının gelişimiyle paralellik göstermiştir.