ULUS-DİN İLİŞKİSİ BAĞLAMINDA YAHUDİ MİLLİYETÇİLİĞİNİN TEMELLERİ VE POLİTİK YANSIMALARI
Öz
Milliyetçilik, esas olarak bireysel, demokratik, iradi, laik söylemler minvalinde 1789 Fransız devrimi sonucu ile şekillene gelmiştir. Bu söylemler, Batı tipi milliyetçiliğin temel özelliklerini yansıtmaktadır. Fakat 20. ve 21. yüzyıl milliyetçi hareketlerinin ortaya çıkışı ve gelişim safhaları incelendiğinde bu sürecin değişiklik arz ettiği görülecektir. Bu değişiklik, toplumların ihtiyaçlarına göre, diğer bir deyişle özgüllük kavramının nasıl kazanılacağıyla da ilgili bir durum olarak kabul edilir. Özellikle 20. yüzyıldan sonra milliyetçiliğin laik/secüler söylemini kaybettiği, bu süreçten sonra türdeşleşme, bütünleşme, öteki ile farklılığı ortaya koyan temel argüman olarak kullanıldığı görülmektedir. Aynı zamanda kültürel bir öğe olarak dinsel unsurdan beslenen milliyetçilik anlayışının, toplumları harekete geçirmede daha etkin ve kapsamlı olduğu, şiddeti ahlak ve değerler yönünden meşrulaştırdığı görülmektedir.
Bu çalışmada; İsrail’in kurulmasına kadar olan dönem içinde Yahudi milliyetçiliğinin gelişimi, 1948 sonrası Yahudilerin yüksek tehdit güvenlik algılamalarında Yahudilerin kutsal kitabı olan Tevrat/Tevriye/Torah’ın etkisinin politik yansımaları ve şiddetin meşrulaştırılmasında, kültürel bir öğe olarak din faktörünün rolü açıklanacaktır. Ayrıca dini temelli oluşan milliyetçiliklerin doğası gereği ortaya çıkan tarihsel hafıza canlandırılması, düşman kavramı ve şiddet eylemlerinin ulus-devlet bütünleşmesi üzerindeki etkileri incelenecektir.
Anahtar Kelimeler
Şiddetin meşrulaştırılması , Dini milliyetçilik , Yahudi milliyetçiliği , tevrat
Kaynakça
- AKALIN, Kürşat Haldun. (2010). “Rasyonel Ekonomik Etkinliğin Gelişimi Sürecinde ProtestanAhlakı”, Karamanoğlu Mehmetbey Üniversitesi Sosyal ve Ekonomik Araştırmalar Dergisi, sa: 2, 1-13.
- AKTÜRK, Şener. (2006). “Etnik Kategori ve Milliyetçilik: Tek-Etnili, Çok-Etnili ve Gayri Etnik Rejimler”, Doğu Batı, 9(38), 23-53.
- ARMAOĞLU, Fahir. (2017). Yirminci Yüzyıl Siyasî Tarihi 1914-1995, İstanbul: Timas Yayınları.
- AYDINALP, Halil. (2010). Sosyal Çatışma ve Din, Uludağ Üniversitesi İlâhiyat Fakültesi Dergisi, 19(2), 187-215.
- BALPINAR, Zafer. (2012). İsrail Güvenlik Politikasını Şekillendiren Anlayışa Dair Temel Bir Tanımlayıcı: Tevrat’a Göre Düşman Kavramı. Uludağ Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi Sosyal Bilimler Dergisi, 13(23), 319-338.
- BARON, Salo Wittmayer. (2007). Modern Milliyetçilik ve Din, Mehmet Özay (Çev.), İstanbul: Açılım Kitap.
- BAŞARAN, İbrahim. (2016). “Muhafazakâr Yahudilik Siyonizm İlişkisi”, Mîzânü’l-Hak İslami İlimler Dergisi, sa:2, s. 75-86.
- BATUK, Cengiz ve Mert, Rabia. (2017). “Sekülerlik ve Dindarlık Arasında Sıkışmış Modern Bir Devlet Olarak İsrail”, Ondokuz Mayıs Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, sa: 43, 95-127.
- BREUER, Stefan, (2010). Milliyetçilikler ve Faşizm, Çiğdem Canan Dikmen (Çev.), İstanbul: İletişim Yayınları.
- BURHAN, Ali. (2008). “Filistin-İsrail Çatışması ve Hamas”, Isparta: Süleyman Demirel Üniversitesi S.B.E Uluslararası İlişkiler A.B.D. (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi).